lxxxpermo
noſter vaſa eiꝰ eripiēs ⁊ ſua faciens fudit amaritudinē pctōꝝ. ⁊ impleuit dulcedine .ſ. gratieꝑ mortē ſuā a peccatis redimēs ⁊ adoptioneꝫfilioꝝ largiēs. hec Aug. Et ꝓpter hāc miſericordē liberationē merito ei ſeruiā. de hoc etiāquere. sͣ. ſermone. liiij. S. Tertium qd̓ nos debet manuducere ad ſeruitium dei eſt viciſſitudinis recompenſatio. Nam legitur de animalibus certis q̄ ſibi ſeruientibus fecerūt recōpenſam. ſicut ꝓbat Ili. in natu. hiſto. de pātheraq̄ ſibi ſeruiēti olim extitit grata. Nā qͥdā trāſiens ꝑ deſertum vidit catulos ſuos in foueamcollapſos eduxit eos. ſed in hoc fecit ſibi ſeruitiū. quē panthera blandiens d̓ ſolitudine eduxit ⁊ recompenſam fecit. Sic refert Petrꝰ damiani ⁊ Uincen. ī ſpecu. hiſto. li. xxvj. ꝙ inſtitores Uenetijs cuꝫ applicuiſſent viderunt leonem non ꝓcul a litore trahi a dracone violenter in ſpeluncaꝫ. Qui repente huic ſpectaculoconuenerant audacter draconē inuadunt ⁊ occiderunt. ⁊ leonem liberauerunt. Qui nō īgratus extitit. ſed ꝑ aliquot dies eis ſeruiuit qͥbꝰillic morati ſunt. et quotidie pellem vnam animalis a ſe capti eis eduxit. Ad p̄ſens chriſtusigit̉ nobis ꝑ longum tempus ſeruiuit. videlicꝫxxxiij. annis ⁊ dimidio ſicut dicit̉ Marc̄. x. Filius hoīs venit non vt ei miniſtret̉ ſed vt miniſtraret. Et Luc̄. xxij. inquit. In medio veſtruꝫſum ſicut qͥ miniſtrat. Cauſa aūt huiꝰ ſeruitij ae hoc Eſa.xp̄o nob̓ exhibiti fuit ꝓpter pctā.tuis. p̄buxliij. Seruire me feciſti in peccaiſti mihi laborē iniquitatibus tuis. Quāobreꝫrationanon ſimus ingratiores animalibꝰlibus. ſꝫ xp̄o qͥ humiliauit ſeipſum formā ſeruiaccipiens. ad Phil̓. ij. humiliter ſeruire debmus. vt dicat quilibet cuꝫ Tob̓. ix. Si meip̄mtradam tibi nō ero condignus ꝓuidentie tueQuartū ē ꝑpetua conregnatio. Securū enī ēvt dicit hol. ſuꝑ li. Sap̄. lect̉. xxxiiij. ẜuire illidn̄o qui in ꝑpetuum regnabit. Seruientibꝰ enīdominis mortalibꝰ ſunt ī magno ꝑiculo quādo dn̄i eoꝝ moriunt̉ nō ſolū ſeruitium eoꝝdunt. imo qꝛ frequenter cōtingit ꝙ illos quospater familiares habuit. filius magis habebitodioſos. ſicut hiſtorie tradunt multe ⁊ docentSed ſic nō eſt de deo. cui ẜm Greg. ſeruire reguare eſt. Et qꝛ ipſe eſt immortalis. Iuxͣ illudSap̄. iij. Regnabit dn̄s illoꝝ in ꝑpetuū. Ideoqui ſeruiunt ſibi in ꝑpetuum regnabūt. Sap̄.vj. Diligite iuſticiam vt in perpetuum regnetis. At Apoc̄. v. Redemiſti nos ī ſanguine tuo⁊ feciſti nos deo nr̄o regnū. Quintū eſt eternaremuneratio Multū enī remunerat dn̄s ẜuosſuos Gen. xv. Ego ſum merces tua magua ni-
mis. Et Sap̄. x. Reddet deꝰ mercedē iuſtis labioꝝ ſuoꝝ. Que aūt ſit illa merces ⁊ remuneratio oſtendit dn̄s Eſa. lxvj. Serui mei comedēt. ⁊ vos eſurietꝭ. Serui mei bibent vos ſit ietis. Serui mei letabūt̉. ⁊ vos ꝯfundemini. Ecce ſerui mei exultabunt pre exultatione cordis⁊ vos clamabitis pre dolore cordis ⁊ pre triſticia vlulabitis. Sꝫ diceres qualiter ſit deo ſer Euiendum? Reſponde ꝙ ſeruiendū ſit ei letāterIuxͣ illud psͣ. Iubilate deo omnis terra ſeruite dn̄o ī leticia. Et hoc intelligit̉ tam de illis qͥſunt in triumphanti eccl̓ia qui ẜuiūt dn̄o in leticia ꝙͣ de his qui ſunt in ſtatu merendi in militāti eccl̓ia. Quia de his q̄ ſunt exͣ ſtatū merēdividelꝫ ī purgatorio nō intelligit̉. ⁊ hoc patꝫ inexemplo. Cū duo mgr̄i vnꝰ doctor theologierepatriare deberēt. in ſilua quadā errare ceperunt ⁊ ad viam directam venire nō valuerunt.Et cū nox appropinquaſſet dixit doctor. Magiſter oremus ſanctuꝫ Brādanū vt nos ad hoſpitium ꝑducat. Quod cum feciſſent videruntcenobiū cōſtructum. tunc obliti meroris accelerare ceperunt. Cum auteꝫ ad illud veniſſentviderunt abbatē ante cenobium eos expectātē. Qui lete eos ſuſcepit. benigneqꝫ eos tractauit. ⁊ poſt dormitum conduxit. Conſueuit aūtdoctor ſurgere. ⁊ deo ſeruiendi horas ſuas legere. Qui audiēs lamentabilem cantuꝫ vaditvidere cātantes. ⁊ vidit ī choro monachos diſtinctos dupliciter ⁊ diuiſos meſtos et lamentantes nihil aliud cantantes niſi. vt quid dereliquiſti me. Et cū vnus chorus eadē verba finiuit. alter lamentabili voce incepit videlꝫ ſb̓octauo tono. Doctor igitur magiſtruꝫ excitauit. et ei lamentationem eorum monſtrauit. Etilli maxīe ex tali auditu ſunt triſtati. Mane autem facto doctor petijt abbatem vt ſineret eūſermonem facere fratribus. qui admiſit. Et ille ꝯuocatꝭ fratribus cepit dicere. Seruite domino in leticia. ⁊ longū ſermonē fecit de ꝯſolatione. ⁊ quāto plꝰ ꝯſolaret̉ eos tanto magꝭ triſtabant̉ ⁊ receſſerūt vnus poſt aliū nolētes audire ſermonē. Finito ẜmone ⁊ magiſtris benetractatis valedixerūt abbati. qui ꝑ ſpaciuꝫ nemoris eos ꝯduxit. Tādeꝫ doctor abbatē īterrogauit quare ita lamētabiliter cātarēt ⁊ nūꝙͣꝯſolationeꝫ acciperent. dixit abbas. Dominedoctor ſcitote hic fuiſſe cenobium ⁊ iam diu deſolatum. ſed propter merita Brandani oſtenſum eſt vobis hodie ⁊ heri ſanctoruꝫ ſuffragiū⁊ nos ſumus ī penis acerbiſſimis neſciētes qn̄exibimus. Hinc eſt ꝙ fratres non poſſunt conſolationē accipere nec audire ſicut ſtatim videbitur experiētia. Qui cū valedixiſſent abbati.