Dn̄ica xij. pꝰ trinita.

medicus ⁊ corpoꝝ ⁊ animaruꝫ ieſus chriſtusin hoc ꝙ ſeꝑauit hunc infirmū a turba ſeorſuꝫdocuit malaꝫ ſocietatem infectam morbo peccatoꝝ fugiēdā. Quia dic̄ beatꝰ Hieroꝰ vt ſcribit beatꝰ Euſebiꝰ de morte ipſius. Nihil certetm̄ nocet hoī ꝙͣ mala ſocietas. et ſepe hō talisefficit̉ quali ſocietate potitur Impoſſibile puto hoīem in bonis oꝑbus ꝑmanere qui malorum aſſidua potit̉ ſocietatē. De mala ſocietate vide ſupra ẜmone. xij. B. ⁊ ſermo. xiiij. B. ⁊ſermone. xxviij. S. T. Secūdo in hoc ꝙ miſitdigitos ī aures eiꝰ docuit nos aures noſtrasobſtruere. Primo a vituperatiōe ꝓximoꝝ. qꝛdixit Pauid in psͣ. Factꝰ ſum tanꝙͣ vas perditum. quoniam audiui vituperationeꝫ multoꝝin circūitū. Secundo a vanitate garruloꝝ quiiam vbiqꝫ ſunt ī mundo. vt dicit Claudianꝰ inmaiori volumine. Nunc quoqꝫ ꝑ terras mentiri garrula fama. Nullaqꝫ mentio ſit d̓ his quevera fuerunt. Et Iuuenalis li. viij. dicit garrulus ipſe nocet ſibi cum ꝓdeſſe videt̉. Atalibus debet auditum auertere oīs homo. Quiadicit psͣ. Qui reqͥrunt mihi mala locuti ſūt vanitates. ⁊ dolos tota die meditabāt̉. Tertio acantilenis ſaltatricū. Iuxͣ illud Ecc̄i. ix. Cumſaltatrice ne ſis aſſiduus. ne audias illā ne forte pereas ī efficacia illiꝰ. Quarto a v̓bis mendacij. Quia dicitur Prouer. xxviij. Princepsqui libenter audit verba mēdacij omnes miniſtros habet impios. Tertio in hoc ꝙ expuit ⁊tetigit linguā eius docuit nos vt diuinaꝫ ſapientiam in p̄dicatione libenter audiamus. Dicunt enī medici ⁊ p̄cipue Conſtantinꝰ. Saliuaeſt humor flegmaticus ex naturalibꝰ venis lingue generatus. ⁊ p̄cipue a capite deſcendit. ſaporē diſcernit ⁊ linguam humectare cōſueuitMoraliter ꝑ ſaliuam intellige diuinā ſapiētiāQuia dicit Gregꝰ omel̓. x. ſuꝑ Gzech̓. Sputūeſt diuina ſapientia que ſoluit ignorantiaꝫ humanā. Cuꝫ ergo ea ſapientia q̄ ipſemet eſt lingua noſtra tangit̉ tunc mox ad p̄dicandū formant̉ v̓ba. Nec qͥdem ſapīa ꝓcedit a capite .ſ.a deo qͥ eſt caput eccleſie. Ideo dicit diuina ſapiētia. Ecc̄i. xxiiij. Ego ex ore altiſſimi ꝓdiui.Et Iac̄. j. Si qͥs indiget ſapīa poſtulet a deo qͥdat omnibꝰ effluenter. Hec qͥdē ſapiētia ad inſtar ſaliue diſcernit īter ſapores. qꝛ omnia mādata amara ⁊ ſpūalia dulcia demoſtrat. Et ſicfaciet effugere illud dictuꝫ ꝓphete. Eſa. y. Uequi ponitis amaꝝ dulce ⁊ dulce amaꝝ. Quarto in hoc ꝙ celum aſpexit. docuit nos ꝙ libēter in celum reſpiciamus. Quia homo libēterreſpicit tria. Primo reſpicit fidelē amicuꝫ. qꝛdicit̉ Ecc̄i. vj. Amico fideli nulla cōꝑatio ⁊ nōeſt digna ponderatio auri ⁊ argenti cōtra bo-

nitatē illius. Et ibidem d̓r̄. Amicꝰ fidelis medicamentuꝫ vite. Quis ergo fidelior xp̄o? Nāipſe amicus adeo fidelis ꝙ ī nulla nos neceſſitate deſerit vt dicit Aug. De quo ſapiēs Ecc̄ixvij. Omni tꝑe diligit qui amicus eſt. Et dicitnotāter omni tꝑe. Quia in vita a peccatꝭ noscuſtodit. ac ī morte a demonibus nos eripit. ⁊poſt mortē ad gl̓iam ꝑducit. vt quilibet ſaluatus dicere poſſit cuꝫ psͣ. Tenuiſti manū dexterā meā. ⁊ in volūtate tua eduxiſti me. ⁊ cū gloria ſuſcepiſti me. Ecce iſte amicꝰ ē in celo. ideoad ipſum quilibet reſpicit merito. Secūdo reſpicit theſauꝝ ſuū. Matth̓. vj. Ubi eſt theſaurus tuus ibi ⁊ cor tuuꝫ. Ibi gͦ habemꝰ theſaurū noſtrum qͥ ꝯficitur ex auro dilectiōis dei. ⁊argēto amoris ꝓximi. ⁊ lapidibus p̄cioſis bonorum opeꝝ. Tertio libēter reſpicit auxiliumſuum. ⁊ illud auxiliū eſt a celo. Iuxta illud psͣLeuaui oculos meos ī mōtes vnde veniet auxiliū mihi. Ideo ibi reſpicere debemꝰ. Quia. ij.Paral̓. ij. cū ignoramꝰ qͥd agere debeamꝰ tūcſolū habemꝰ reſidui vt oculos noſtros dirigamus ad celū. Quīto ī hoc ꝙ īgemuit oſtendit ꝓtria. Primo nature vtilitateꝫ. vn̄ Beda. ꝙ qͣſihō ingenuit ſꝫ qͣſi deus curauit. Scd̓o peccati grauitatē. qꝛ tā graue ē peccatū ꝙ cuꝫ gemitu dei ē curatū. Tertio gemēdi neceſſitatē. vn̄Beda. Ingemuit nō vt opus ipſi eēt cū gemitu aliquid petere a patre. qꝛ omnibꝰ petentibꝰdat cum patre. ſed ꝙ nobis gemendi daret exemplū cū ꝓ noſtris vel noſtroꝝ ꝓximoꝝ reatibꝰ ſuperne ciuitatis preſidia inuocemꝰ. Sexto ī hoc ꝙ dixit effeta quod eſt aperire docuit nos ꝙ peccata noſtra in cōfeſſione nō debemus palliare. ſed omnes circūſtantias per eamanifeſtare vt a ſpūali poſſimꝰ liberari ſurditate. Et vere beatꝰ hō erit ille cui oīa vīcula lingue ſoluūt̉ vt pctā ſua ⁊ circūſtātias debite exprimat vt dicat d̓ ip̄o. Solutū ē vinculū līgueeiꝰ ⁊ loq̄bat̉ recte Ubi ſciēdū qͣdruplex ē vīculū lingue. quoꝝ qd̓libet niſi ſoluat hō nequaꝙͣrecte ꝯfitet̉. Primū ē pudor ꝓpalādi qꝛ cuilibet volēti ꝯfiteri obijcit ſe pudor quo hō ꝯfundit̉ alteri homini reuelare illud qd̓ ſolū notū ēdeo ⁊ angelis. demonibꝰ ⁊ ſanctꝭ. ⁊ hoc vinculo diabolꝰ ligat pl̓imoꝝ linguas ne ꝯfiteant.Un̄ qͥdā ſanctꝰ vidit diabolū īter penitētes īcedere. ⁊ facientē eos erubeſcere ī eccl̓ia dum ſead ꝯfeſſionē pararēt. Qui adiuratꝰ a ſctō ⁊ int̓rogatus quid īter penitētes faceret. rn̄dit. reddo quod abſtuli. Cū ille int̓rogaret qͥd hoc eētrn̄dit. Uerecūdiā eis abſtuli qn̄ peccauerūt. etmō eā reſtituo ne poſſint cōfiteri. Sicut enī lupus ouē ꝑ guttur accipit nō ꝑ pedeꝫ. ⁊ vulpisgallinaꝫ. ita diabolus guttur peccatoris ligat