xlvijSermo

liqꝫ grauedine impediti et tardati nequiūt adalphearia ſancte eccleſie aut regni celeſtis reuolare. Quia ẜm psͣ. lxxvij. Homo eſt ſpiritꝰvadens ſcꝫ in pctm̄ et non rediens de per ſe apeccato. Et ideo alie apes .i. homines hūiles.de quibus dicit vnicuiqꝫ ſeorſum ipſe ſapiensAcc̄i. xj. Breuis ī volatilibus apis .i. humilis.inter ſuperbos debēt cōꝑati eorū aggrauationibus et eis venire in adiutorium eoſqꝫ oratinibꝰ ſuis exonerādo. Iuxta illud apl̓i ad Gal̓.vj. Alter alterius onera portate. vt ſic poſſintad aluear ſancte eccl̓ie videlicet ꝯgregationisfideliū peruenire. Ad hoc etiā hortatat̉ Apl̓sPetrus in verbis p̄aſſumptis. Oēs vnanimesin oratione eſtote videlꝫ orantes pro peccatoribus ⁊ eis cōpatiētes vt redeant ad fideliumvnitatem. Ii hac epiſtola ducit nos primo admultiplicem virtutum perfectionē. ibi. omnesvnanimes. ſecundo oſtendit quibus vult dareglorie adeptionem. ibi. qui enī vult. tertio ponit inualidam maloꝝ perſecutionē. ibi. quis ēB qui vob̓ Airca primū introducit nos ad multlicē virtutū perfectioneꝫ cū dicit. omnes vnanimes. Ubi nota Tullius. ij. rhetorice ſue dic̄.Quidā pictor volēs formare imaginē pulchrāvidens ꝙ nulla eſſet ita ſpecioſa qͥn ibi eēt aliquā imꝑfectio admixta. ꝯgregauit. vij. v̓gineſſpecioſiſſimas a quaꝝ qualibet accepit ꝙ fuitpulcherrimus et ſpecioſiſſimꝰ ⁊ diuiſit illd̓ qd̓fuit deformitatis. Sic ꝙ fecit pulchrā imaginēnullā imꝑfectionē hn̄teꝫ. Myſtice pictor ille ēqͥlibet chriſtianꝰ hō. imago v̓o eſt aīa. De quadicit Augꝰ. in li. de ſpū et anima. Aīa ē ſubſtātia creata īmortalis deo ſil̓is imaginē hn̄s deicreatoris. Hāc aūt volēs hō chriſtianꝰ facerepulchrā nō inuenit aliquā ad eius ſil̓itudinemfaciat decorā. qꝛ omnes declinauerūt et ſil̓ inutiles facti ſunt. psͣ. xiij. Et Aoma. iij. Omneſpeccauerūt et egent gr̄a dei. et ſic non eſt aliqͣadeo pulchra qͥn habeat aliqͥd imꝑfectionis. ⁊dicere pōt cum Dauid psͣ. cxxxviij. Imperfectum meū videnūt oculi tui. Ideo ꝯgregare dꝫſepteꝫ v̓gines ſpūales .ſ. vij. v̓tutes a qͥbus qd̓pulchriꝰ eſt debet ſumere ⁊ id qd̓ deformiꝰ dimittere vt ſic imaginē anime ſue pulchrā pīgere ⁊ ornare poſſit. Prima igit̉ v̓go vocatur cōcordia. Et vt habet ī libello qui d̓r̄ paradiſusanime. cōcordia ad deū vera eſt ſe vniri voluntati diuine in ꝓſperis ⁊ ī aduerſis ꝓ poſſe ⁊ hꝫaliquid veritatis ⁊ aliqͥd falſitatis. Argumentum vere cōcordie eſt ꝙ ad omnes tam ſancteſe hr̄e debet hō vt nullus d̓ eo querela moueatvel etiā verbū de ipſo loqui valeat. Ecce hec ēpulchritudo quā ab hac v̓gine ſumere dēas ꝓ

niſi veraꝫ cōcordiā. vt dicit Hugo. qꝛ eo nahiliocūdiꝰ. vt dicit psͣ. cxxxij. Ecce ꝙͣ bonū et ꝙͣiocundū. ⁊cͣ. vbi dicit glo. habitare in vnum oībus chriſtianis ꝯuenit qui in vnū dn̄t habitaremente ⁊ fide. in cuiꝰ ſignum dicit Abraam adLoth. Queſo ne ſit iurgiū inter me ⁊ te ⁊ interpaſtores noſtros. fratres enī ſumus Gen̄. xiij.Hāc gͦ verā ꝯcordiaꝫ dēmꝰ inuiolabilit̓ obẜuare. qꝛ eſt vnū de illis que placita ſunt ſapienti.Ecc̄i .xxv. In tribꝰ bn̄placitū eſt ſpūi meo queꝓbata ſunt corā deo et hoībus. ꝯcordia fratꝝamor ꝓximoꝝ. ⁊ vir ⁊ mulier bn̄ ꝯſentiētes. qͣt̓ ſi occaſione q̄cunqꝫ fuerit cōcordia violata ſtatiꝫ dēt recōciliari. Ixͣ illd̓. Uade recōciliari fratri tuo. Mat. v. Euiꝰ figura p̄ceſſit inoſeph qͥ licꝫ fuit a fratribꝰ vēditꝰ ⁊ in gͣuē ẜuitutem redactꝰ. tn̄ facilit̓ fuit eis ꝯcordatꝰ ⁊ recōciliatꝰ in ſignum puriſſime cōcordie et vereoſculatus ē eos. Gen̄. xlv. Sꝫ ſignū falſe ꝯcordie inter deū ⁊ hominē eſt qn̄ aliqͥs non ſollicie inueſtigat cōſcīam ſuā. ⁊ ſic ꝑ erroneam cōſcientiā credit ſe placere deo eū in oībus verediſpliceat. vel argumentū falſe cōcordie eſt qn̄mali aduerſum bonos ꝯcordes fiant ſic̄ Balaam ⁊ Balach ad maledicendum ppl̓o dei factiſunt cōcordes Numeri. xxij. Et herodes .ſ. etpilatꝰ facti funt ꝯcordes ⁊ amici. vt chriſtumnorti ꝯdemnarēt. Luc̄. xxiij. Et hoc ē quoddādeforme in hac v̓gine ꝯcordia. igit̉ pulchrū eſtſumēdū ⁊ deforme relinquēdū ne imatꝭs animetue ꝑ hoc deformetur. Secunda virgo s qͣ debes ſumere pulchritudinē ē oratio q̄ ſignificat̉ꝑ puellā quā hoīes indie regiones miſerunt inmontem vt cantaret dulciter corā fonte. ⁊ heccauſa cantꝰ vt fons daret aqͣs largiſſime ⁊ totam regionis ariditatꝭ temꝑe irrigaret vt ſcribit Soli. li. de mira. mundi. quia oratio mittitur in montem celi vt cantet corā fōte chriſtovt aqͣs gr̄arū nobis largiſſime largiatur. Sadhec puella aut virgo habet aliqͥd ſpecioſitatiset aliqͥd difformitatis. dicit enī Alanus in ſpeculo ſuo de arte p̄dicādi. c. de oratione. Quedam oratio ē ꝑnicioſa qͣ petimus malū qͣlis fuit oratio ꝓditorꝭ iude qͣ petijt ꝓditionē ſaluatoris. vnde in psͣ. cviij. Pratio eius fiat in pctm̄Alia ē oratio q̄ſtuoſa qͣ petimꝰ tꝑalia qͣlis fuitoratio filioꝝ zebedei qͥ petierūt vt alt̓ ſederetad dexterā. alt̓ v̓o ad ſiniſtrā chriſti ī regno ſuoquē credebat tꝑalit̓ regnaturū Mat. xx. Tertia ē ī fructuoſa qua qͥs obſtinatꝰ petit ſaluteꝫeternā. de qͣ dn̄s dicit. Nō oīs qͥ dicit mihi dn̄edn̄e intrabit ī regnū celoꝝ Mat. vij. Quartaē fructuoſa in qͣ cōtingentibꝰ nihil obmittit̉ deqͣ dr̄ q̄cūqꝫ petieritis pr̄eꝫ ī noīe meo dabit vobis. Primas tres petitiōes dēmus declinare