In die pentecoſtes.

niaris non altū ſapere ſed timere. Timor enīſpūſſancti hominē humiliat vt gloriā eternamſuſcipiat. Quia dr̄ Prouer. xxix. Humileꝫ ſpūſuſcipit gloria. Et Ecc̄i. j. Timor dn̄i gloria etgl̓iatio. ⁊ Ecc̄i. x. Semen hominuꝫ honorabit̉hoc qd̓ timet dn̄m. Sed. d. q̄ poſſunt hoī timorē incutere? rn̄de. cōſideratio culpabilitatꝭ ſueSi enī tātuꝫ timet aliqͥs cuꝫ ſe ſcit reū eſſe vnius criminis in curia alicuius terreni iudicis ⁊pͥncipis. ꝙͣtum timere poteſt qui tot ⁊ tantoꝝcriminuꝫ ſcit ſe eſſe reum apud iudicē ſtrictiſſimū. Legit̉ de quodā rege nobiliſſimo qui fuit īgrecia. qͥ memor maloꝝ ſuoꝝ ⁊ diuini examīsſemꝑ timidus erat. etiā cuꝫ ſolēnitates cū ſuisprincipibꝰ celebraret qui interrogatus a quodam fratre ſuo cur timeret et triſtaretur? Noluit cauſam ſue triſticie on̄dere. miſit buccinatores ſuos ante portas eius ꝙ ẜm ꝯſuetudinēillius regni certiſſimū erat ſignū mortis. et cūfrater regis ad regem eſſet adductus ⁊ nō modicum timeret ⁊ valde triſtis eſſet. inqͥſiuit rexquare nō gauderet? cui cuꝫ frater rn̄diſſet quōin ſtatu iſto poſſet gaudere indicauit et ei rexcauſam triſticie ſue. Si enī tātuꝫ timebat ille qͥſciebat regem eſſe fratrem ſuum ⁊ qui in nulloſe ſciebat eſſe culpabilem apud eum. qꝛ aliquaſigna offenſe audierat. merito timere pōt qͥ tot⁊ tantis ſcit ſe eſſe culpabilem apud deū maieſtatis. Ideo dicit Hieroꝰ in epl̓is. Si tanta cura ꝑtimeſcitur iudicium pulueris. quāta ītētione cogitandū eſt qua formidine p̄uidenduꝫ eſtO iudiciū maieſtatis Secunda gens dicit̉ amorreus. ⁊ interpretatur amaricans vel amara loquēs. ⁊ ſignificat inuidā que tota eſt fellita intrinſecꝰ. q̄ in ſe ſemꝑ eſt amaricata ſemꝑ amara diffundit. Dicit enī Ariſ. li. ij. de animalibꝰquidam coruus eſt animal qd̓ ꝯtra naturā omnium alioꝝ animaliū habet fel ī aure ſil̓e fellihoīs in colore. et eſt aīal amaꝝ et forax nimiset hoc aīal ſignificat inuidū vel inuidiā q̄ fel inaure gerit. qꝛ quicqͥd audit in amaritudinē offenſionis ꝯuertit ⁊ naſcitur ex ſuperbia. vt dicit Gregꝰ. qꝛ ſuꝑbus inuidet vt ſibi alius coequetur. Et hec inuidia ſb̓ triplici ſpecie v̓tutūſe fingit ſeu occultat. Prima qͥdeꝫ ſb̓ falſa ſpecie zeli et rectitudinis. et hoc maxime cōtingitin illis qͥ dicunt ſe ſolum odire vitia hominum⁊ tn̄ ſi diligēter ſe reſoluerent inuenirēt ſe nonvitia odiſſe ſed naturam. qꝛ inuidēt alijs ī hocꝙ ſibi parificātur vl̓ qd̓ ipſos excellunt in hisqͥbus ipſi ſingulares appetunt apparere. Etiſta fictio ẜm Greg. eſt nimis ꝑiculoſa quia eſtdifficilis ad cognoſcēdum et etiaꝫ ad repellendum. Nam vt dicit idē. xxxij. moral̓. Error dūv̓tus creditur difficile emēdatur. quia ſepe dū

homo credit ſe exercere virtutis actuꝫ potiusexercet vitioſum. Secūdo ſe fingendo ſb̓ falſaaffectiōe fraterne charitatꝭ occultat qd̓ maxīeapparet ī ill̓ qͥ ſūt ex ſpeciali affectu ad aliqͣsperſonas vel ad ordineꝫ aliquem inclinati quimoleſte ferunt ꝙ alijs ordinibus aliquid commodi ꝓueniat aut honoris. ⁊ iſti frequēter extenuāt bonum qd̓ relucet in perſonis aliorumordinuꝫ ſiue in ꝯuerſatione exemplari ſiue doctrina ſalutari qd̓ exinde contingit. qꝛ timentꝙ vtilitati et ſtatui alioꝝ depereat ad qd̓ magis inclinatur ex affectione ſingulari. Et iſtaoccultatio ſingularis affectionis nimis eſt periculoſa quia per eā homo triplex diſpendiumincurrit. Primū eſt ſui amoris incertitudo. ꝙpatet ex hoc. Naꝫ ille qui ad aliquem priuatoamore afficitur. in hoc qn̄qꝫ poteſt decipi quiavel ille ad quem afficitur non eſt ita bonꝰ ſicuteſtimat vel ſua pͥuata diffinitio faciliꝰ in amorēcarnalem degeneratur quoruꝫ neutrum poteſtcōtingere in amore cōmuni quo homo ad omnes ſtatus bonorum hominū cōmuniter afficitur. Secundum diſpendum eſt eterne mercedis extenuatio. Nulluꝫ enī opus eſt meritoriūvite eterne niſi ſit infor. anatum charitate ꝓpt̓quod quāto amor illud bonū cauſans ē reſtrictior tanto valor operis eſt minor. hoc autemamor hꝫ cōmunis ꝙ auget meritum boni operis. Quia certuꝫ ē quanto magis amor diuinꝰad plures bonos actꝰ extendit ꝑ beneficentiam. tanto meritum illius actus multiplicaturTertium diſpendium eſt extenuatio diuini honoris. Per amorem enī cōmunem diuinus honor augetur. et omnes virtutes multiplicāturꝙ non fit per amorem priuatum. Tertio ſe occultant ſub ſpecie amoris falſe p̄tendentis ſalutem ꝓximi. ꝙ maxime apparet in illis qui ſb̓ficta ſpecie amoris humane ſalutis alijs inuident de bonis ſibi diuinitus cōceſſis aſſerētesꝙ hoc ideo faciunt quia timent ꝙ talia bonaſaluti eorum non expediant et ꝙ non moueantur ad hoc ex amore. ſed plꝰ ex fomite odij velrancoris. ⁊ iſta fictio tanto eſt ꝑiculoſior duabus pͥmis. quāto latentiꝰ hominem decipit ſb̓ſpecie diuini amoris ⁊ ſb̓ ficto appetitu humane ſalutis. Itud fictuꝫ fugit ſpūſſanctus. ideodebet qͥlibet homo illud fugere et vincere ꝑ ſecundum donū ſpūſſancti videlicet intellectusquo homo aduertat pͥncipium nature ſue ⁊ coparticipcem et dulcē ſe ꝓximo p̄beat. et non ſolum ad aliquos ſpecialiter affectionem habeat. Sed ad omnes exemplo xp̄i qͥ charitatē adomnes habuit. ſicut ⁊ hoc patet ex tribus. primo quia tāta ſollicitudine et diligentia omnium noſtrum ſalutem queſiuit. ac ſi totꝰ honor