Dominica quarta poſt paſce

Cogita quātum delectabile ſit videre nude eteternaliter tenere hoc bonū qd̓ ꝯtinet oīuꝫ bonorum iocunditatem. non talem iocunditateꝫqualem videmus in rebus creatis. Sꝫ tm̄ differentem quātū differt creator a creatura. Eſthomo ibi habitaturꝰ ⁊ hominis tm̄ gaudiuꝫ ꝙvix aut non pōt homo capere ipſum. perpetueigitur cogita ſi potes ꝙͣ magnum gaudium ſitqd̓ de quolibet ſanctoꝝ replicatur vbi ſūt ſancti nobis innumerabiles. ẜm illud Apoc̄. vij.Poſt hec vidi turbā magnam quā nemo dinumerare poterat. De his gaudijs quere sͣ. dn̄ica infra natiuitatis xp̄i. ℟. C. O. Un̄ legit̉ dequodam religioſo qui rogauit dn̄m vt oſtenderet ei minimū gaudiū paradiſi. ⁊ ſtatim paruaauicula cepit mirabiliter corā eo cātare. ⁊ cuꝫvellet eam caꝑe. ſecutus eſt eam in ſiluā et auſcultando eam ſtetit ſub arbore tricentis ānisque cum auolaſſet frater ꝓperauit ad portā etvidens totum clauſtꝝ ꝑmutatum vix ꝑmiſſusē intrare. quia non poterat ab aliquo agnoſci.Cum gͦ omnes de illo ⁊ ip̄e de omnibus miraretur queſiuit abbas ſub quo abbate exiuiſſet.inuenerunt in crouica. ccc. annos trāſiuiſſe. etille dixit ſe non defuiſſe niſi per vnā horaꝫ ration magne dulcedinis cui ipſe intenderat.¶ Dominica tertia poſt octauas paſce.Sermo primus.Dijcienteſ omnem immundiciam ⁊ abūdantiā malicie cū māſuetudine ſuſcipite inſitum v̓buꝫ qd̓poteſt ſaluare aīas veſtras. Ita ſcribit̉ Iac̄. jͣ.Legitur in geſtis Aoma. ꝙ regina aquilonisA filiam ſuā a tēpore natiuitatis veneno enutriuit. hec cum ad legitimā etateꝫ ꝑueniſſet adeoerat pulchra ⁊ oculis oīuꝫ gratioſa ꝙ multi ꝑeaꝫ infatuati extiterunt. Cum gͦ alexāder vniuerſa regna expugnaret. ⁊ ad illas ꝑtes perueniſſet. regina aquilonis audiens aduentu eiushanc puellam ſibi tranſmiſit. vt eiꝰ cōcupiſcentia frueret̉. Ille gͦ viſa puella in eius ſtatim captus eſt amore. Qd̓ cum auribꝰ Iriſ. inſeuiſſet ait ipſum p̄monendo. noli eā attingere. neccarnaliter eam cognoſcere. quia ſi hoc fecerisin cōtinenti morieris. qꝛ vneno toto temꝑe vite ſue eſt nutrita. Qd̓ autem vtrum ſit qd̓ dicohoc modo approbabo. Eſt hic quidaꝫ malefactor qui per legem mori debet. ille cum ea dormiat. ⁊ videbis me veꝝ dixiſſe. Cuꝫ gͦ malefactor eſſet eā oſculatus ſtatim coram omnibusexpirauit. Qd̓ alexander videns miro mō laudabat ⁊ ip̄m diligebat. puellamqꝫ matri mitte

bat. Moraliter ꝑ reginaꝫ aquilonis intelligit̉abundantia reꝝ temꝑalium. qꝛ ſic̄ ab aqͥlonepandet̉ omne malū. Hiere .j. Sic ab abūdātiarerū mundanaꝝ ſurgit omne pctm̄. ſcꝫ ſuꝑ biegule. ⁊ contra natura. Ixta iliud Fzech̓. xvj.Hec fuit iniquitas ſodomē ſororis tue ſaturitas panis ⁊ abundantia vini. hec igit̉ abundātia tanꝙͣ regina habet filiam. videlꝫ carnalemꝯcupiſcentiam. qꝛ vbi eſt panis vel vini abundantia. ibi ſtatim gignitur ꝯcupiſcētia que eſtnutrita veneno malicioſe refectionis. illa qͥdēinfatuauit multos viros valde ſapiētes. vt dauid qui videns barſabee per cētū paſſus lauare pedes ſuos. ip̄aꝫ concupiuit. ij. Reg. xj. Similiter ſalomon quē adhuc in ſenio infatuauitvt mulieres alienigenas adamaret. iij. Reg. xj.Sic infatuauit ſamſonem vt intraret ad meretricem. Iudic̄. xvj. Sed alexāder qui interpretatur alleuas tenebras ſignificat hoīem xp̄ianum qui per cōfeſſionem alleuat de corde ſuotenebras pctōꝝ. ⁊ huic trāſmittit hec reginamalā abundātiā pͥncipaliter in hoc tꝑe veris.ſuam peſſimā filiā carnalē ꝯcupiſcētiā ad quāillo tꝑe hoīes ſunt magis ꝙͣ alio tꝑe anni ꝓniꝓpter ſanguinis ⁊ humoꝝ ī corporibꝰ augmētationē. ideo debet qͥlibet p̄dicator ſapiēs qͥ h̓ſignificat̉ ꝑ ariſtotilē ſapiētē exhortare hoīesne attingāt īordinate hāc carnalē ꝯcupiſcētiāSꝫ magis eā abijciāt a ſe tāꝙͣ venenoſam ⁊ īmūdā ne ipſaꝫ ꝯtingēdo ſpūaliter ī aīa moriātur ⁊ hoc facere debēt exēplo beati apl̓i Iacobi qͥ hortat̉ eā abijcere. cū hortat̉ ī v̓bis p̄libatis. abijciētes oēm īmūdiciā. videlꝫ ꝙͣtum adpeccata carnalia. q̄ aīaꝫ ⁊ corpꝰ polluūt. ⁊ abūdantiā malicie ſcꝫ ꝙͣtū ad peccata ſpūalia ī qͥbus abundāt malicie. vt dic̄ Gregꝰ. Et qͣre p̄dicta ſunt abijciēda ponit cāꝫ. vt vicꝫ v̓bū dei incor noſtrū ſuſcipere valeamꝰ. cū dicit. in manſuetudine accipite ꝓpter qd̓ in v̓bis p̄dictꝭ adduo oēs xp̄ianos apl̓s exhortat̉. primo ad peccatoꝝ obiectionē. ibi. abijciētes oēꝫ īmn̄diciāſcd̓o ad dei v̓boꝝ ſuſceptionē. ibi. in māſuetudine ⁊cͣ. Quātū ad pͥmū notādū Ioh̓es meſuein practica pͥma dic̄. Omne malū aut morbo­ Bſum qd̓ ī corde latitauerit. ⁊ in vere in medicinis aut laboribus expurgatuꝫ nō fuerit eſtateſuccedēte homo ꝑiculoſis febribꝰ eſtuabit Qd̓confirmat ꝯſtantinus li. de natura morboruꝫdicēs. Morbus qͥ in vere intra corpꝰ remanſerit adueniēte eſtatꝭ calore ꝑiculoſius eſtuabit.Moraliter ꝑ malū aut morboſū ītellige pctm̄Sꝫ ꝑ ver tp̄s pnīe gr̄oſum. Cum gͦ morbꝰ peccati in hoc tꝑe gr̄oſe pnīe expurgatus non fuerit ſpūalibus medicinis ⁊ bonis occupationibus ī eſtate future calamitatis ardebit ignibꝰ