CxixLegenda

caſti ⁊ clamaſti. ⁊ rupiſti ſurditatē meaꝫCoruſcaſti et ſplenduiſti. ⁊ fugaſti cecitateꝫ meā Fragraſti ⁊ duxiſti ſpūm meū⁊ anhelo tibi Guſtaui ⁊ eſurio ⁊ ſitio teTetigiſti. me ⁊ exarſi in paceꝫ tuā Cuꝫāt amariſſime fleret. audiuit vocē dicenteꝫ ſibi Tolle lege. tolle lege Aperuitqꝫſtatim codicem apoſtolicuꝫ ⁊ ꝯiectis oculis ad pͥmū capitulū legit Induiminidn̄m ieſuꝫ chr̄m Et ſtatim oēs ab eo dubietatis tenebre diffugerūt C ¶ Interīat tam vehementiſſimo dentiuꝫ doloretorqueri cepit. vt fere ſicut ipſe ait adcredendum opinioneꝫ cornelij philoſophi duceret̉. qͥ ſummū bonū anime ī ſapientia. ſūmū ꝟo bonū corꝑis ī nullū ſētiendo doloreꝫ poſuerat. Tā vehemēsaūt ille dolor fuit. ꝙ etiā loq̄lam amiſit.Quocirca vt in libro cōfeẜ. refert. ī tabulis cereis ſcripſit. vt oēs ꝓ eo orarētvt dn̄s dolorem illuꝫ mitigaret Ip̄e igitur cū alijs genua flexit. ⁊ ſubito ſanuꝫſe ſenſit ¶ Inſinuauit ergo ꝑ lr̄as ſāctoviro ābrolio ſuū votum vt moneret qͥdſibi de libris ſcīs legendum eſſet qͦ aptior fiē̓t fidei chr̄iane At ip̄e iuſſit eſayā ꝓphetā eo ꝙ euāgelij ⁊ vocatiōis gentiūpnūciator aptior videat̉ Cuiꝰ pͥncipiumcuꝫ auguſtinꝰ nō intelligeret. totuꝫ alid̓tale eſſe arbitrās diſtulit vt illud relegeret cū in ſcripturis ſanctis magis exercitatus eſſet ¶ Adueniente vero paſcali tempore auguſtinus cuꝫ eſſꝫ ānoꝝxxx. cuꝫ filio ſuo adeodato puero valdeingenioſo. quē auguſtinꝰ in ſua adoleſcētia dū adhuc gentilis ⁊ philoſophꝰ eſſetgenuerat. necnō ⁊ cuꝫ alipio amico ſuomeritis mr̄is et p̄dicatione ambroſij ſacruꝫ baptiſma ſuſcepit. Tūc ſicut ferturAmbroſiꝰ Te deuꝫ laudamus inquit etAuguſtinꝰ. te dn̄ꝫ confitemur. reſpōdit⁊ ſic tunc ip̄i duo hūc hymnū alternatīcōpoſuerūt. ⁊ vſqꝫ in finem decantauerunt Sicut etiā teſtat̉ honorius in libroſuo qui dicit̉ ſpeculuꝫ ecc̄e In aliquibꝰ

autē libris atiquis titulus talis preponit̉ Canticū ab Ambroſio ⁊ auguſtinoꝯpilatum Protinus autē in fide catholica mirabilit̓ cōfirmat̉ ſpem omnē quāhabebat in ſeculo dereliquit. et ſcholisquas regebat abrenūciauit. ¶ Quantaaūt dulcedine diuini amoris extūc frueret̉. ip̄e hoc in libro cōfeẜ. aperit dicēs.Sagittaueras tu cor meū charitate tua⁊ geſtabam verba tua tranſfixa in viſceribus meis. et exempla ſeruoꝝ tuorumquos de nigris lucidos. et de mortuisviuos feceras congeſta in ſinum cogitationis mee vrebāt ⁊ ꝯſumebant graueꝫtorporem ⁊ aſcendenti a conualle plorationis ⁊ cantāti cāticū graduū dederasſagittas acutas ⁊ carbōes vaſtatoēs necſatiabar in illis diebꝰ dulcedine mirabili ꝯſiderare altitudinē diuini ꝯſilij ſuperſalutē generis hūani Quātū fleui ī hymnis et canticis tuis. ſuaue ſonātis ecc̄ievocibꝰ ꝯmotus acriter voces ille influebant auribus meis ⁊ eliquabat̉ veritastua in cor meuꝫ. et currebant lachrymeet bene mihi erat cuꝫ eis. Tūc enī ī eccleſia mediolanenſi hec cātica inſtitutaſunt Et clamabā clamore cordis mei. Oin pace O in idip̄m. O qui dixit dormiā⁊ requieſcā ⁊ ſomnū capiā. Tu es enimin idp̄m qͥ nō mutaris. ⁊ in te reqͥes obliuiſcens laboꝝ oīm Legebā totū pſalmuꝫ illū ⁊ ardebā qͥ fuerā latrator amarus ⁊ cecꝰ aduerſꝰ lr̄as de melle celi melleas. ⁊ de lumine tuo luminoſas. ⁊ ſuꝑſcripturas hmōi tabeſcebā Chriſte ieſuadiutor meꝰ qͣꝫ ſuaue mihi ſubito ē factūcarere ſuauitatibus nugarum mearumet quas amittere metus fuerat. iam dimittere gaudiuꝫ erat Eijciebas enī easa me vera tu ⁊ ſumma ſuauitas. Eijciebas ⁊ intrabas pro eis omni voluptate dulcior. ſꝫ non carni ⁊ ſanguini. omniluce clarior. ſꝫ omni ſecreto interior. omni honore ſublimior. ſꝫ non ſublimibusin ſe D ¶ Poſt hͦ aſſūptis nebrodio