De ſcō Senedicto

ꝯtinuo viſū ⁊ ſanitatē recepit. ⁊ ī bonisoꝑbꝰ vitā finiuit.xlviijADe ſcō Senedicto.Ęnedictus dictꝰ ē. vel q multabenedixit. vl̓ qꝛ in hac vita multas benedictiōes habuit. vel qͥaomnes bene dicebant de eo. vel qꝛ et̄nāmeruit bn̄dictioneꝫ hr̄e Eius vitā ſcūsgregoriꝰ ſcpͥſit.BEnedictꝰ ex nurſia ꝓuincia ortꝰcū romē liberalibꝰ ſtudijs traditus eſſet. in ip̄a ſui infantia lr̄asdeſeruit ⁊ deſertū pete̓ decreuit. Quemnutrix ſua. q̄ euꝫ tenerrime diligebat vſqꝫ in qͣndā locū qͥ dr̄ eſide ſecuta ē. vbiad purgandū triticuꝫ mutuo capiſteriūpetijt Sꝫ ſuꝑ menſaꝫ incaute ponēs cūcorruiſſꝫ in duabꝰ partibꝰ fractuꝫ vidit.Quā bn̄dictꝰ flere ꝯſpiciens ꝑtes capiſterij accepit. ⁊ ab or̄one ſurgēs integre ſolidatū īuenit Poſtmodū nutricē occulte fugiens in qͣndā locū venit. vbi tribꝰānis hoībꝰ incognitꝰ māſit. excepto qͦdāmoͣcho Romano noīe. qͥ ſibi ſedule neceſſaria mīſtrabat Cū vero ad ſpecum aRomani moſtęrio iter nō eſſꝫ. panē ī lōgiſſimo fune ligabat. ⁊ ſic eū deponē cōſueuerat Tintinabuluꝫ etiā ip̄i chordeinſeruit. vt ad eiꝰ ſonitū vir dei cognoſceret. qn̄ ſibi romanꝰ panē p̄bet. quē exiēsacciꝑet Sꝫ antiquꝰ hoſtis vniꝰ charitati et alteriꝰ inuidēs refectōi lapidc̄ iactauit. et tintinnabulū fregit. ſꝫ tn̄ Romanus ei mīſtrare nō deſijt ¶ Poſt hͦ cuidaꝫ p̄ſbytero refectionē ſibi in paſcali ſolennitate parāti. dn̄s ꝑ viſū apparuit dicens Tu tibi delicias p̄paras. ⁊ ſeruusmeꝰ illo in loco fame cruciat̉. Qui ꝓtinꝰſurrexit. ⁊ cū difficultate magna en īueniens dixit Surge ⁊ ſumamꝰ cibū. quiahodie paſca dn̄i eſt Cui bn̄dictꝰ Scio ꝙpaſcha ē. qꝛ videre te merui. Lōge qͥppeab hoībꝰ poſitꝰ. quia die eadē paſchal̓ eſſꝫ

ſolēnitas ignorabat Cui p̄ſbyt̉ Ueracit̓hodie reſurrectiōis dn̄ice dies ē. abſtinete non ꝯuenit q ob hoc ad te miſſꝰ ſum.Sicqꝫ deū bn̄dicentes ſumpſerūt cibuꝫG ¶ Quadā die auis quedā nigra q̄ merula vocat̉. īportune circa eiꝰ faciē volitauit. ita vt ab eo manu capi potuiſſet.Sed ſigno crucꝭ. edito. auis r̄ceſſit Moxqꝫ diabolꝰ qͣndā feminā quā aliqn̄ viderat. ante eiꝰ oculos mentis reduxit. eiuſqꝫ animū tāto igne in ſpecie illiꝰ accc̄ditvt pene heremū voluptate victꝰ deſerere deliberaret. Sꝫ ſubito diuina gr̄a adſe reuerſꝰ ꝯtinuo ſe exuit. ⁊ ī ſpinis ⁊ vepribꝰ q̄ ibi aderāt ſe adeo volūtauit. vttoto corꝑe inde vulneratꝰ exiret. ⁊ ꝑ cutis vulnera mētis vulnēa educēt Uicititaqꝫ peccatū qꝛ mutauit incēdiū. Ab illo at tꝑe nulla poſtmodū tentatio in eiꝰcorꝑe pullulauit. ¶ Trebeſcēte itaqꝫ cifama cū abbas monaſterij cuiuſdā obijſſet. tota ip̄iꝰ monaſterij ꝯgregatō ad euꝫvenit ⁊ vt p̄eſſe eis debet petijt Qui diunegādo diſtulit. ſuis illorūqꝫ fratꝝ moribꝰ ſe ꝯuenire nō poſſe p̄dixit Sꝫ tādeꝫvictꝰ aſſenſſuꝫ dedit Cūqꝫ regulā illic diſtrictiꝰ ẜuari p̄cipēt. ſemetipos rep̄hendebāt. ꝙ ip̄m ſibi peſſe popoſcerant. qͦꝝ ſcꝫtortitudo normā eiꝰ r̄ctitudinis offendebat Cūqꝫ ſibi cū eo aſpicerēt illicita nō licere. ⁊ graue eē ſedule aſſueta relinque̓.venenū vino miſeuerūt. ⁊ ſibi recūbentiobtulerūt. Sed benedictus ſignū crucꝭ.edidit. et quaſi iactu lapidis vas illd̓ vitreū fregit. Intelligēs igit̉ ꝙ potū mortis habuerat. qd̓ portae̓ nō potuit ſignūvite. ilico ſurrexit. ⁊ placito vultū dixitMiſereat̉ vr̄i oīpotēs deꝰ fratres Nūqͥdnon dixi vob̓ qꝛ vr̄is ac meis moribusnon conuenirem Tunc ad locum derelicte ſolitudinis redijt. vbi crebreſcentibus ſignis claruit. ⁊ multis ad eum venientibus. duodecim mōaſteria ꝯſtruxitIn vna āt illoꝝ quidam monachꝰ eratqͥ ad or̄ōeꝫ diu ſtae̓ nō potēat. ſꝫ orātibꝰ