De appellationibus M

CXCI

deberet legitima reputari: ſuperior de appellatione cognoſcata Et ſi minus rōnabiliter eū appellaſſe cōſtiterit: illū ad inferiborem remittat ⁊ in expenſis alcteri ꝑti condēnet. Alioqͥn ipſeꝓcedet. ¶ Saluis cōſtitutionidibus de maioribꝰ cauſis ad ſedēapoſtolicam referendis.Idem in eodem.¶ Si iudex a quo eſt appellatua grauamine illud reuocat pōtin pͥncipali cauſa ꝓcedere.Um ceſſante cā ceſſet effectus ſtatuimus vt ſiue iudex ordinariꝰ ſiue delegatꝰ alie quid cōminādo vel int̓loquendo ꝓtulerit quo executiōi mandato alter litigātiū grauaret̉ ⁊ſano vſus conſilio ab hmōi interlocutionis vel cōminatiōiseffectu deſtiterit libere in cauſecognitione ꝓcedat: nō obſtāteſi a tali cōminatione vel interlocutiōe fuerit appellatū: dūmōnō ſit ex alia legitima ſuſpectꝰne ꝓceſſus negocij friuoliſ occaſiōibꝰ retardet̉. Idē ī eodē.

¶ Uolēs iudicē rocuſare debetcorā eodē ſuſpitionis cām ꝓbabilem proponere. ⁊ eā cora arbitris cōiter eligendis ꝓbare: q̄nō ꝓbata ſua iuriſdictione iudex vtit̉ ī pͥncipali: ea ꝟo ꝓbata remittit negociū ad ſuperiorem vel cauſam cōmittit de recuſatoris conſenſu.Um ſpāli ſit ꝓhibitioneſ.Aꝓuiſuꝫ: ne qͥs ī aliquē exs cōicationis ſnīam: niſi cōpetēticōmonitiōe p̄miſſa ꝓmulgare p̄ſumat volētes ēt ꝓuide̓i ne forte cōmonitꝰ fruſtratorie recuſatiōis vl̓ appellatiōis obtētu monētis poſſit declinare examen.¶ Statuimꝰ vt ſi allegauerit ſeh iudicē hr̄e ſuſpectū corā eodeꝫī cām iuſte ſuſpitiōis aſſignet: ⁊ip̄e cū aduerſario vl̓ ſi forte adkuerſariū nō hēat cū iudice arbitros cōiter eligat aūt ſi cōit̓ cōuenire nō poſſint abſqꝫ maliciaip̄e vnū ⁊ ille aliū eligat qͥ de ſuſpitiōis cā cognoſcāt ⁊ ſi neqͥuerit ī vnā ꝯcordare ſnīam aduoſcent terciū: vt qd̓ duo ex ipſis

a ¶ Rōnabiliter. qꝛ cām quā ꝓpoſuit in appellādo non fuitꝓbabilis vt ex euētū cauſe apparet Quid aūt debeat ꝓbareappellans in cā appellationis. dr̄. jͣ. eo. interpoſita. vbi de hoc.Sed qualiter remittit̉ ad illū a quo appellauit cū habeat euꝫſuſpectū. sͣ. e. ad hec ſed nō pōt dicere illū ſuſpectū cū ex ꝓpriaculpa ꝓceſſerit illa ſuſpicio: ſicut ille qͥ nonꝓſequit̉ appel. sͣ. eo.ꝑſonas. ⁊. c. cū ſit romana. b ¶ In expenſis. hoc generalit̓obtinet ꝙ qui deficit īappellatione punit̉ īexpenſis. sͣ. de teſti. ſignificauerūt/ de expēſis iſtis plene dicit̉. sͣde do. ⁊ cōtu. fineꝫ. ⁊sͣ. de reſcrip. c. vlti.c ¶ Alioquin. hic pꝫꝙ ſi iudex appellationis ꝓnūciat appellatione tenere ꝙ ꝑ hocnō expirat eiꝰ officiuꝫſed incipiet poſtea cognoſcere de cā principali. C. de re. credi. generaliter. §. ſin aūt. ⁊in aucͣ. de ſanc. ep̄i. §.ſi quis cōtra aliquemin prima colū. coll̓. ix.Dicas ꝙ hoc locū habet qn̄ appellat̉ a grauamine an̄ ſnīam: qꝛtūc iudex dat̉ qͣſi ſubcōditione quo ad pͥncipalē cām. vnde primo cognoſcit de grauamine ⁊ ſi inueniatlegitimā appellatione tunc ꝓnunciat legittime appellatū fuiſſe: ⁊ poſtea ꝓceditſuꝑ principali ſi male appellauerit ꝓnunciauit male appellatum ⁊ remittit ꝑtes ad priores iudices in expenſis appellāteꝫcondēnādo: vt hic dicit̉: ⁊ ſub hac forma ſemꝑ reſcribit̉ qn̄ appellat̉ a grauamine. Si vero appellat̉ a ſnīa diffinitiua tūc iudex debet cognoſcere de meritis cauſe ⁊ videre an bene vl̓ male ſit iudicatu. ⁊ ſi bene ſit iudicatū confirmabit ſnīam vel caſſabit ſi male iudicatū fuit. vt. ij. q. vj. in fi. ⁊. C. de ap. eos. in qͥbus dicit̉ ꝙ iudex tm̄ ꝓnunciare debet ſnīam iuſtam vel iniuſtaꝫ. Si vero plura capitula ſint in ſnīa ſiue plures articuli iudex ꝓ parte pōt cōfirmare ⁊ pro parte caſſare ⁊ reformare ſententiā ẜm ꝙ iuſtum fuerit. jͣ. de teſta. c. rainutius. ⁊. c. rainaldꝰ.d ¶ Cauſis. ille enim ſemꝑ ſunt referende ad ſe. ap. jͣ. de bap.maiores. Que dicant̉ maiores cauſe. no. sͣ. de offi. lega. ꝙtranſlationem.Um ceſſantę. ¶ Diuidit̉: nā principiū ⁊ finis ponuntduplice cōſtitutionis cām mediū ponit cōſtitutionē ibi:ſtatuimꝰ. ab. ſi. e ¶ Cōminando. videt̉ ergo ꝙ ſi iudex confirmatoria verba ꝓferat parti ꝙ ex hoc poſſit appellari niſi dehoc ſatiſfaciat iudex: quod tamē nō eſt verum qꝛ ex officio ſuocōminari debet. ff. de iudi. in ꝑemptorio. ⁊ sͣ. de reſti. in inte. tūex lr̄is. in fi. nec etiā debet ſtatim quis moueri ꝓpter aſperitatem verboꝝ. sͣ. de reſcrip. ſi quādo. Sed qualiter iudex poteſtmutare conſiliū ſuū in alteriꝰ iniuria cōtra regulam iſtā. ff. dereg. iur̄. nemo ſed certe eodē modo quo appellans pōt mutare cōſiliū. vt. ij. q. vj. ſi quis libellos. ſic ⁊ iudex intellige ſi appellās adhuc non fecit ſumptus ad ꝓſequēdā appellationeꝫff. de condi. ob cau. da. ſi pecuniā. in prin. ſed ſi ſumptus vellet reficere pōt adhuc reuocare grauamen quia iam nō intereſt illius. jͣ. eo. interpoſita. §. ij. Sed nunquid iudex poſt deceꝫdies pōt mutare ſuam interlocutoriā videt̉ ꝙ non: qꝛ poſteatranſit in rem iudicatā ſicut etiā in diffinitiua. sͣ. de elec. cū di-

lecti. ⁊ sͣ. de teſti. ſignificauerūt. ad fi ar. cōtra. ff. de re iudi. ꝙiuſſit pōt dici ꝙ licet trāſeat ī rem iudicatā quo ad hoc ꝙ poſtx. dies nō poſſit appellari. non tamē quo ad iudicem quin poſſit reuocare ſuā interlocutoriā: qꝛ ⁊ appellās poſt. x. dies poſſit renunciare appellationi quia ipſo facto renunciat quis eoꝙ nō ꝓſequit̉ ipſamsͣ. eo. ꝑſonas Aduertat tū qualiter corrigat ſuā ſnīam ſiue errorē quia ſi ita dicat.Ego reuoco ſentētiāmeā ſiue corrigo errorem meū: ſic fatet̉ ſeerraſſe. ⁊ ſic ille habuit ꝓbabilē cām appellandi ⁊ ſic videt̉ ꝙ iuriſdictio ab illo tranſlata ſit ⁊ ſic canō nōpoſſet reddere ſibi iuriſdictionē cū fateat̉cām a ſe trāſlataꝫ curialius ergo dicat: nōcredo te grauaſſe: ſedſi grauaui te ī aliquoillud reuoco arg. colligit̉ ex hac decre. ꝙ interlocutoria nō traſeat̄ in rem iudicatam.Sed verū eſt ꝙ nontrāſit vt dictū eſt qͥniudex bene poſſit illāreuocare re integra.Sed quātū ad illumcōtra quē lata eſt ſententia ſi non appelletinfra. x. dies bene trāſit ⁊ ſibi īputet̉ ꝙ nōappellauit: qꝛ ſnīe acquieuiſſe videt̉. arg.sͣ. ti. ꝓxi. ꝙ ad conſultationē. iō Itē hic eſtax. ꝙ actio ſemel extīcta reuiuiſcit. ar. ff. de bo. poſ. ẜm tabulas. l. pe. §. qui teſtamēto ⁊ eſt contra illud de cōſe. diſ. iiij. ſi queris. ⁊. ff. de ſolū. qͥ res.§. aream ſꝫ hoc eſt beneficio huiꝰ cōſtitutionis. ⁊ qꝛ iudicis eſtcorrigere quod minus legittime fecerit. jͣ. de accuſa. qualiter ⁊quādo. alia iura plura hoc dicunt.Um ſpeciali. ¶ Prouidet ꝯciliū ꝯͣ fruſtratorias appel.¶ ⁊ recuſatiōes ī vtriſqꝫ tradēs formā qͣlit̓ iuſte fiāt ⁊ qūoin els ꝓcedēdū ſit. Et eſt. c. multū allegabile ⁊ qͦtidianū. Et pōtſpāliꝰ hoc pͥn. ſic ſūmari vt ī rubro. pͦ recitat antiquā cōſtitutionē. ſcd̓o ꝓmulgat nouā. ibi: ſtatuimꝰ ibi: pͦ ponit̉ vna ꝯſtitutioſcd̓a alia ibi: Porro. tercio ꝓteſtat̉ ibi: ceterū. ab. ſi. f ¶ Prohibitione. qua habes. jͣ. de ſen. excō. ſacro. gͦ ¶ Cōpetenti. trina .ſ. vt. xvj. q. vij. oēs decime. xvij. q. iiij. de p̄ſbyteroꝝ. ⁊. xxiiij.q. iij. de illicita. h ¶ Corā eodē. sͣ. e. ſecūdo. i ¶ Iuſte ſuſpitionis. Quid ſi dubitet̉ an ſit iuſta qꝛ nō eſt in iure expreſſa ⁊alias dubitaret̉ reſpōdeo arbitri electi de hoc cognoſcant. primo an ſit iuſta. qꝛ oīa que ad hunc articulū ꝑtinēt ad arbitrosꝑtinent. sͣ. de offi. dele. c. ſuſpitionis. k ¶ Cuꝫ iudice. hoc intellige qn̄ iudex ordinariꝰ ꝓcedit ex officio ſuo aliquē contraad famam vel clamorē. jͣ. de accuſa. qualiter ⁊ quādo. ⁊ ſic loquit̉ iſta conſtitutio in ordinario vt bene declarant ſequētia:aliter intelligi non poteſt (ita tam in ordinario iudicio qͣꝫ extraordinario .ſ. inquirendo pōt iudex recuſari.l ¶ Tercium. ſub hac forma non poſſet compromitti in duos. vt ſi diſſentiant tercium eligant. sͣ. de arbi. innotuit. ⁊. ff. dearbi. item ſi vnus. §. ſi in duos. ſed ſi in duos ſimpliciter compromittat̉ ſi diſſentiūt p̄tor eos coge̓ dꝫ vt ꝯcordēt vl̓ terciuꝫaſſumāt. ff. de arbi. itē. ſi vnꝰ. §. pͥncipalit̓. ⁊ sͣ. de of. dele. ſuſpitiōis. §. jjitē ar. ꝙ arbiter quātū ad hūc caſuꝫ poſſet egredi fines iniūctos qd̓ verū eſt aucͣte huiꝰ ꝯſtitutiōis. al̓s nō pōt. sͣ. d̓arbi. cū dilectꝰ. ff. de arbi. nō diſtinguemus. §. vlti. Ber.