Carmē ſuper manigficat.
Quā ſuauis dn̄s gratus ea fruereMartha ſit intēdēſ ml̓tis/ ſinat ip̄a ſororēUti ꝑte ſua/ vult iheſus hos fieriSciſma nec īterſit mēbris/ ocl̓uſqꝫ tenellꝰNon culpetur agat ſi manuale nihilAgna domꝰ vaſis nec ẜuis vtit̉ hiſdēon par officiū/ ſors ſua cuiqꝫ ſat eſtSūt tot in actiuā pede qͥ ſe p̄cipiti dantTheorice paucos queſo vocare velint.Sint fortes/ gladios teneāt ſalomōis/ abLectulus obſpōſā ſpōſa qͥeſcat ibi (ītra ēFilia clauſa domi maneat/ matri famulet̉At vir in arma ruat ditior ex ſpolijsSolus/ nō pugnat ſed ꝓ pugnātibꝰ orat.Hos nō dedignans actio quos tribulatOcia nō laudi tribuit/ nec obinde ſuꝑbitSe catulo ſegni iudicat eſſe paremEt tn̄ impetrare poteſt dilectio/ quod nonUel labor aūt meritū ſe cruciantis habetSueuit amicicie ius regl̓a ius dare qd̓ n̄Concedit merituꝫ iuſticieqꝫ rigorAmbo parem referūt predā/ tētoria ſeruāsMiles ⁊ hoſtiles exuperans aciesEſt equidem felix eſt ſolitudo beataSi ſimplex nec iners fructificet vigeatIratio trahit affectū/ ſi ſenſus ⁊ actꝰNō diſcordent ſit gloria vana ꝓculRumores fugiat dicēs ſibi clauſe qͥd ad teFactorum ratio ſit tibi velle deiSolitudo nocet niſi deſit ſollicitudoCurarū interior cor lacerans miſerūCor gͣuat ebrietas/ cor crapl̓a / curaqꝫ viteSole ſub hac triplici peſte perire caueSūt qui delicias reputant ſub ſentibꝰ eſſeSub curis quibꝰ eſt irrequieta quiesParcit eis dn̄s ſibi ſe cōmittere ſolosAtqꝫ miniſterio collocat ipſe ſuoAſt alios qͦs ſcit ꝓ vita qualibet aptosNūc has nūc illas vult variare vicesOptima ꝑs hec eſt hec robuſtiſſima felixGaude cui dn̄s preſtat vtraqꝫ fruiAlternis vti gaudet natura nec vnoCorpus iners ſtudio iugiter eſſe ſinitUita beata venit cui ſolū ſufficit vnumSola vacat ſoli ſed ſocialis ouat¶ Ibertas onagrū delectat libera collaLiber ⁊ a turbis montis aprica colitPellicanꝰ macer eſt deſertis incola ſolusSerpētes perimit pulliculosqꝫ fouetNicticorax tenebris latitat qꝛ lumē ab exInterioris vim diſgregat intuitus (traPaſſer vt in tecto ſta ſolitarius altoDe neqꝫ cōturbet turbida cura domus
Unus ait culpatus eo ꝙ nō loquereturNi tacitus prorſim ſermo nec edificatPrima dei reqͥes ſopor ade tres abrahāqꝫCernens ac eſau ſacrificare volensScala iacob ſua lucta rachel̓ amorqꝫ d̓coreIgnis oreb/ moyſes monte loquens dn̄oCātica cū pſalmis mōtana maria petēdoSimeon iubilans quiqꝫ colūt heremumBeniam in ⁊ paulus aquile ſil̓isqꝫ ioh̓esExtaſis ⁊ petri/ celſa videns ſtephanusTurtur ſoliuaga volitās/ ⁊ alauda canēdoUitam ſymbolice theoricam tibi dantUam multos homines p̄uentrix gratia meſtosEx improuiſo viſitat ⁊ reficitNūc ſapit h̓ pſalmꝰ nūc ꝟſus ī intima corLabit̉ apparuit aridus an̄ nimis (disErgo nec introitus ſcitur non exitus eiusFelix qui ſemper peruigil optat eamExpecta tn̄ in tempus placiti tribuentisSit locus atqꝫ modus/ eligat ip̄e ſuus¶ A ſeruo nūqͣꝫ dominus declinet in iraSed nec in ira ſit o ſuus introitusHoſtes heu legimꝰ dn̄s quos ip̄e cibauitFrumenti ex adipe/ melle repleuit eosCur; vt iuſtior hinc pateat dānatio donisDū ſunt ingrati muneribꝰqꝫ patrisTolle pr̄/ tolle tua munera/ ſi tuꝰ hic ſitSeruus abuſurus verbera da potiusAſt heu verberibꝰ potero fortaſſis abutiQuicqͥd vis igit̉ fac/ modo ne pereamGr̄a p̄ueniat/ cōmitet̉ ⁊ vſqꝫ ſequat̉Securus donū poſtulo tale mihiEns pure ꝯiūcta deo ſecreta niteſcit/Fit regio pacis/ lucis ⁊ aula placensFulgida caligo ē nebl̓e tenebreqꝫ coruſcātMontibꝰ eternis lumina crebra micantInqꝫ ſinu mentis numeroſe ſpūalesAnguſtat rerum ſe nihilū ſpeciesOrdīe qͥn̄ etiā reſidēt fantaſmata pulcroImmotis vt aquis ſol radiare ſoletInterea mūdi fugiūt ꝑ mania cureIllecebre carnis ⁊ ſathan inſidieSed redeūt heu ſepe nimis velut agmineObice cor firmo ſe niſi munierit (factoCorꝑis occultat ſenſus/ aditusqꝫ doloſosPeruigil exploret vim quoqꝫ vi ſuperetGarrula vitet̉ cū fictis fama ſuſurrisNil aliud ledat/ tempora depereuntTꝑa res p̄cioſa nimis/ ſtimulos ſꝫ ⁊ aciesInfigunt mage vix ⁊ abire valentInuitus patiere/ iugū qd̓ ſponte ſubiſtiFrena ferentis equi fabula te docea
ab. 2.
I
E.
G.