Senſibꝰ effigiat ſpiritui ſimilemSpūs eſt nempe qd̓ gignit ſpūs iſtaMentis conditio libera primo fuitPrincipiū rebꝰ primū ſpeculando creatisObijce cū nullo crimine leſa iacetInficit̉ carnis oculus ſed ebet rationisContemplatiuus lumine pene caretPar fit iumētis/ mens corꝑe merſa grauat̉Decliuis ſtolidam vix bene viſit humumEſt domī pietas in progenies timoratasContritis grauibꝰ/ dat leue ſuaue iugumRācia ꝓgeniē pietaſ germana coartatFlere tuā / ꝙ eā dura manus cruciatPermittēte deo francoꝝ nobile regnūCur tot ab erūnis hactenus atteriturScire volēs/ vt cura ſolet diſtēdere mētesHumanas noſſe conſiliū dominiScripturas ſcrutare ſacras ſcrutare ꝓph̓aſHis velut in ſpeculo qd̓ petis inueniesEffectus ſil̓es cauſe ſil̓es operant̉Ergo ieroſolimā cernito cur perijtMittit̉ hanc contra diuini virga furorisAſſur/ qui plenā flagicijs adimatNōne pares/ pudet heu/ cauſas ī pariſiēſiUrbe fuiſſe diu vidimꝰ excidijErrores cecos populo/ pſeudoqꝫ ꝓphetisPōpoſosqꝫ ſtatus vnde rapina venitIndeqꝫ ſeditio/ pauꝑtas/ publica cedesMembris improprijs hoſtibꝰ inualidaO nimis erratū eſt/ tandē vexatio nobisIntellectū det/ p̄teriti pigeatc Ertet ꝓ pr̄ia ꝓ iuſtis legibꝰ oīsUerꝰ francus. erit laus ſibi cū meritoProdigꝰ atqꝫ rapax/ luxꝰ piger exulet oīsPriſci cauſa mali ſeditione potensFeda libido ꝓcul qͣlē vel dicere turpeArſit que quondā ſulphure pentapolimA populo dn̄i moderata ſtipendia querātFinis ⁊ hic ſit ne publica res pereatUt corpus nerui ſic vectigalia regnūSuſtentant apte diſtribuenda tamenExpedit ⁊ populo p̄ſumere nō dominariExperti ſumus ⁊ tradit ariſtotelesCuria cū paſtore tuo romana memētoDe te quid totiens francia ꝓmeruitRedde vices fer opē letalia dogͣta dānesQue vitas hoīm fedus ⁊ omne necantNulla fides det̉ mēdoſis aure ſuſurrisScire cur nolunt nil rationis habentRegnet iuſticia/ vigeat prudētia ſacrūProle noua creſcat pariſij ſtudiūOrs miſerāda nimis te frācia diua faPlꝰ qͣꝫ cuiuſuis vox r̄ſonare q̄at (tigat
Olim ꝓſcriptos ꝓ libertate tuendaProqꝫ fide paſſos mos releuare tuusSenſiſti thoma ꝓprijs dū truſit arborisAnglia te/ crebro ſenſit ⁊ eccleſiaHeu pietas heu priſca fides/ cogūt̉ alūniFancigene/ mortes exiliū ve patiSūme deꝰ / ꝓ lege tua/ quā ſub decacordoMentibꝰ imp̄ſſam ſcribis ⁊ in tabulisO qͦt theologi quot pontifices periereTarcere quos clauſos dira necatrabiesEffugit altera ꝑs alienis incola terrisTutior exilio ſed ſpoliata bonisAuſtria tu felix/ felix ſtudioſa ⁊ viennaDux quibꝰ eſt talis traditus in regimenZelo qui fidei feruēs/ ob eam fugitiuoOffert doctori ſponte refrigeriūSis ſua magͣ ieſu merces/ ꝓ cuiꝰ honoreDoctorem recipit diſcipulūqꝫ tuūIſperſit dn̄s vana de ſede ſuꝑbosMēte ſui cordis vita nec apta manꝫTurbis curaꝝ lacerata rotat̉/ ⁊ eſt parPulueribꝰ turbo quos violentus agitSede ſedet nulla ſtabili nec ꝯuenit vlliDiſſidet ⁊ ſecū turbida mens hoīsNuſqͣꝫ vita malis eſt ſolitaria/ qͣꝫuisDeſertis heremi ſit religata locisMilibꝰ hͨ ſi ſit hoīm circūdata turbisNuſqͣꝫ ciuilis nec ſocialis eritMens hūilis ſimplex ⁊ ſolitaria ſecūPetre nixa manet cōcomitata deoSola ſimul ſocialis ⁊ eſt/ vbicūqꝫ loceturDiſſidet hec nulli cōuenit ip̄a ſibiSola qͥdē mīme cui virtꝰ fit comes oīsSit licet extremis finibꝰ acta marisSola tn̄ ſecū nūqͣꝫ ſe deſerit/ et ſiMultꝰ ei populꝰ cingat vtrūqꝫ latusEſt vicina deo quē iugit̓ aſpicit eſt ſpesAnchora ne fluitet/ ꝑſtet amatur/ amatꝰMperat vnit̉ ſecura ſerena/ ſuauis/Pulcra videns/ fini cōſociata ſuoConſcia ſecreti diuini/ ſicut amicaSicut dilecti ſponſa/ colūba/ ſororHas dat theorice laudes ſapīa viteSolitarius eſt ſolus amicus eiNec ſolus tn̄ eſt/ qͣꝫuis locꝰ ⁊ manꝰ ⁊ pesOsqꝫ vacent/ aīꝰ omnibꝰ obſequit̉Proficit hic ⁊ nūc veꝝ ſcrutādo/ ſalubreScribit que ſenior poſteritas relegatNulla licꝫ ſcribat nil p̄dicet ore/ ꝑoratMoribꝰ exemplis voce loquēs opeꝝEſt ſolitudo p̄cioſum crede talentūTerrenis caueas dū datur infoderePoſſe vacare ſibi nō gr̄a parua/ videre
C
D.