Carmē ſuper. magnificat.
Argentū viuū ſemꝑ ꝓtendit ad imūCentꝝ qd̓ deus eſt ſemꝑ homo repetitAgna potēs fec̄ mihi magͣ canis bn̄Ecce beatā me p̄dicat oē genꝰ (dictaUirginitas mr̄i/ fidei cor ſummꝰ ad imuꝫIūgunt̉/ mirer quid potius dubitoMagna potēs tollit mirari/ ſolus is ip̄eCor fidei iunxit omnia qui potuitDeſine mēs hoīm temeraria velle ꝓfundūConari ſenſum te penetrare deiInfinitus enī non circūſcribit̉ artoFormate mentis quolibet ingenioCūcta deꝰ ſapiēter agit nec hō rationēAſſerit hoc ſalomon ſcire poteſt aliquāDeſtruat edificet ꝑdat vel collocet vt vultCur ita feciſti dicere quis poterit?Deſpicit excelſos ocl̓os/ cordisqꝫ ſuꝑbosMente ſui digne fallit̉ improbitasImprobitas ſaꝑe q̄ nō vult ſicut oportet.Senſus ſobrietas eſt inimica ſibiCōtingēter agit extra ſe prima volūtasLibera ſe varijs inſinuando modisOtꝰ cuiqꝫ rei ꝓprius diuina volūtasMaret ⁊ ad nutū flectit̉ illa deiNulla prior cā eſt/ cui ſoli dicere fas eſtSic volo ſic iubeo velle mihi ratio eſtGrāmatici cauſam querenti ſignificatiReſpondēt qꝛ ſic impoſitor voluitDiſpoſitis rebꝰ dat̉ altera cauſa ꝓpinquaOrdine pro rerū proprietate modisQueqꝫ deꝰ format vult n̄ qꝛ ſūt bona de ſeSed boua ſunt qꝛ ſic diſpoſuit fieriCū voluit nihil eē priꝰ quodcūqꝫ creatumTūc nihil hoc fuerat ſi capis eſſe bonūFiat lux dixit/ bona lux/ qꝛ cōplacuit luxUt fieret bona ſunt omnia iure pariQd̓ bōa/ ꝙ q̄ꝫ potēs ſapiēsqꝫ ꝑ oīa clamātUocibꝰ excelſis cuncta creata ſimulRes ita diſponit/ ꝓprios vt eas ſinat actusSeu motus agere/ vertere ſpōte poteſtUertit ⁊ īmutat qͦtiens miracula fiuntUt dū ſuſpenſa quelibet actio fitUltī qͥd fatū qͥd ſit fortuna requirūt¶ Molaqꝫ ſi p̄ter noīa ſunt aliquidSunt aliquid/ nec enī ſermo coīs inanisNil penitꝰ fruſtra publicꝰ vſus habetEſt operās a propoſito certū ſibi finemCertaqꝫ pro fine preſtituens mediaDicere fortuitū nemo p̄ſumit vbi quisPreuiſis medijs quod petit aſſequit̉At dū ꝓueniūt ea raro qualia prorſusNon intendit agens dicito fortuitaPergis ad eccleſiam dn̄o tua reddere vota
Et patet ante pedes aurea maſſa tuosUtiqꝫ fortuitꝰ eſt hec inuentio/ cauſamEius fortunā dicere rite potesInde vides primā cauſam qͥcqͥd facit/ eſſeNil ſibi fortuitū/ nā videt illa priusNō ita fit nobis quos ignorātia duxitNon p̄conceptis finibꝰ aut medijsAdde ꝙ excelſus deꝰ efficit oīa/ quareFortuna om̄ipotens/ eſt deus ⁊ dominusUicqͥd ꝯtigerit nob̓ nec p̄ſcia mēs ēPreuidiſſe deū nō dubitare poteſtHinc fortuna liquet ꝙ in om̄i re dn̄at̉Nemo ſcit ſibi quid veſꝑa ſera vehatPreterea cauſas alias ſi colligis om̄esIpſas fortunā ſepius inueniesCur qꝛ ꝯcauſant vbi nemo intēderet actūTalem/ vel tali fine/ modo fieriIūge intellectꝰ vbi maior ineſt/ minꝰ illicEſt de fortuna/ cur? qꝛ plura videtAngelici porro ciues aīeqꝫ beateNil vel raro aliquid fortuitū reputantOmnes nāqꝫ docet in verbo viſio claraAt nos ve miſeros nubila tanta teguntPorro priora tenēs de fortuna / ſciet apteMox quid ſit caſus cauſa vel eius opusCaſus ineſt ſoli propria ratione carentiUt ſunt bruta/ quibꝰ nulla p̄eſt ratioNulla qͥdē ꝓpria ē/ ſꝫ ineſt aliēa/ regēs/ duxEt que nō errat primi potens ratiod Ixeris hūc vigilē ſenſus ſūt cuiꝰ aꝑtiPeruius ⁊ liber ſpūs hos animatSōnus vero quid eſt illibertatio ſenſusCoīs/ groſſus fumus opilat eumErgo ſtatꝰ medios variosqꝫ notato freq̄ntSenſibꝰ humanis poſſibiles fieriSōniculoſus enī vigilat torpore grauatꝰNec vigilat ꝓrſus inter vtrūqꝫ manensLeſio coīs ſenſus/ vel apertio lentaDat freneſim capiti ſic reueriſa venitUerba nihil cōnexa ſibi ꝓfert reueriſansNeſcit quid ſequit̉ quid ve repugnet eisCur? qꝛ nulla regit ratō fantaſmata nulloSōniat gͦ vigil minꝰ aūt plꝰ/ pl̓ima vexātOrdine que girant vt mare fluctiuagūFortia vel modica dū ſimulacra caputGallū nunc loqͥt̉ aſinū mō/ caſtra ve terrisFundat in hiſpanis vota facit variaPaſſio q̄ fortis fuerit q̄ fixa cerebroCredite ꝙ nō vult ſe ratione regiAſſio dū turbat cerebꝝ fit hō fatuiſāſAuget̉ tandē/ ledit/ ⁊ eſt freneſisErgo vides cordi deuoto vel ſtudioſoNoxia cur fiunt ydola corporea
M
.L
N.