Tentilogium. de canricis.
⁊ angelus de celo ſicut ſubẜuiēs ⁊ mīſtrāsoꝑat̉ vt dū apꝑuit xp̄o angelus de celo confortāſ eū ¶ Solaciū qd̓libet orit̉ examoreiō qͣlis ē amoris/ tal̓ eſt ſolacij bonitas ⁊ finis. Und̓ ſic̄ duas ciuitates duo amoresꝯſtituūt ſic ⁊ duo ſolacia. ¶ Solaciū terrenū aīale ⁊ diabolicū inſtar epicureoꝝ oꝑat̉ amor ſui vſqꝫ ad ꝯtēptū dei. Solaciūꝟo qͣle deſurſū ē/ piū pudicū pacificū ſuaſibile ⁊ mīa plenū/ cāt amor dei vſqꝫ ad ꝯtēptū ſui ¶ Solaciū nr̄m qͣle debemꝰ inqͥrere fuit in xp̄o exēplarit̓ ⁊ ml̓tiplicit̓ demonſtratū. ¶ Solaciū qͥd ſit realit̓. an oꝑatiovel aliqͥd ab oꝑatōe diſtinctū/ n̄ oꝑtet a deuotꝭ curioſe ꝑſcrutari. ſꝫ ſcholaſticis derelīqui tāqͣꝫ ꝓbleuma rōem ad vtrāqꝫ ꝑtē hn̄svidet̉ ꝙ oꝑatio fit ꝑ exp̄ſſiōem. ſolaciū ſeudelectatio ꝑ imp̄ſſionē. fruitio ꝑ ꝯnexionē¶ Solaciū ꝓ varietate ꝑſonaꝝ tꝑm ⁊ locoꝝ ꝯuenit variari. ⁊ ad eiꝰ adeptōem doctrinā ⁊ ꝯgnitōꝫ/ alit̓ ⁊ alit̓ niti in puerꝭ in īſipiētibꝰ. in ꝓficiētibꝰ in ꝑfectis. quēadmodū variat̉ ẜm etates ⁊ ꝓfectꝰ oīm tā ſenſualiū qͣꝫ moraliū ⁊ intellectualiū melodia cāticoꝝ. ¶ Solaciū in hoīe multiplex reꝑit̉iuxta multiplicē in ip̄o potētiā cognitiuaꝫatqꝫ ſubiectiuā. quēadmodū notauit xp̄usexpͥmens aīam ſpm̄ carnē dum ait. Triſtiſeſt aīa mea vſqꝫ ad mortē. Spūs qͥdē ꝓmptus eſt/ caro aūt infirma. ¶ Solaciū infirme carnis/ eſt delectatio ſenſus exteriorꝭcuius ſubiectū eſt caro aut neruus ſenſibil̓mediāte ſpiritu corporali ⁊ ſubtili vn̄ ꝯſurgit facilitas aut difficultas ſocij iuxta complexiōis corporalis qͣlitatē accidētalē vl̓ innatā ¶ Solaciū aīe triſtꝭ/ qn̄qꝫ eſt gaudiūimaginatiue vel cogitatiue virtutis/ organō corporeo intꝰ vtētis. Et inde ꝯſurgit vtpͥus in ſolacio varietas ẜm diuerſitatē organi ⁊ ſpirituū aīaliū ex qͣtuor hūoribꝰ. ſanguine colera. fleumate. melācolia. Et ex diuerẜ habitibꝰ in imaginatione vel fantaſiaSolaciū aīe triſtis/ qn̄qꝫ eſt gaudiū rōnis / organo corporeo nō vtētis in actibusſuis. vbi plurimū valēt hītuales ⁊ actualesin rōcinādo diſpoſitiones per abſtractōesſpēꝝ intelligibiliū a fantaſmatibꝰ cū virtutū moralium eqͣli ſerenaqꝫ tranqͥllitate.¶ Solaciū ꝓmpti ſpūs eſt gaudiū mentis q̄ſuꝑior ē portō rōnis ſic̄ p̄cedēs eſt inferiorvbi plurimū valet irradiatō ſuꝑiori gratuita ex legibꝰ eternis ⁊ per hītus donoꝝ atqꝫbtītudinū ⁊ reformationē ſenſuū ſpirituali
um. in qͥbꝰ qͣꝫto ſenſus eſt intimior ſuo v̓otāto purior eſt. Quō ꝯtra fit in ſenſibꝰ corꝑis. tactꝰ enī ſpūalis ⁊ guſtus/ puriores ſūtqͦ deo intimiores ꝑ caritatꝭ āplexū. ¶ Solacīū qd̓libꝫ in hoīe reꝑtū d̓r aliqn̄ ſolaciūcordis. aliqn̄ ſolaciū aīe. aliqn̄ ſolaciū ſpūſaliqn̄ ſolacium carnis; iuxta diuerſos a doctoribꝰ modos vtēdi p̄dictis nominibꝰ.¶ Solaciū in qͥbuſdā rebꝰ qͣdrifarie vt in homine. in qͥbuſdā bifarie vt in brutis. in qͥbuſdā nullo mō ſic̄ in rebꝰ ſine aīa reꝑit̉.¶ Solaciū intrinſece libeꝝ vel laudabile/ n̄inuēit̉ p̄terqͣꝫ in vtentibꝰ iudicio rōnis.¶ Solatiū ꝑticipatiue lꝫ nō eēntialiter ⁊ iutrinſece libeꝝ/ reꝑit̉ in imaginatiua vel eſtimatiua ꝑte hoīs q̄ nata ē obedire rōni ꝯiūcte ⁊ expedite dū imꝑat ⁊ mouet. ¶ Solaciū infirme carnis ext̓ioris ⁊ qͣſi brutal̓ nl̓lo mō eſt elicitiue libeꝝ. neqꝫ laude per cōſeq̄ns neqꝫ vituperio intrinſece dignū. ſednec pͥncipat̉ libeꝝ arbitriū oī ſenſitiue ꝟtuti ſic̄ nutritiue vel vegetabili. q̄ ꝓ ſtatu iſtonō audiūt rōnis imꝑiū. qͥcqͥd de ſtatu īnocētie diceret̉. ¶ Solaciuꝫ ſic̄ hꝫ ꝓ obiectoadeqͣto bonū apparēs ꝯiunctū; ſic oē qd̓ ēaūt apparere p̄t bonū vel ꝯueniēs p̄t diciobiectu ſolacij. ¶ Solaciū deceptoriū totmodis oriri p̄t/ qͦt modis potētie app̄henſiue pn̄t in apparētijs ⁊ iudicijs ſuis falli:Solaciū deceptoriū nullū fuiſſet in ſtatunature pͥmitus inſtitute. nec in vigilia. necin ſōno. nec in diuerſa rōne obiectoruꝫ perdiuerſa media qm̄ rōnis iudiciū omīa direxiſſet vt in aſtrologo vidente ſolē qͣſi bipedalis qͣꝫtitatis. ¶ Solaciuꝫ a deceptionemultū auertit̉ per habitus virtuales tā intellectuales qͣꝫ morales qͣꝫ infuſos ſuꝑnaturales īmo ⁊ per naturales. ¶ Solaciūfreq̄nter inficit̉ ⁊ deprauat̉ per affectum vitioſum qͣlemcunqꝫ. Hinc dictū eſt. Excecauit eos malicia eoꝝ. ⁊ oīs maͣlꝰ ignorās.⁊ qͦt capita .i. affectiones. tot ſnīe. ¶ Solaciū hr̄e p̄t ſuū ꝯtrariū ſic̄ triſticiā ⁊ deſolatōnē ꝓ obiecto ⁊ ecōtra. vt penitēs gaudet qꝛdolet. ⁊ d̓ leticia triſtat̉. ſic̄ ignis. frigido flatu. frigiditas per calidū circūſtās nec penetrās ꝯfortat̉. ¶ Solaciū qn̄qꝫ ē deceptorium nō moralit̓ aut demeritorie vitioſuꝫ vtdū error eſt inuincibil̓ vel eoꝝ q̄ ſciri nō debent. ¶ Solaciū ſic̄ variat̉ ex apparētiaꝝdiuerſitate ſic apparētie ſuā diuerſificationē accipiūt in hoīe ⁊ potētijs ſuis cogͦſcitiuis ꝓpt̓ colligationē hmōi potentiaꝝ adin