Et ſolatio.(
O
uicem. qꝛ rota trahit rotā. ſic̄ cortina cortinā. ⁊ orb̓ orbē. ¶ Solacioꝝ apparētie variant̉ nedū ꝓ varietate cognitionū ſꝫ vt dictū eſt ēt affectionū. qͣꝫuis alia ⁊ alia rōne.qꝛ obiectū intellectꝰ practici/ nō eſt veꝝ abſolute ſꝫ veꝝ vt cōꝑat̉ affectui. ¶ Solaciis in hoīe ꝓueniet rarior deceptio ſi potentia iudicatiua q̄libet nouerit de dubijs etſuſpectis appparētijs/ ſuſpēſum tenere iudiciū ꝑarbitrij facultatē. ¶ Solaciū cauſat in nob̓ angelus de celo vel bonꝰ vel malus. ſic̄ nomīat̉ duplex celuꝫ empyreū vbiboni. ⁊ aereuꝫ vbi demones qͥ miſtice dn̄rvolucres celi. ¶ Solaciū cānt in nob̓ decēſpūs inſpirationū vel inſtinctuū ſic̄ aliqn̄ ꝑ ſpm̄ſcm̄ illabentē aūt hītū cauſanteꝫſic ab angelo bono multiplicit̓. ſic a maloangelo. ſic a celo. ſic ab elemētis circūſtātibus. ſic a cōplexiōe naturali. ſic a ꝯplexiōeaccidētali. ſic ab hītibꝰ ꝯgnitiue potentie.ſic ab hītibꝰ affectiue. Et in his omībꝰ veꝝeſt. ꝙ diligentibꝰ deū/ oēs inſpiratiōes iſtecooꝑant̉ in bonū de ꝑ ſe vel ꝑ accidēs. reꝓbis aūt oīa tandē de ꝑ ſe vel ꝑ accidens cedūt in malū. nec p̄t regula tradi generalis.ſꝫ qͥ ſolaciat̉ in dn̄o ꝯſolet̉. ¶ Solaciū cauſant in nob̓ hoīes/ qͥ angeloꝝ officiū nomēqꝫ ſortiunt̉. vt doctores ⁊ p̄lati. ⁊ offerētesꝓ ſolacio libros ſcōs. necnō veritatē ordīare ꝓponētes. ¶ Solaciū ꝓuenire p̄t diligētibꝰ deū a ſex differentijs poſitiōis ſurſū. deorſū. an̄. retro. a dextis ⁊ a ſiniſtrꝭ. ꝯſiderando gloriā. infernū. pctā p̄terita. ꝑicula futūra. ꝓſperitatē ⁊ aduerſitatē. ¶ Solaciumnō nunqͣꝫ a deſolatione qͣſi ꝑ antipariſtaſiꝫ⁊ vice cōtis generat̉. hͦ in. Iacob timēte fratrē Eſau. hͦ in ml̓tiplici ſcōꝝ claruit paſſioni. ¶ Solaciū ſepe a temptationū anguſtijs roborat̉ qd̓ ſenſerat qͥ dixit. Dū auxiaret̉ cor meū in petra exaltaſtī me. Et rurſusẜm multitudinē doloꝝ in corde meo ꝯſolatos tue letificarūt aīam meā. Et xp̄s Triſticia vr̄a vertet̉ in gaudiū. ¶ Solacij caulaeſt aliqn̄ fuga ſolacij ſicut econuerſo q̄rerenimis ſolacium p̄ſertim corꝑale/ impeditſpūale ꝓpter hoc pſalmiſta. Renuit ꝯſolariaīa mea. memor fui dei ⁊ delectatꝰ ſum¶ Solaciū aliqd̓ inter beatitudīes. aliqd̓ inter fructꝰ. aliqd̓ inter v̓tutes ⁊ dona nūerat̉ſic̄ pax luctꝰ ⁊ patiētia ¶ Solaciū ſolaciofreq̄nter opponit̉. nec ſe mutuo patiunt̉.quēadmodū de carne ⁊ ſpū notatū eſt.¶ Solaciū freq̄nter impedit̉ a ꝯſolationibꝰ
aut ꝯſolari volentibꝰ. alioqͥn non dixiſſetIob. cōſolatores oneroſi vos eſtꝭ. ¶ Solaciū qͦ fine q̄rat̉ expedit cogͦſcere vt exindebonitas ip̄ius vel malicia moral̓ ſeu gratuita cognoſcat̉. cū finis ſit forma ꝟ̓tutumſi boꝰ eſt. deformitas vitioꝝ. ¶ Solaciūquerendū eſt pͥncipalitet ꝓpter deū vt hūilius timeat̉. feruētiꝰ diligat̉. ⁊ alacriꝰ honoret̉. Sic agebat ꝓph̓a loquēs optabūdusdeo. Letet̉ cor meū vt timeat nomē tuū.Solaciū q̄rere p̄t hō ꝓpt̓ ſe nō tn̄ pͥncipal̓rſꝫ ſub deo ſic̄ inclinauit pſalmiſta cor ſuuꝫad faciēdas dei iuſtificationes in eternū ꝓpter retributōꝫ ¶ Solaciū ꝓpt̓ ſe pͥncipaliter q̄rere ē tale ſolaciū qͣle docebat ⁊ q̄rebatEpicurꝰ hō ad ſereferēs oīa ⁊ ſe fruēs:¶ Solacij media/ qͣlia notat in epl̓is ſenecaepicurū poſuiſſe vel ariſtipū cū ſectatoribꝰlaudabilia ſūt in multꝭ ſi ad veꝝ fineꝫ ſolacij v̓terent̉. vt prudent̓ declinare nociua.neminē ledere. fortit̉ ferre q̄ ncc̄itas affert.ꝯtēnere mortē. frugaliter viuere. cupiditatibꝰ imꝑare. diligere pauꝑtatē. ⁊ ita de pl̓imis. ¶ Solaciū Epicuri nō poterat adipiſci ſine luctu. dolore vel triſticia. ⁊ hͦ ꝓpt̓innatā ſenſualitatis ⁊ cupiditatis vehemētiā qͣs vel repͥmere vel ſanare/ triſticia eſt. ſꝫin repͥmendo lāguor maior. ¶ Solaciuꝫqd̓libet in hac vitā ſuſpectū eſſe dꝫ qd̓ nonluctui iūctū vel in luctu fundatū eſt. Hincliber Ezechieli traditus hēbat cum carmine ſolacu lamētationes ⁊ penalitatis ⁊ peccati. ¶ Solacioꝝ fines qͣles a mundanisp̄ſtituunt̉ nō ꝯſolationē ſed deſolationeminducūt. ſimil̓r ⁊ finis qͣlem ſtoyci p̄ſtituebāt/ aut falſus aūt impoſſibilis de imaginario quodam honeſto ſine deo vero?Solacij cuiuſlibꝫ laudabilis exēplar d̓ditxp̄s tā actiue qͣꝫ paſſiue. ⁊ poſt eū btā mat̉ſua ab infantia vſqꝫ ad mortē. in fūma pauꝑtate ſpūs. ſūma mititate. maxīo luctu. vehemētiſſima eſurie ⁊ ſiti iuſticie. ſūma mīa⁊ miẜatōe puriſſima cordis mūdicia. ⁊ intranqͥlliſſima pace. ¶ Solaciū xp̄i ſeqͥturſuo mō qͥ xp̄um īduit. hͦ ē qͥ ſibi ſic̄ exēplariviuēdo ꝯformat̉. neqꝫ eī tali deerit āgelusde celo ꝯfortās eū dū factus erit in agouiaQuiſqͥs gͦ triſtat̉ aſpiciat hͦ exēplar ⁊ pſallat bono aīo/ exultas ad gaudētē xp̄m ⁊ cūlamētāte plāgēs qd̓ docuit ſub ꝑabola pueroꝝ ſedentiū ī foro ⁊ clamātiū coeqͣlibꝰ. Cecinimꝰ vob̓ ⁊ nō ſaltaſtis, lanauimus et¶non planxiſtis.
Ii. 5.
⁊