De canticorum.

qui ſic opponit dictum hoc vltimuꝫ retorqueri ꝓ nobis. Nam poteſt oculus ratiōiset intellectus/ ex fantaſmatibꝰ vtiqꝫ corporeis/ ſpēs elicere et fodere ſpūales ꝑ qͣs ītelligit ea que ſunt ſpūs. qui teſte xp̄o carnemet oſſa nō habent nec eoꝝ ſimilitudinē. ſedqd̓ natum eſt ex tali ſpū/ ſpūs eſt. Uidereeſt ꝓinde rem eandem p̄cipue ſpūalem recipere quēlibet articulū. Exemplū de ſpūſācto quo nihil indubitabilius. et ſine ſexu.latine hic dicitur ſpūs. hec caritas vel ſpiratio paſſiua vel gratia. et hoc flamē. hebraice hec ruba. grece hec neuma vel cariſma.Deniqꝫ deus ſi ꝑ Iſaiam ſponſum et ſpōſam ſe virum et mulierem que matricē etiāhabeat/ cōfitetur. Ita demū dat intelligi ſeꝑ naturam neutram eſſe. ꝑ metaphoraꝫ apponitur vterqꝫ. niſi forte qͥs ita deſipuerit.vt hermofrodita ꝓduplici ſexu monſtruoſo qͣꝫ credatur. ¶ Epithalamiū vocat alterum amorem tanqͣꝫ virū et ſponſum. nō ꝓſexu carnis. ſed qm̄ eſt potentie maioris ſapientie clarioris. influentie potioris. Uocat alterum amorem vt ſponſamˡ. nō ꝓpterdebilitatem ſexus que nō eſt. exempli gr̄a.in ſapientia increata nec creata. ſed ob quādam fecunditatem. venuſtatem. iocunditatem allectiuam. quibꝰ ſolꝫ mulieri eminereſibi quaſqꝫ tribuit ſapientia. Ego inquitmater pulcre dilectionis cū alijs ſonantibus ad p̄dicta. Deſerat igitur mens/ epitalamiū canens; palliū metaphoraꝝ foris:et nudam caritatem vel amorem introducat. alioquin ſi neſcierit ſe non idoneuum.qui cantet epithalamiū fateatur. ¶ Epitalamium/ ꝓprie eſt in via nō in termino. ī deſponſatione nō in cōſūmato cōnubio. Cōcluditur ex p̄miſſis hec epithalamij nr̄i cōditio. que cōſquenter infert epithalamiuꝫ/non reqͥrere confirmatū amorem vel caritatem. Ac ꝑinde datur intelligi ꝙ exultatōepithalamij/ compatitur ſecū lamentationem et planctum non minus aliqn̄ qͣꝫ elegiacum carmē. in amore carnale quod elegiacum a miſeria noīatur. qꝛ ī litore qͦt cōꝫche/ tot ſunt in amore dolores. ait vnus. inſanos amores docere ſe ꝑ artem iactans.¶ Epithalamiū ſalomonis eaꝓbat q̄ moxintulimus. licꝫ in amore diuino videri poſſint indigna. Et quidē de ſaltatione et exultationede tripudio geſtienti gaudio. nulius vel ambigit vel malefert ſi ſint in amore diuinali. Atuero vis in ſponſa audire la

mentationem et planctum. Filie hieruſalēnunciate dilecto/ qꝛ amore langueo. Et iterum. Percuſſerunt me et vulnerauerūt meQuid porro totus iſte circuitus inquirendo dilectum ſonat niſi ſuſpiria gemitus etluctum. Uis et hoc audire qd̓ ampliuſ mireris in dilecto. Uulneraſti inquit cor meum ſoror mea ſponſa. Ceterū dum clamatad hoſtium foris. Caput meū inquit plenum eſt rore. et cincinni mei guttis noctium/ ſe pati frigus iniurias qͣꝫ aeris nonneplangit? ¶ Epithalamij canticum nō reddit cantantē beatū niſi tantum in ſpe. a qͣtū vt multi pōt excidere. Hinc eſt ꝓfecto lamentatio qn̄qꝫ nō equabilis n̄ enarrabl̓isvlli ꝓpter timorē repudij dū tꝑs adueneritcubiculi. Neqn̄ fortedicat̉ illd̓ ei ꝑabolicūde fatuis virginibus imparatꝭ. et clauſa ianua petentibus introitum. Neſcio te. O ꝟbum durum et aſperum. O diſcidiū ſola vl̓leui ſuſpitione recogitatū/ amanti ſponſenon ferendum. ¶ Epithalamiū nō ita curat aut petit/ mutuas hic in via conſolationes amoris/ quin ad cubiculū eternitatisplus anhelet. Colligitur ex fine canticorūvt ſponſa monita ꝑ ſponſum. Que habitas inquit ī hortiſ amici auſcultant. fac meaudire vocem tuam. Ilico reſpondit. Fuge dilecte mi ſuꝑ montes aromatū Quis amicum talem et taliter velle crederet ſponſum fugere nec ſecum eſſe. Deſiderabat cubiculum quale non erat ī hortis nec ī amicorum turbis. īmo ſurſum ſuꝑ monteſ aromatum quo fugere ſponſum petit quoniāilluc ſe trahendam mox ſperabat Ampliuset ſi ſponſa delicioſa cupiebat ocium cumſponſo. ſciens tamen voluntatem ſuam eſſe de cura qn̄qꝫ ꝓximoꝝ/ p̄ponebat ſui ſpōſi voluntatem Ueni dilecte mi egrediamurin agrum cōmoremur in villis. ¶ Epithalaminm tradit multis ſub metaphoris etcircumlocutionibꝰ ſponſam alloqui ſponſum ꝓ conſolationibꝰ recipiendiſ hic ab eoAudis quemadmodū petit oſculū nūcamplexum. nunc trahi poſt ſe. nunc fulciri floribus et ſtipari malis. et ita de reliqͥs Curita plans/ qm̄ amor ocioſus eſſe nequit Igneus quippe eſt ſe ꝓdere geſtit aſſidue/ q̄rit intima cordis amici penetrare Naꝫ ſpiritus quidem eſt qui ſcrutatur ꝓfunda/ qͥraptum facit et extaſim in amatum. Rurſamica quaſi lilium inter ſpinas poſitum ſiꝓtectionem / ſi conſolationem/ ſi recreatio-