De. monte.
cōtinue in coqͥna ī officio ſcꝫ ſordido priori? ip̄e vtiqꝫ erit crimī abilis ⁊ rep̄hēſibilis.Sil̓r qui pōt famulari deo in ſtatu excellēti/ erit dānabilis ſi ſe occupare ſꝑ volueritin minoribꝰ. nec excuſabit̉ humilitatē. ſedimputabit̉ cordis ſui fictioni aut tepiditati. ¶ Nec dico qͥn deficiūt ⁊ errātꝭ qui in cōtemplatōe ſua/ nimis volūt inqͥrere. Sūme enī talibꝰ neceſſaria humilitas eſt; quecuſtos eſt ⁊ nutrix ip̄ius caritatis.¶ Capitulum. XXIX.De excellētia ꝯtēplatiui ſuꝑ actiuos.Uantū ad rōneꝫ tertiā/ ſcꝫ ꝙ aliqui tales ꝯtēplatiui ſunt decepti effectiqꝫ fatui ⁊ melancoliciꝰRn̄deo ꝙ in actiua vita ſil̓r plures ſunt decepti. qꝛ nō vtunt̉ diſcretōe reqͥſita ad bene terminādū inceptū opus? Necetiā omnibꝰ eſt data gr̄a talis viuēdi ſcꝫ incōtemplatiua vita. ꝓpter cauſas certas an̄ſignatas. ſicut dicit apl̓s. Quilibet hꝫ donū ꝓpriū a deo. vnꝰ quidē ſic; alter vero ficꝫet iterū. Si in corꝑe vno oīa mēbra eſſentoculꝰ vbi eſſent manꝰ ⁊c̄. ¶ Uerū eſt ꝙ mūdani/ ꝯtemplatiuos leuiter iudicāt fatuoseſſe atqꝫ melācolicos. Nō enī faciūt qūo ⁊ipſi. ꝯtemnūtqꝫ oīa que iſti mūdani cariſſima tenēt. ſed nō vidēt magnas ꝯſolatōeset ſancta oꝑa/ ſpūalesqꝫ diuitias/ qͣs adipiſcunt̉ ꝯtēplatiui mūdū refutādo. ⁊ a ſe procul expellēdo oēm auariciā. ſuꝑbiā. omnēiram ⁊ inuidiā inſuꝑ ⁊ vanitatē. que mundanis ſine mora p̄ſtant nō modicā vexatōnē? Et viuūt ꝯtēplatiui in magna requie ⁊pace ꝯſcīe. qd̓ eſt bonū tale ꝙ aliud ei ꝯꝑari neqͥt̉ locoqꝫ occupationū mūdanaꝝ ſuper terrū in anguſtiſſimo loco ⁊ re modicaipſi ꝯtemplatiui occupant̉ in maiori ⁊ ampliori loco ac negocio qͣꝫ ſit totꝰ mūdꝰ. hoceſt in deo. Quid ꝑ hec velim dicere norūtqui ſunt exꝑti. ¶ Certū eſt/ ꝙ vita rōnaliscreature/ verſat̉ plus in oꝑatōe intellectꝰ etrationis/ qͣꝫ alibi. hoc eſt in meditationibꝰrōnabilibꝰ ⁊ in volūtaria dilectōe? Et ideoveraciter ⁊ quaſi ſoli totales viuere dicuntur. qui in ꝯtemplatōne nutriunt̉ cibo taliatqꝫ potū. ⁊ nō illi qͥ ſuas animas ac vitānō plus leuāt ad celeſtia qͣꝫ beſtie; ip̄i eī comedūt ⁊ bibūt. ip̄i letant̉ ⁊ gaudent. ridentatqꝫ leuitatibꝰ inſiſtūt. ipſi ſua corꝑa vexātſicqꝫ ſuo modo faciūt vt beſtie. ¶ Sꝫ forte obijciunt qꝛ auxiliant̉ alios per labores
ſuos. Ita etiā faciūt equi ⁊ afini. ⁊ interdūampliꝰ: Quāqͣꝫ hocip̄m laudabile eſt. ei qͥneſcit ⁊ nō poteſt ampliꝰ. ⁊ qui implet hocfideliter ad bonū fine ⁊ intētionē. ſcꝫ ad ẜuiendū deo ⁊ ſubueniēduꝫ alteri. ¶ Fateor ꝙ ꝯtemplatiui in factis mūdanis nonſunt ita ſapiētes ⁊ prudētes. quēad moduꝫactiuit Ratio. qꝛ ſuū ingeniū ⁊ intentionēin tal̓ibꝰ nō ponūt. vnde accidit eos iudicari ſimplices ⁊ inſipientes. qͣꝫqͣꝫ eis modicade iſto ſit curaº ad hoc enim ſunt vocati vtapl̓s inqͥt ⁊ ad hoc nitunt̉ toto conamīe .ſ.reputari fatui / vt ſapiētes effici poſſint.Capitulum. XXX.De neceſſitate gr̄e dei ipſi ꝯtemplatiuo.Euertor igit̉ ad priora ſcꝫ ad gͣrdū ſcd̓m/ ſcale ꝯtemplatōis quēdixi locuꝫ ſecretū ⁊ ſilentiū. Declaraui aliqualit̓ de ſecreto duplici ⁊ ſic de ſilentio. vno ſcꝫ extra aīam. etalio intra eā. Ip̄a vero ꝯtemplatio tenditad hn̄dū nō extrinſecū ſed intrinſecū ſcꝫ ſecretū atqꝫ ſilētiū. Ad qd̓ ꝯſequēdū ꝓdeſt q̄rere etiā ad extra (ſicut dictū eſt ſupra) ſolitudinē ⁊ ſilētiū. ¶ Dicit ergo beatꝰ bern̄. ꝙſpōſus aīe ieſus xp̄s verecūdꝰ eſt amicus.nec libēter ſpōſaꝫ ſuā accedit multitudinepn̄te. q̄rit aūt eſſe ſolꝰ. Oportet igit̉ aīam aſe oīno expellere oēs occupatōes interiꝰ etexteriꝰ. vt ſcꝫ ſolūmō intēdat ad recipiēdūſpōſuꝫ ſuū. Ex quo enī deꝰ ip̄e ſimplex eſt ⁊vnꝰ inqͥri vult in cordis ſimplicitate ⁊ vnitate. Cor aūt tale ſimplex nō eſt ⁊ vnuꝫ qd̓in tot ꝑtes diuiſuꝫ ē ꝑ curas mūdiales malas ⁊ vanas. Sed heu in qͣntā miſeriā perpeccatū redacta eſt nobilis ip̄a aīa. q̄ in ſtatu prime innocētie/ ex toto ⁊ oīno ordīatafuerat ad cogitādū de deo ſuo creatore. atqꝫcōſiderare ſpūalia ſine aliquo impedimento ⁊ difficultate. qd̓ ip̄a/ mō ꝑ tantā penaꝫdifficultatēqꝫ/ grauata onere ſue corruptōnis pōt oꝑari qd̓ eſt mirabile? qd̓ noſcuntoptime qui ad hoc nitunt̉. ¶ O deꝰ meusquid ē nūc qd̓ ip̄aꝫ aīam in altum releuarepoſſit. ponere in vnitatē. reducere ad ſimplicitatē; eāqꝫ expedire de mari iſto ꝓcelloſo tumultuoſo atqꝫ fluctuāti/ ꝑ curas abſqꝫ numero. ꝑ phātaſias varias imaginatōnesqꝫ ſine mora abūde ſcaturiētes? Certehoc facere principaliter nihil valet niſi v̓tus tue gratie. ⁊ huius maris magni ⁊ ſpacioſi motus mitigare quod intra nos eſt
O
.P.