Contemplationis.

habere modicū meriti. vel forte vt aliū lucrifacerē eū ſaluando. mei aūt detrimentūpaterer me ꝯdēnando. Et eſt hͦ intelligendum ceteris paribꝰ. ⁊ ꝙ aliquis tam liberepoſſet vti vna vita ſicut ⁊ altera. Quod dico ꝓpter publicos officiales ⁊ p̄latos. ⁊ habentes alias dignitates ip̄os obligātes vite actiue intēdere. quēadmodū ſunt etiammulieres maritate pueros habētes ⁊ familiam gubernātes aut obligati ſuis ſeruireparentibꝰ. Si enī hmōi ꝓ tūc ſe tradere vellent ꝯtēplationi ip̄i ſe dānarent ꝓpter obligatione qua ligati ſunt ad alijs ꝓficiendūeſſetqꝫ vna mala tentatio ⁊ ꝑiculoſa vni tali vt dictū eſt/ ꝙ ſibi delectabiliꝰ eſſet ſꝑ intēdere ꝯtēplationi. negligēdo aut poſtponendo hͦ qd̓ facere teneret̉? Et eſſet ꝓpt̓ hocdamnoſus ⁊ noceret ſubditis ⁊ reipubliceDe tali eſſet bn̄ ꝯq̄rendū ⁊ ſabbatū ꝯtēplationis ſue deridēdū. Sed aliter ē de nō obligato ad ſeruiēdū alijs ꝓpter officiū qd̓ hꝫ.vel nō neglecto qd̓ facere alijs tenet̉.apltulū. 4AVIL.NDe profectu quē ꝯtēplatiui alijs afferunt.Onſequenter oſtendo ꝙ ꝑſonacꝯtēplatiua/ multū etiā ꝓdeſt alteri. ¶ Primo qꝛ dat exempluꝫbone vite. p̄dicatqꝫ facto ⁊ oꝑedeū ſuꝑ oīa diligendū: ⁊ ꝙ reliqua oīa ſuntvanitas nec curanda? Et hec nō eſt modica doctrina. īmo de tāto p̄ualet quāto oꝑaplus ꝯprobant̉ eſſe ſine fictione qͣꝫ verba.¶ Itē ꝯtēplatiui ꝑ deuotas ſuas oratōesomnibꝰ alijs ꝓſunt. Et accidit ſepiꝰ ꝙ propter eoꝝ merita/ deꝰ faciet quibuſdā mediantibꝰ mūdanis licet etiam mali ſint talesquoddā maximū bonū: puta pacē alicuiꝰregni vel cōſimile. qꝛ nihil poſſumꝰ ſine gͣtia dei ſpeciali. quā citiꝰ boni ꝯtemplatiuiimpetrant a deo/ qͣꝫ actiui. Et ſunt ip̄i tanqͣꝫ oculi corꝑis illuminantes ⁊ dirigentesoēs oꝑatōnes factas ꝑ mēbra cetera. Et ſioculi nō laborāt ſicut manꝰ ⁊ pedes nō dicere oꝑtet ꝓ tanto ꝙ in nullis ſeruiant niſiip̄iſmet. Tales enī cōtemplatiui / ordinatiſunt ad referendū deo ⁊ dirigendū omniūalioꝝ opera non ita in ſpūalibꝰ illuminatorum ſeu ſubleuatoruꝫ/ ꝙ ipſi ſcirent autpoſſent ſemper omne quod faciunt ad deum ordinare tanqͣꝫ in finem. ¶ Non dicoꝙ in caſu neceſſitatis/ perſona non debeatdimittere ſuam cōtemplationē ad ſuccur-

rendum alterius neceſſitati. Sed qui poſſit vtrāqꝫ vitam tenere inſimul perfecte hiceſſet melior? quēadmodū teneo beatū grego. ac ſanctuꝫ Bernar. ⁊ ceteros feciſſe. Etqui bene ꝑpenderet qualis excellentia ſitanime ⁊ bonorū ſpiritualiū erga corpus ⁊bona temporalia. hic clare cognoſceret/ ꝙplus ꝓdeſt toti eccleſie/ oratio deuota vnius cōtemplatiui/ qͣꝫ faciunt centū ⁊ centuꝫvitam actiuā ducentes. ad ſuccurrendumaliorum neceſſitatibꝰ corporalibꝰ; Et multo plus ꝓſunt/ qͣꝫ ſe in mundo occupantesnon vt alijs ſubueniant. ſed pro ſuo ꝓprioꝯmodo laborantes ⁊ ſepe in damnū alijs.Igitur dico/ ꝙ ſi aliquis ſpūſſancti inſtinctu ſenſerit ſe inclinatū ⁊ cōmotum advitam cōtemplatiuā ſectandā/ ⁊ hoc ꝯgnouerit. talis ſine vituperio vite actiue poterit abrenūciare. īmo faciet hoc cum laudemagna premiūqꝫ non modicuꝫ inde accepturus? Niſi forte per contrariū aliquis aſuo prelato obligaret̉ obedire ad publicuꝫofficium exercendū. vel etiam in caſu vltime aut vrgentis neceſſitatis ſicut dictū eſtUrgentem autē neceſſitatē voco? quandoveriſimiliter aliqui perire poſſent niſi pertalem eis ſubueniretur.Capitulū. XXVIII.Qd̓ non eſt ſuꝑbia tendere ad vitam contemplatiuam vt quidam putabantoſtendit per exemplum.nEc eſt dicendū quātū ad ſcd̓amratōeꝫ an̄ dictā/ ꝙ tendens ad finē ꝯtēplatōis quē ſuperiꝰ declaraui. hoc ē ad amandū deū ſumme ex totocorde ꝙ talis tēdat nimis in altū. aut p̄ſūptuoſe agat. īmo aliqͥs aptꝰ ad hoc faciēdūet gr̄aꝫ talē a deo cōſecutꝰ deficeret ⁊ minꝰbene ageret (vt videt̉) ſi dei dono nō vteret̉?Et ſpēalit̓ eccl̓iaſtici ⁊ religioſi. quoꝝ vitaad hoc ordinata eſt. oīno ſe dare debent advitā hanc/ potiꝰ qͣꝫ ad aliā. Sil̓r ⁊ clerici. p̄cipue qͦꝫ theologi. aut certe eoꝝ ſcīa nō iaꝫeis auxiliabit̉ ſꝫ inde inflabunt̉. efficiūt̉qꝫvani / vacui ⁊ ſuꝑbi. ¶ Pͣꝫ ꝑ ſil̓e exēplū adoculū. Erit in regis curia ẜuitor qͥdaꝫ cōqͥne cui rex talē dabit gr̄aꝫ vtpote facere eūdē volēs ſuū camerariū. qꝛ iudicat ip̄m adhoc ſufficiēte ⁊ ſic placet ſibi Nulli dubiūꝙ ſi p̄dictꝰ famulꝰ hoc refutat cā ſue pigricie aūt ꝓpter fictionē cordis aut ingluuieꝫſeu guloſitatē/ dicens ſe malle pere

Aa. 3

O-

N.