.De monte.
ſecretus locꝰ determīatꝰ. ſed vbicūqꝫ fueritſiue in cāpis ſiue in villis/ ſiue in balneo(quēadmodū tradidit chryſoſtꝭ) ibi ſolumſe hō pōt recolligere ⁊ a mūdo ſubtrahere.Et ꝓdeſt ſepe diuerſitas ⁊ loci mutatio addelectatōeꝫ ⁊ recreatōeꝫ quam aliqͥs ſic pōtaccipere. ¶ Nocturnū aūt tempꝰ ad hoc cōueniētius eſt; qꝛ quietiꝰ ⁊ magis pacificuꝫabſqꝫ tētationibꝰ vane glorie mūdi.¶ Capitulum. XXV.Quomodo corpus contēplatiui debet ordinari ⁊ de impedimētis adueniētibꝰ.Ocet doctor quidā eximiꝰ guildhelmus/ olim ꝑiſien̄. ep̄s ꝙ corporis debita ordinatio multuꝫprodeſt ad firmā cogitatōeꝫ alicuiꝰ rei hn̄dā. Et qͥlibet corpꝰ ſuū in tali ſituet diſpoſitōe/ quā ſibi magis nouerit delectabilē ⁊ expedientē. ſiue hoc ſit geniculādo. ſiue ſtādo. ſiue ſedēdo. inclinādo appodiādo. ſiue etiā iacēdo. Et eſt hoc intelligēdū cū quis ſolꝰ extiterit. poterit enī tūc ſineſingularitate id agere? In eccl̓ia enī oꝑtetſe alijs ꝯformare. Subdit enī ſnīalit̓ ꝙ eividet̉ modꝰ iſte bonꝰ eſſe ⁊ ꝓficuus. ꝙ ſe qͥsrectū teneat ſupra brachiū ſiniſtrū inclinādo. Tredo bn̄ hocip̄m exꝑientia accepiſſeScio ⁊ aliū/ cui nulla diſpoſitio ⁊ corporis ordinatio/ maiꝰ p̄ſtat auxiliū; ſicut ſedendo inclinatꝰ ſupra dorſuꝫ ⁊ qͣſi iaceat/vultū verſum tenēs ad celū aūt terrā ¶ Aliquibꝰ placet ire ⁊ redire. qd̓ interdū pōt eſſeproficuū ꝓ recreatōe aliquātula. Sed ꝯti (nue ⁊ fepe hoc agere/ puto qͥeti aīe non modicū fore impedimētū. q̄ tn̄ qͥes ſuꝑ oīa debet inqͥri ad ꝑtingēdū ad hoc de qͦ nr̄a ē locutio. Nec fruſtra dicit areſto. anima ſedendo ⁊ quieſcēdo ſapiēs efficit̉. ¶ Sed exqͦaliqui/ ſpūs hn̄t ita leues ⁊ mobiles ac itaad mūdialia oꝑa inclinatos ꝙ eis eēt paruus infernꝰ eſſe fine ſocietate vel ſe in locovno fixos ꝯtinere qͣꝫuis etiā bn̄ ad modicūtempꝰ: ideo hmōi/ modicū vel nihil ꝓficiunt ad vitā ꝯtēplatiuā. īmo ip̄is eſt meliꝰeā dimittere ⁊ ſe tradere actiue. niſi tales cōditiones ꝑ violentiā ꝯſuetudinis poſſentqn̄qꝫ deuincere. Nihil eſt enī qd̓ ꝑ laboreꝫ⁊ diligentiā nō poſſit ſuꝑari. ¶ Sūt ⁊ alijqui ſtatim tētāt̉ blaſphemijs ⁊ alijs vicijsita horribilit̓ ꝙ vix ſuſtinere valēt. exindeincidētes interdū in freneſim. aut extra bonam fidē efficiunt̉qꝫ etiā melācolici
et iracūdi. oīaqꝫ ip̄is diſpicēt. Agnoſcūtqꝫtales ꝑ exꝑientiā ꝙ eis ſit multo meliꝰ eſſein ſocietate ⁊ labore exteriori. qꝛ tunc talianō cogitāt q̄ eos ſic turbare poſſent̓. Et iſtiſil̓r nō valēt ad ꝯtēplatōeꝫ niſi ex gr̄a ſpēali. vel ſaltē ip̄a eſt eis duriſſima ⁊ ꝑiculoſiſſima. ¶ Sūt itē alij aut ꝑ naturā vel gr̄aꝫaut ꝑ iſta ambo ſimul/ amātes ſolitudinē:ſolicitiqꝫ de ſua ſalute. deſiderātes agnoſcere deū ac ſpūalia iſta adamare. Non habētetiam nimis fortes vehemētesqꝫ carnalesmotus qͦs vincere nō valerēt. Iſti habilesſunt ad tradēdū ſe vite ꝯtēplatiue̓. ⁊ ſpēaliter hn̄tes cor dulce ac tenerū ad deuotōemflexibile. Difficile eſt enī cor duꝝ ad bonūpertingere qd̓ male habebit in nouiſſimo.Et accidit ꝑtingere aliquē paulatī aſcēdendo ab actiua vita vſqꝫ ad gradū ſūmuꝫꝯtēplatiue qͥ tn̄ poſtea reuertet̉ deſcēdetqꝫad actiuā. Qd̓ ꝯtingere pōt in caſibꝰ duobusⁱ. vel ꝑ negligētiā ⁊ fictionē. aut certe ꝑabūdantiā virtutis. tali mō ꝙ ꝓ ſuo libituvtatur vna vita ſine alteriꝰ impedimentoUel ẜm ſuū officiū. Et ſtatū talem hr̄e decet p̄latos. ſic ꝙ ſint vite ꝯtēplatiue ita ꝑfecti ⁊ in tali radicati ꝙ deſcēdere poſſint adactiuā. nō tamē deſerēdo oīno ꝯtēplatiuāQuēadmodū angeli ad noſtrā cuſtodiamdeputati hic inferiꝰ/ ꝯtēplant̉ ſemꝑ videntes faciē dei patris qui in celis eſt.¶ Capitulum. XXVI.Diſputatio quomō vita ꝯtemplatiua proſit in primo ſibiip̄i.Ropter tria motiua/ ſeu rōnesptres inter alias. quidā mirant̉ ꝙaliquis ſe tradit vite ꝯtēplatiuePrima. qꝛ ꝯtēplatiui/ nō niſi ſibupis proficiūt. Scd̓a qꝛ videt̉ eis ꝙ ꝯtēplatiui nimis velint inqͥrere ⁊ ſapere atqꝫ nimis altevolare: Tertia eſt. cū multi ſint decepti exinde ⁊ effecti fatui ⁊ melancolici. ¶ Ad qͣsrōnes tres (ſi ſaltē rōes dicēde ſunt) breuiter ⁊ manifeſte rn̄debo. ſancti enī doctoresde materia tali abūdātiꝰ ſubtilius ꝓfundiꝰqꝫ loquūtur. ¶ Ad primā ratōeꝫ reſpōdeoꝙ aliqͥs vite ꝯtēplatiue ſibijp̄i ꝓficit multo plus atqꝫ diuiniꝰ. placetqꝫ ampliꝰ deoqͣꝫ ꝑ vitā actiuaꝫ. qd̓ ſatis eſt. Nihil eſt enīpoſt deū/ a me plus diligēdū qͣꝫ egomet. etplus etiā qͣꝫ totū reſiduū mūdi ideo p̄diligendū eſt mihi placere deo. iſtāqꝫ vitā acceptare qͣ ſibi acceptior fieri poſſuꝫ ⁊ potiꝰ qͣꝫ
K