De. remediis.

De hoꝝ ſcrupuloſoꝝ nūero vident̉ hi fore.qui cum pſalmū aut orōnem dixerint noncum actuali intentione ſꝫ mentis ſubreptaeuagatōe/ quā hūana infirmitas ex ſe vitare nō pōt repetere ⁊ reſumere iteꝝ ⁊ iteꝝ nōceſſant. Attamē ꝯtingere pōt/ vt qͣꝫtumcūqꝫ reiterēt. id quod reiteratū eſt/ fiat ita inſipidū. ⁊ qn̄qꝫ plꝰ qͣꝫ illd̓ qd̓ prius negligēter ⁊ inaduertenter fuit ꝑſolutū. ¶ Quib⁊ aſſociandi vident̉ illi qui cum cōpetenter ⁊ ſi non ſufficienter/ contriti ſunt atꝫ cōfeſſi: qꝛ impoſſibile quo ad nos videtur vtſufficienter contriti ſint de peccatis ſuis/ n̄ſunt cōtenti ſed ſemꝑ ſcrupulū habēt ſe nōdum debite ꝯfeſſos eſſe. fatigant ſeipſos etconfeſſores ſuos. cū reiterationibꝰ confeſſionū. preſertim de leuibꝰ peccatis modici ponderis. Illic iuxta pſalmiſte vocē trepidātes vbi n̄ erat timor ¶ Iſtꝭ oībꝰ ꝑit̓ cōſultū ſit vt n̄ de ſua iuſticiā/ ſꝫ de mera deiꝯfidāt mīa ſicqꝫ pōderēt ſuā negligētiā vtp̄pōderēt dei infinitā clemētiā. Hemīerītquoqꝫ illius cōmunis dicti/ ꝙ vltra poſſeviri non vult deus vlla reqͥri. Itēqꝫ illi reiterantes orationes ſuas aduertāt. ꝙ eccl̓ianon obligat ad actualē intentionem / qͣꝫqͣꝫbona ſit: ſed tantū vt ore ꝑſoluant̉. Nō ergo neceſſe ē vt reiterēt qd̓ ſemel dictū. licetinaduertēter putāt. Sed ſufficit vt de ſuanegligentia doleant/ ⁊ confiteant̉. ⁊ qd̓ iuiunctū fuerit loco negligēter actoꝝ ſolumreddant. Hoc tamē intelligi volumꝰ d̓ hisqui naturaliter/ aut ex infirmitate accidentaliter/ fluxibiles nimis hn̄t fantaſias; ⁊ velint nolint. qͣſi ad leuē ventiſflatum. ad aliaa ꝓpoſito facillime diſtrahunt̉? Nō autemde his qͥ fortes ſunt a natura in ſuis organis/ ſed quaſi animales ⁊ beſtiales. ex ſuacarnalitate ⁊ torpore. malaqꝫ conſuetudīead omnia ſpūalia pigri. ⁊ ad cūcta que carnis ſunt ꝓmpti. qui ⁊ ſponte quaſi tꝑe ꝑſolutionis horaꝝ ſuarum. quia eis non ſapiunt. aſſumūt ſibi cogitatiōes de exterioribꝰ.in quibꝰ eoꝝ animuſ plus delitiat̉. aut tanta ſomnolētia/ ex mala ſua conſuetudine. ⁊diabolo ip̄is illudēte/ obruunt̉: vt vix recōlant de vnico verſiculo totius hore quamꝑſoluiſſe putāt. Talibꝰ timeo grauiſſimuꝫinſtabit purgatoriū. ſi euaſerīt ꝑpetuū incēdiū. niſi hic debite conterantur? ⁊ ſatiſfaciant ꝓ tam grauibꝰ ⁊ quaſi affectatis negligentijs. Non eſt noſtre mētis hos tales excuſare. aut occaſionem male libertatis eis

dare. Sicut nec in ſuperioribus intētiōisnoſtre extitit/ p̄ferre ſimpliciter aridos deuotis. ſed ſicut hic ſic ⁊ ibiꝰ ⁊ viceuerſa puſillanimes ⁊ pauꝑes bone voluntatis ſuſcepimus. qͣꝫtum ad preſens attinet conſolari⁊ tam ip̄os qͣꝫ alios ad caute operandū ſuāſalutē exhortari. ¶ Et quia tactum eſt aliquid ſupra de ſcrupulis circa ꝯfeſſiōes/ ſupereſt adhuc ꝙ nō incōgrue putamꝰ addēdum. Expedit quippe ip̄is ſcrupuloſis dicere ⁊ ꝯſulere/ vt non ſint nimis arte ꝯſciētie circa peccata minora in ꝯfeſſione exponenda/ ſed ſuccincte ⁊ breuiter quaſi in genere ſufficiat ea explicari. Maiora vero etea in quibꝰ eſſet anime periculū/ ſtudeantcognoſcere/ ⁊ ea diligenter in ſpecie detegere. ¶ Super quibꝰ tamen notandū ꝙ q̄da cogitationes turpes/ ⁊ execrabiles blaſphemie/ ⁊ etiam luxurie/ non ita groſſe ſūtconfitende ꝓut occurrunt ſed ſufficit vt ſicdicantur/ vt ꝯfeſſor mentē ꝯfitentis intelligatꝭ ſeruata honeſtate loquendi/ qͣꝫtū poſſibilitas admiſerit. Licet enī confeſſioni neceſſaria ſit hūilitas. non tamen ꝓpter ſacramenti ⁊ ꝯfeſſoris reuerentiā excludit̉ honeſtas. Huiuſmodi etiam cogitationes execrande ſiue blaſphemie ſiue luxurie neminem nimis turbent. Non enim delectantdeuotos ſed cruciāt. Nec ſunt hoīs ſed diaboli eos ſuggerentis/ vnde nec imputabūtur homini ad demeritū ſed reputabunturpotius eidem ad merituꝫʸ ⁊ purgāt animaꝫpacientis eas magis qͣꝫ maculent ꝓpter laborem quem homo perfert in pugnandoꝯtra eaſdem. Quicquid nempe hominemaffligit contra ſuam voluntatē ⁊ nō placetnec delectatꝭ non facile in talibus temptator nocere poteſt Quicunqꝫ itaqꝫ in hmōicogitationibus/ ſpecifice nimis vellet d̓ſcēdere in ꝯfitendo eas/ ⁊ multum ſcrupuloſus circa ipſas eſſe hic proculdubio nō exhoc conſęquet̉ pacem cordis/ ſed fortiꝰ oppoſitum ⁊ dat occaſionē inimico ſe multoamplius inqͥetandi ⁊ vexādi quemadmodum nonnunqͣꝫ contingit illis. qui latratꝰcanū mitigare conantes/ proiciunt eis panem vt ſic ſaltem latrare ceſſent. immo frequenter eum qui panem ꝓiecit durius latrando infeſtat. ¶ Habeatur ergo ſemperin memoria regula illa quaꝫ quaſi in principio poſuimus. ſcilicet vt in quacunqꝫ ꝑte quis ſe ſentit proniorē ad malum/ ⁊ temptari ſe poſſe facilius ibi ſemper opponat

.L.