Rectitudine. cordis.
dicium rationis.¶ Conſideratio. XI.Mplius addamuſ. Quia naturadelectatur in medijs/ ⁊ triſtatur inextremis. colligitur ratio ſpeculatiua canticorum ⁊ pſalmorum/ qui quandoqꝫ collaudant rectos corde/ ⁊ ad leticiam etcollaudationem prouocant/ vt ibi?Letamini in domino ⁊ exultate iuſti. Et gloriamini omnes recti corde. Et iterum; Luxorta eſt iuſto ⁊ rectis corde leticia: Cōiūgūtur autem iuſticie ⁊ rectitudo cordis ratione predicta Quoniam iuſticia medium tenet/ ⁊ conſiſtit in quadaꝫ rectitudine ſcd̓mquam debet rectificari cor atqꝫ dirigi:¶ Conſidera. XII.Ttendendum eſt nihilominiis ꝙrectitudo voluntatis humanē proſtatu vie non ſtat in indiuiſibili / ſicut rectitudo volūtatis dei. Et ſic ſtoici ponere voluerunt dicentes equalia eſſe peccata quoniam eque deuiat vnum a rectitudine ſicut alterum. Exemplum de linea paꝝtorta vel obliqua, Stat igitur ex moderatione iuſtitie per diuinam miſericordiamque ſuperexaltat iudicium/ ꝙ rectitudo voluntatis humane latitudiuem aliquam cōpatiatur/ infra quam voluntas ſtans/ dicet̉ſemper recta/ qͣꝫuis ad centrum indiuiſibile iuxta modum loquēdi predictorum/ nōpertingat:¶ Conſideratio. XIII.Urſus infra latitudinem hanc ꝑmiſerunt aliqua peccata venialia/dicentes ea non eſſe contra rectitudinem diuinorum preceptorum/ que ſuntd̓i iuſticie ſeu iudicia participata/ ſicut neceſſe dicuntur contra caritatem? Quia nonextinguunt eam? Sunt tamen peccata venialia quedam obliquitates/ a medijs perque facilius ⁊ rectius tenditur ad finem.Non autem tollunt rectitudineꝫ finis? Etſi non perimunt illam/ prepediunt tamenplurimuꝫ, ſuper qua re loquitur tractatusalter de vita ſpirituali docens qͣꝫtuꝫ ⁊ quouſqꝫ vota ⁊ precepta ordinum ſeu religionum obligent ⁊ ſe extendant:¶ Conſidera. XIIII.
Eſcendamus cōſequenter ad particulares caſus aliquos quoniamſermones ꝑticulares in moralibꝰ/dicente areſtotile ⁊ teſte experientia/ magiſꝓſunt aut erudiunt/ quēadmodum videreeſt in p̄ceptis medicine neqꝫ tamē oꝑtet tēptare de ſingulis ꝑticularibꝰ. quoniā infinita ſunt ⁊ iō nec diſſerere neceſſe? Sed inprimis ſicut directio cordis tendit ⁊ terminatur in deū ſic ⁊ ab eodē habetortum ⁊c̄.Uide cōſequentia in tratatu de oratione ⁊ eius valore parte tertia.¶ Conſidera. XV.Enuit nos ecce plus ſperato verbū de directiōe cordis in orōne cūannexis. Ad quoꝝ elucidationemampliorē ꝓficit tractatꝰ de meditatiōe cordis ⁊ alius de ip̄ius ſtabilitione. veniamꝰꝯſeq̄nter ad alias ꝑticulares actiones: Etin pͥmis videamꝰ qͣlis eē debeat cordis directio in adoratione imaginū/ qm̄ abuſusvidet̉ eē multꝰ apd̓ laicos ⁊ ſeculares/ īmo⁊ nōnūqͣꝫ apud litteratos ⁊ religioſos/ quivnā imaginē citiꝰ adorāt qͣꝫ alia? Et hͦ ſolūqꝛ vel venuſtior/ aut pulcrior/ aut ornatiorUnde loquūt̉ ad illā velut ſi intelligat. Directio finalis ꝯſulēda ⁊ ſepiꝰ inculcāda atqꝫ p̄dicāda talibꝰ in his ⁊ in pluribꝰ alijs/ ēꝙ hēant intentionē generalē faciēdi in huiuſmodi adoratōibꝰ illud qd̓ intēdit facere eccl̓ia/ quodqꝫ p̄lati doctores ⁊ ſancti patres hmōi inſtituentes ⁊ tolerātes facere intenderuntʸ nec figant directionem ſui cordis vel intentionem ad aliquod particulare quin ſemper habeāt cordis promptitudinem ad faciendum ea in his ſolum queeccleſia ⁊ ſuperiores noſtri ac priores fieritradiderunt atqꝫ docuerunt.¶ Conſi. XVI.Ranſeamus quoqꝫ ſtatim vltra adalios cultus ſanctorum/ qui plurimum ſuꝑſtitiones habere vident̉/ita ꝙ nouena fiant ⁊ nō ſeptimana/ vel qͥntana. Quod offeratur tale munus/ vel tale?Sic gallus pro pueris/ gallina pro puelliſbeato Chriſtofero vel Iohanni baptiſtequod ad ſanctum Hupertum pro morſucanis rabidi fiant innuentur particularesobſeruantie que nullam videntur habererationem inſtitutionis; Et ita talis ritustranſit in ſuperſtitionem que nihil aliud ē
ſſ. 4