De. directione ſeu.
ſeu reuerſio qui vel que fit tāqͣꝫ reflectaturradius rectus vel perpendicularis in ſeipſo de deorſum in ſurſuꝫ/ vnde prouenit fortificatio mirabilis in natura. quod in ſpeculis probatur per exemplum:¶ Conſideratio. VI.Anc igitur nature directioneꝫ ⁊ reuerſionem ad ſuum principium ſiinobliquabiliter / haberet humana voluntas pro ſtatu preſenti eam quippe in gloria habebit ſed in inferno ab hacrectitudine tota deficiet. Nunc autem duꝫin via ſumus dirigitur aliquando/ ſed frequentius detorquetur per peccatuꝫ ab hacdirectione/ redditurqꝫ tortuoſa. ita vt nonſit cum deo ſuo rectum vel directum cor eiꝰSicut in pluribꝰ ſacre ſcripture locis verba huiuſmodi ſonant.¶ Conſi dera. VII:Uerunt qui dicerent hanc rectitudinem cordis ad deum eſſe / vt vellet homo quicquid vellet deus/ ⁊ n̄aliud vel aliter. Alijs viſum eſt ꝙ volūtasdei non obligat voluntatē creatā ad imitationē ſui ⁊ conformitatem/ ⁊ ꝑconſequensnec ad ſuā rectitudinē niſi primo ſit cognita dei volūtas ip̄a Et deniqꝫ ꝙ ad eius īmitatiōobliget̉ ſub p̄cepto affirmatiuo vl̓ negato. Quod aliqui ſic explicāt vt cor hominis teneatur velle illud quod ſcit quod deꝰvult ip̄m velle ⁊ hoc non ſolū ꝯſultiue velpermiſſiue ſed preceptiue vt dictū eſt. Reducitur ergo ẜm iſtos tota cordis rectitudo ad rectitudinem impletionis diuinorūpreceptoruꝫ/ que ſunt iudicia ſeu dictamina diuine iuſticie:Tonſideratio. VIIIUerunt quoqꝫ quibus hoc nō ſatis dictum ample videbat̉. Diſtinxerunt igitur triplicem in hominevoluntateꝫ accepto large vocabulo/ ẜm triplicem in homine cognitionem. Eſt enimvolūtas ſeu appetitꝰ ſenſualis/ qͥ poteſt aliqualiter ideo dici volūtas qua aptus natꝰeſt obedire ratiōi iuxta areſtotilis verbum.conformiter ad illud dictuꝫ de cayn. Subter te erit appetitus tuus ⁊ tu dominaberꝭillius Non ſic auteꝫ eſt in appetitu ſenſualibrutorum/ que non habent rationem di
rectricem ſibi adiunctam ꝓpterea paſſiōesſenſitiue non eis imputātur nec dicunturturpes⁊ Ut ſuperbia in equo. ferocitas inleonē. timiditas in lepore/ aſtutia in vulpe⁊ ſic de alijs ſimilibus. Eſt ⁊ alia volūtasvel eadem ſed aliter conſiderata que conſequitur cognitionē rationis inferioris. quāappellant ſancti velut mulierem reſpectuportionis ſuꝑioris quā virū dicūt? Hec reſpicit l eges temporales ⁊ cōcluſiones quecolliguntur ex ſenſibus. Sed portio rōisque ſuperior dicitur conformatur ad legeseternasʸ ẜm has dicitur proprie voluntasrationis?¶ Conſideratio. IX.Icunt conſequenter p̄dicti ꝙ volūtas cōſequens iudicium rationisſuperioris ⁊ directionem eius debet ſemper ita eſſe conformis diuine volūtati ꝙ nunqͣꝫ in aliqͦ ſibi remurmuret. necde damnatione hominum/ nec de ꝑmiſſione peccatorum nec de gratie ſubtractione:Immo nec de ſua futura damnatione/ ſi illam deus diſpoſuerit iuſto ſuo iuditio venturamꝰ ſed dicat humili corde ſine murmūre id quod apud damnatos ⁊ per eos dicinon poteſt? Iuſtus es domine/ ⁊ rectum iudicium tuum/ cum ceteris ſimilibus Nonꝙ homo ſimpliciter ⁊ abſolute debeat autpoſſit de lege ordinata conſentire in dānationem ſuam/ ſicut nec in peccatum vel deſperationem: Sed hec ita ſub conditiōeꝓponuntur? Quamuis nō expediat apudmultos tales interrogationes particulareſſibi formare vel in eis deliberando diu ſtare. Hoc tamen poteſt fieri vt ẜm iudiciumrationis ſuperioris nolit in aliquo remurmurare diuinis diſpoſitionibusʸ quod facilius eſt qͣꝫ poſitiue ea laudare ⁊ approbado in ratione eis gaudere?.Conſideratio. x.Orro quo ad voluntatem aliā duplicem/ quo conſequitur iudiciuꝫrationis inferioris ⁊ ſenſualitatispoteſt fieri ꝙ bonus filius (ſic loquiturauguſtinus) velit patrem ſuum viuere/ queꝫdeus vult moriꝰ propter quendam naturetractum ⁊ colligationem ad ea que temporalia ſunt. Oportet nihilominus hanc duplicem voluntatem ſi debet carere vitio/ ſereſoluere tandem in eam que ſeqnuitur iu-