¶ De directione. cordis.
Incipit tractatus9doctoris ꝯſolatorij magiſtri Iohannis degerſonno Cancellarij pariſien̄. de directione ſeu rectitudine cordis:Onfitebor tibi in directionecordis. Pollicet̉ hͦ pſalmiſtaCperſonā in ſe gerēs anime cuiuſlibet fidelis deuote loquētis deo ⁊ ꝯfidentis in eo. Ul̓potius hebraico more. futuꝝ indicati ponit̉ hic optatiui loco: qͣſi vox ſit nō ꝓmittētis ſꝫ optātis. atqꝫ orātis/ cū dicit? Cōfitebor tibi in directione cordis. Proclamat īeodē ſpū raptꝰ in anagogicos exceſſus quipſallēdo ait. qͣꝫ bonꝰ iſrl̓ deꝰ his qͥ recto ſūtcorde. Felix plane cor directū ⁊ rectū ī dn̄o.Sꝫ in directione ⁊ rectificatione crebriusheu fallimur putātes nos rectū cor hr̄e/ cūvarie diſtortū ē. qꝛ iuſticiā nr̄am volentesſtatuere iuſticie dei nō ſumꝰ ſubiecti: Prōpterea diligēter attēde tu meditans quēadmodū deo ꝯfiteberis in directione cordis.Uide qͥd ſeqͥtur. In eo ꝙ didici iudicia iuſticie tue. Miꝝ vero ſi qͥs gloriari audeatſe didiciſſe iudicia iuſticie deiꝰ q̄ ſunt vtiqꝫabyſſus multa. q̄ incōprehenſibilia/ q̄ ⁊ terribilia ſunt ſuꝑ filios hoīm. Sꝫ ꝓfecto ſatꝭeſt cordi ſaltē fido ⁊ ſimplici/ nō curioſa ꝑſcrutatione ſed hūili deuotione/ ꝯfiteri d̓ocū ꝓph̓a dicēdo. Iuſtus es dn̄eʸ ⁊ rectū indiciū tuū. Item iudicia dn̄i vera iuſtificata in ſemetip̄a. Et rurſus iuſticie dn̄i recteletificātes corda.¶ Conſideratio. I.Undamentū igit̉ directionis cordis/ ē meditatio rectitudinis diuine iuſticie/ q̄ eſt ꝑpetua ⁊ ꝯſtās volūtas reſdēs vnicuiqꝫ qd̓ ſuū ē. Hinc eniꝫꝯſurgitordo? Qui eſt pariū diſpariūqꝫ rerū ſua vnicuiqꝫ tribuens diſpoſitio. Hincꝯſequēter orit̉ pax. q̄ nihil aliud ē qͣꝫ ordīstranqͥllitas ꝓpterea bene enūciatum eſt. ꝙopus iuſticie ē pax. ⁊ ꝙ iuſticia ⁊ pax oſculate ſunt.¶ Conſideratio. II.Sſet aūt gratiſſimū hāc ꝑ ſingulas res meditari iuſticiā. ordinē. ⁊pacem: ſed tranſeat meditatio cordis/ vt dirigatur ad participatam iuſticiāque deſcribitur habitus vel quaſi habitus.
per quem inclinatur cor habentis ipſum/reddere vnicuiqꝫ quod ſuum eſt. Quam iuſticiam diuiſerunt philoſophātes in commutatiuam ⁊ diſtributiuam qͣꝫuis nō defuerint qui iuſticiam dixerint omnem virtutē. Recte prorſusⁱ ſi de legali iuſticia ſubgeneralitate locuti ſunt; q̄ quidē rō eſt reddere vnicuiqꝫ qd̓ ſuū ē. Cōtinet̉ itaqꝫ ſubhͦ ambitu virtꝰ oīs tam prudētia que ē recta rō agibiliū qͣꝫ temꝑantia q̄ ē moderatrix paſſionū ꝯcupiſcibiliū/ qͣꝫ fortitudo q̄eſt mediatrix inter audaciā ⁊ timorē qͣꝫ iuſticia ꝓut ē ꝑticularis virtꝰ reſpiciēs ꝯmutatiōes in p̄cijs ⁊ diſtributiones pro meritis quatinus recte fiant.¶ Conſidera. III.Oſſet ꝯfeſtim fieri ẜmo de directōpne cordis in hac ꝑticulari ⁊ duplici iuſticiaʸ cui ſolet aduerſari quaſiduplex peſtis letifera. Cōtrariat̉ itaqꝫ cōmutatiue ꝯtractus vſurarius qͦ ad temporalia/ ⁊ ſimoniacus qͦ ad ſpūalia. Porro iuſticiā diſtributiuā vulnerāt ⁊ inficiūt promotio remūeratioqꝫ male meritoꝝ in rep.eccīaſtica ⁊ ſpūali. Sed videamꝰ in pͥmisvelut in radice vel fonte quid cordis ſit rectitudo. ſeu directio:¶ Conſideratio. IIII.Irectio cordis attenditur penesconformitatem ad rectitudinem pͥme ⁊ vniuerſal̓ regule/ quam eē cōſtat inobliquabilem nec a rectitudīe prorſus flexibilem/ quēadmodum tortuoſa rediguntur ⁊ rectificantur ad normam rectāper applicationem: Et quoniaꝫ natura tota dirigitur in ſuis motionibus ⁊ actōnibꝰad hoc agente infallibili ⁊ inobliquabili.naturam omnem directam ⁊ rectam (vt talis eſt) fore neceſſe eſt? Et hoc eſt corollarium ſeu poriſma pulcerrimum. Proptereaconcluditur a ſapiente ⁊ apud boetium aph̓ia. ꝙ ſapientia attingita fine vſqꝫ ad finem fortiter ⁊ diſponit omnia ſuauiter.Conſideratio. V.Anc vero directionem nature/ vocauerūt aliqui philoſophoruꝫ/ circulum intelligibilem primi boniad creaturam ⁊ rurſus creature ad ſuū pͥncipium/ Et hec meditatio non eſt diſcorsa noſtra ſi ꝯſideretur huiuſmodi recurſus
.ſſ. 3.
.A.
B.