De. ſimplificatione. cordis.

6 8.

vnum diligenter retinui ⁊ notaui. quoniāid ꝑ multa expertus dictum rectiſſime cautiſſimeqꝫ repperi? Nihil eſt inqͥt magis mihi ſuſpectū qͣꝫamor etiam circa deum. Poſui hoc in lectione quadam edita ꝑ moduꝫtractatuli de ꝓbatione verarum reuelationum typo numiſmatis. Eſt enim paſſionūomniū vehementiſſima dilectio qua propter ſemper eget diſcretionis freno. Uiuitmulier que caſtitatem cum viro ꝓprio/ miro (nec aperiendo) rigoris tenore ſeruabatHec nihilominus amori ſpirituali ſe dāsaut dare putans. carnale (neſcio quid) autfedum pati ſe fatebatur in corpore Querurſus vt alie plures ſub velamine deuotōnis (quale deuotioniſ velamē/ magis qͣꝫ ipſam deuotionem nonnunqͣꝫ mulierculas⁊ viros muliebriter cōplexionatos vel habere vel retinere quis neſciat nō eſſe difficillimū) ad ꝑſonas aliquas de ſanctitate famatas prolapſa. nūc ad hanc. nūc ad illaꝫdiligēdas furore ducebatur magis qͣꝫ amore ita vt ſui compos nō fieret nec vllis arceri mōitis poſſet ad moderationē in amore tenēdum? ꝙ niſi fortiores ⁊ virtuoſioresin amore cōpeſcēdo fuiſſent illi quos amabat viri. profecto/ credendū/ res ip̄a in peſſimum exitum nedum coram deo ſed etiaꝫhominibus vertiſſet:¶ Notula. XX.Ed ad quid fit iſtoꝝ cōmemoratō:Nimirum vt ſuadeamus ⁊ inculcemus qͣꝫtum fas nobis eſt/ ne meditantis animus det ſe ſed accōmodet/ iuxta verbum Senece/ rebus corporalibꝰ cōſiderādis? hoc eſt dicere ꝙ ꝓtinus euolareſtudeat ad meditationes vniuerſales quales prenotauimus. Quoniaꝫ ita vitabiturleſionis virtutis fantaſtice periculum: itaquoqꝫ fiet illud. Oculi mei ſemper ad dominum? Et conſequenter illud. Quoniaꝫipſe euellet de laqueo pedes meos. ¶ Occurrit fabula de vulpe ⁊ murilego. Queſiuit vulpis. Quot modos ⁊ circūitos ſciretcontra caninos inſultus. Reſpondit murilegus. tantum vnicum: Uach inquit vulpis. Ego mille noui ⁊ habeo talibus ſaccūplenum. Euenit inter loquēdum multitudo canum venantium Purilegus vt audiuit latratus canum confeſtiꝫ exilijt in arborem ſurſum? Uulpis vero infra fatiga-

bunda veloxpergebat circumeundo. Tādem cum fatigata deficeret pre laſſitudine⁊ canum morſibus pateret. improperauitmurilegꝰ vulpi ſuos multos circūitus/ atqꝫ deriſit dicens plus ſibi profuiſſe ſuū vnicum in arborem ſaltum/ qͣꝫ ei omēs ſui ml̓tiplices circūitus:Notula. XXI.Efert ſeneca ſimile aliqd̓ dictū abaltero alteri ph̓oꝝ. qm̄ plus ꝓficitvnū morale p̄ceptum ſi vſu continuo in illo te exercueris qͣꝫ multa ſi neglegeris vſum, Exemplū de luctatore. ¶ Applicemꝰ hec ad ꝓpoſitū ⁊ dicamꝰ ꝙ hic vſushec exercitatio meditātis eſſe debet vt aſſidue diſcat ad oēm corꝑalis rei intuitum/ leuare ſurſum cor ſuū/ velut in vniuerſalemquandā recogitationē diuine bonitatiſ. diuine ſapiētie ⁊ poteſtatis. ⁊ ita de ſimilibꝰ/iuxta ſenſatoꝝ exterius vel interiꝰ qͣlitateꝫqm̄ laquei ⁊ rhetia ſunt in infimis: Quidmirandū ſi ſpūs inſtarauis dū inſidet morans in eis capiatur ⁊ irretiatur. ſed ſi moxeuolet ſecurus erit.¶ Notula. XXII.Uit hoc ſtoicoꝝ (quoꝝ ſeneca nōinfimꝰ fuit) inſtitutumꝭ vt mens virili aliqͣ ⁊ forti cogitatione animūſtabilirit que valeret ad virtutē. Citiꝰ eētvagari per multa dū caſta ſit ⁊ ordinata vagatio. Hec aūt cogitatio vel rectius meditatio verſabat̉ apd̓ eos circa fictū quoddaꝫvirtutis ſimulachrum qd̓ honeſtum vocabant vel honeſtate dum ſua vi nos trahit⁊ allicit nec ꝓpter aliud queri habet. At vero diuinius actū eſt nobiſcum/ qui veram ⁊ſolidam virtutis ⁊ felicitatis rem tenemusnon ſolum imaginem que res non ſola ratione nobis ſed fide certa ꝓponitur tenenda/ querenda. meditandaqꝫ iugiter. Manuducūt tn̄ nō obiēa adhocip̄m/ ſi n̄ abutimur ſi nō ſignis/ nutibꝰ/ ⁊ vmbris īheſerimꝰ relicta veritate: Eſſet eī hoc vtiqꝫ hominis inſipiētis ⁊ ſtolidi ¶ Dicimus hocad inculcādū magis ⁊ magis. receſſū a corporaliū ꝯſideratione diutina nimis ⁊ fixaqm̄ ī eis oībus laquei ſunt. decipule ſuntꝑicula ſunt/ pedibꝰ (iuxta ſnīam ſapientis)inſipientium. Dicet aliqͥs ꝓhibes igit̉ fieri imagines aut intueri. ꝓhibeas ꝯſe

.ſſ. 2.

.⁊