De. religionis. perfectione.
Et ob quid aliud rogo/ dicat̉ qͣꝫ ex diſpenſationibus indiſcretis. nunc et antea. ſinelege/ ſine ordine ⁊ ſine cauſa ſaltem ratiōabili/ tam multipliciter ⁊ inaniter factis. vūmerito iam non diſpenſatiōes. ſed diſſipationes cenſende ſunt. Rurſus ex oppoſito ſi ſeueritas ip̄ius maioris nulli diſpenſationi cōdeſcēderit. fit apud aliquos ſubditos grande ꝑiculum mortis. aut mortecorꝑali deterior/ deperditio irreꝑabilis iudicij rationis. Qd̓ ꝑmittere vbi occurri poteſt nil aliud eſt plane qͣꝫ homicidam eſſe.et pietatem religioſe diſcipline conuerterein tyrannicam feritatem. Perpendi ex hispoteſt quanta ſit neceſſitas apud omēm religionem/ ꝙ maior ſit circūſpectus non cecus/ non luſcus non monoculus nō imꝓuidus/ ita vt vtriqꝫ diſcrimini velit nouerit/ et poſſit opem ferre/ aut ꝑ ſe/ aut cum alioꝝ/ ſi non ſibijp̄i ſatis cōfidat cōſilio auxilio et aſſenſu?¶ Conſideratio. Xv.Eligionis maior ſi dubitet pro. babiliter de ꝑiculo ꝑſone querētis auxilium. agit ſecurius condeſcēdendo interim ip̄ius fragilitati/ qͣꝫ timore relaxationis in ordine cuꝫſeueritate neget auxilium. Poterit itaqꝫ facilius fieri ꝓuiſio circa rigoreꝫ ordinis ſeruandū in eo poſtmodū. ⁊ circa alios. qͣꝫ repararet̉ ad ſanitatem aut vitam. talis egrotus/ ſi lapſus eſt. Conſonat cū his pium illud cōmune dictū. Melius eſt de nimia pietate/ qͣꝫ de nimia ſeueritate redargui Quocirca due hic aduertende in maioribꝰ ſuntcōditiones nō parum habentes ē diuerſopericuli. Una eſt debilitas corꝑalis. vel innata vel accidentalis. Altera eſt fortitudovirilis que tolerare valet facileˡ graues labores. ¶ Prima reddit aliqn̄ hoīem nimiscōpaſſiuū/ qm̄ didicit ex his q̄ patit̉ compaſſionem. Altera vero iudicans alios ſecundū ſuas vt aiunt/ baſes ſeu vires fit debito plus rigida ⁊ auſtera. Unde euenietnōnūqͣꝫ iuſto dei iudicio vt hi taleſ nimisalijs duri incurrant debilitatem / etſi nonſemper in florida iuuentute ſaltem in marcida ſenectute/ ꝑ quā diſcūt tūc alijs oculisintueri debiliū neceſſitates qͣꝫ ex an̄ conſueuerūt ⁊ ſic pij efficiūtur tandem. etiam inuiti. dicētes cum apl̓o. Non enī audeo loqui quicqͣꝫ eoꝝ que ꝑ me non oꝑat̉ xp̄us.
Cui ſententie inherens quidam pater ſenior/ renuebat iuniores fortes alijs fratribus p̄ſidere. quāqͣꝫ nonnunqͣꝫ tamen iuniores vtilius qͣꝫ nonnulli ſenioꝝ preeſſe inueniantur. Sed pater iſte oculum direxitin id qd̓ contingit communius.¶ Conſideratio. XvI.Eligionis maior non in ſua tātundem prudentia. verum etiāet multo amplius de diuina gratia per orationem ſedulam poſtulata. oebet confidere in diſpenſationibꝰexercendis. Ita enim diſcipulus ille queꝫdiligebat Ieſus loquitur. Quoniam vnctio eius docet de omnibus. Nec de hoc ſiluit Areſto. ſed conſone ait. quia virtus operatur certius qͣꝫ ars/ Sic deniqꝫ fiet vtmeritis et p̄cibus humilis ⁊ pij paſtoris/ouicularuꝫ ſuarū neceſſitatibus ꝑ ſe prouideat bonus ⁊ ſummus paſtor. et ip̄e verusceleſtis medicus. Uide nūc an non ita demedicis corꝑis/ ſuaſerit ſapiens. Ip̄i inqͥtdominū dep̄cabuntur vt dirigat requiemeoꝝ ⁊ ſanitatem / ꝓpter cōuerſatiōem eoꝝ.Tu vero qui religioni ſubiectus es. pete pͥus a dn̄o inſtantiſſime cōſiliū. non quideꝫexpectans illud abeo īmediate/ aut ꝑ medium angeli quaſi ꝑ miraculum tibi tradi. ſꝫꝑ maiorem tuum. cuius os obſeruare conuenit tanqͣꝫ dei loquentis in eo ⁊ ꝑ eū. Sꝫcut et vere credendum eſt. quia vicariꝰ deiēet locutionis dei in hoc organuꝫ. niſi fortepeccatum ip̄ius cōſulentis obſtiterit ꝑ diffidentiam. cordis fictionem. aut alias. ꝓutnōnunqͣꝫ cōtigiſſe. ⁊ cōtingere poſſe claruꝫeſt. ¶ Quāuis nc̄ itaqꝫ poſſꝫ ex p̄dictꝭ elicidiſſolutio queſitoruꝫ dubioꝝ nihilominꝰplacet deſcendere adhuc parumper ad particularia. Quoniam in moralibꝰ particulares ſermones magis erudiunt. Et fiet reſtrictio ad celebrem ſanctamqꝫ Tarthuſienẜ. religionem. ſub omni reuerētia ⁊ timore non tam docentis faſtu. qͣꝫ rememorantis pio affectu/ ea que quaſi in genere premiſſa ſunt:¶ Conſidera. XVII.Eligionis Tarthuſien̄. maiorpoteſt in caſu dubij/ ſcd̓o ꝓpoſiti. abſqꝫ vllo dubitatōis ſcrupulo/ ꝯcedere lautiorē victū ſic ꝑiclitanti ⁊ petenti/ īmo et non petenti dꝫ ingerere Dum
I