Liber Secundus.
theologia/ qͥ diuine volūtati p̄ſumis obſiſtere/ vl̓ aduerſus eā temerariꝰ murmurareUide qͥd equiꝰ ē. Aut te volūtati diuīe cōformādo ſubdere. Aut ꝙ ip̄a tue ſubẜuiatvolūtati. ¶ Hāc ſolidā de diuīa ꝓuidētiaveritatē ſi ph̓ia plene potuiſſꝫ attigere/ velſuis eā ſectatoribꝰ demōſtrare/ theologiaꝫſuꝑaddi ꝑ reuelatōeꝫ nō ita neceſſe fuerat/qͣꝫuis voluerit alios deꝰ qͣꝫ ph̓os ꝯgnitōishuiꝰ ſaluberrime ꝑticipes fieri. Ph̓is veroſic eueīt vt maior eoꝝ numerꝰ poneret deūnō minori neceſſitate/ qͣꝫ ſolem agere quicquid agit. Unde ſic libet depromere.¶ Primū metrū ſecūdi li. dactilicū adoniū dimētrū catalecticūcurrēs cū vltīo primi d̓ ꝯſ. phi. nubibꝰ atrꝭOl radiantiLuce coruſcusLumina funditSemper eodemMiſſa tenore.Neſcit auarosCondere vultusNon ſibi fas eſtQuin ſua virtusLargiter omnisInfluat orbiPhiloſophantumTurba priorumLege cohercetHac dominantem.Libera dicuntNon ſibi vis eſtInflua mundoQua valeat plusAut minus vti.PerpetuataLege gubernansIugiter vnaMens ſua fatoStringitur arto.¶ Ergo rependiGratia qualisDebet eidemId quia preſtat.reſtet oportet.Uana quid oresFlectere querensAd tua votaQui manet idem.Deuius errorIſte ſacrate
ReligionisDeſtruit omneRobur et aufert¶ Sed nec egereCrede ſupremumQuoqꝫ creatoSat ſibi laus eſtUt placet et vultDat ſine motuCuncta moueriSecunda proſa ſecundi libripHiloſophia volucer nūqͥd nōapd̓ Boeciū vtrāqꝫ ponit ⁊ ſaluat libertateꝫ/ dei vicꝫ ⁊ naturecuiuſlibet vtētis rōe. ¶ Uolucer ¶ Cōſtitutꝰ ī ſuꝑiori lumīe potuit ita videre Boetiꝰ qͣlit̓ nec platonici nec ſtoici ī lumīe ſoloph̓ie ꝟſati viderūt. Alioqͥn ꝑpetuitatē mūdi/ vt alio mō nō attingā/ neqqͣꝫ demōſtrare conati fuiſſent/ ex carentia libertatis advtrūlibꝫ prime cauſe. de qͣ canit theologiadixit ⁊ facta ſūt. mādauit ⁊ creata ſūt. Necmirādū hͦ in ph̓is qͥ ꝑfectōeꝫ ⁊ actōeꝫ prīecauſe venabāt̉ ex inſpectōe creature viſibilis in qͣ nō eſt ꝑ exꝑimētū reꝑire/ ꝙ aliqͣ ſitaut poſſit eē creato. Hinc ꝓ prīcipio ꝑcrebruit apd̓ eos ex nihilo nihil fieri. ſꝫ hͨ alibi latiꝰ tractāda ſūt. Et amplectēda theologie traditō ꝑ ſcripturā reuelatā ꝙ diuīa voluntas agit ad extra libere. ꝯͣdictorie/ et advtrūlibet/ ſic̄ hiſtorial̓ ⁊ ꝓpheticꝰ ſcripturedecurſus palā mōſtrat. Cuiꝰ rō ē quā ph̓ivel negauerūt vel neſcierūt. Deꝰ qͥppe nōideo vult res ad extra fieri qꝛ bone ſūt quēadmodū mouet̉ hūana volūtas ex obiectōne boni veri vel apparētis. Eſt eꝯͣ potiꝰ ꝙideo res ad extra bone ſunt qꝛ deꝰ vult eastales eē/ adeo ꝙ ſi vellet eas vl̓ nō eē vl̓ aliter eē. id qͦꝫ iā bonū eēt. Propterea bn̄ enūciauit magnꝰ Ambroſiꝰ poſt Baſilium/ ꝙvolūtas diuīa nature prima lex ē. Deniqꝫvolūtas etiā creata ſi ꝯcedat̉ immobilitaricirca volitōeꝫ alicuiꝰ boni hͦ nō ē niſi reſpectu finis. ⁊ eoꝝ ſine qͥbꝰ finis haberi n̄ pōtQuis vero negauerit diuinā volūtatē nōaliū habere fine quē velit niſi ſe. qm̄ ꝓpterſe fecit oīa. ⁊ ꝓpter ſe erat anteqͣꝫ fierent oīa.qualia ꝯſtat non eſſe neceſſario ꝯnexa advolitionē ſeu ꝯſecutionē finis huiꝰ/ quarenec neceſſario volita ſūt. ¶ Secꝰ ī cōicatōne diuinaꝝ perſonaꝝ ad intra/ que in ſuab 2
bb 2
Z.