De. conſolatione. theologie.
dulcedinis ſue exꝑimēto iugi guſtēt. quaſiiam eē velint nō ſpe ſed ip̄a re beati/ ⁊ poſſidere hereditate ſanctuariū dei. neqꝫ eſſe inlaboribꝰ hoīm/ neqꝫ cū hoībꝰ ꝑ tēntatōnesflagellari. ¶ Alios videre eſt dū eos paululū viſitat deꝰ in opulento ⁊ intimo boneſpei ſenſu ꝓtinus extolli/ ſibi magnos eſſeproprie vite negligentes/ et ſeueros alienecenſores/ arrogātiores demū/ vnde humiliores coraꝫ deo ⁊ hoībꝰ ⁊ ſibi viliores eſſedebuerāt. Quid porro dicemꝰ de duplicibus corde qui duabꝰ vijs niti volūt. ſpemin mundo ponere. ⁊ ſpem in celo collocarecupientes. Quid rurſus de ingratis largitori deo ꝓ omnibꝰ bonis vel nature vl̓ fortune vel gr̄e. Qui vtinā ſaperēt illā ſapiētis grauē vocē. Ingrati ſpes tanqͣꝫ hibernalis glacies euaneſcet. ¶ Alioꝝ vox iſtaeſt. certus ſum me ſaluandū. neqꝫ enī fecitme deꝰ vt dānaret/ qui vult oēs homīes ſaluos fieri. ¶ Maior eſt iniqͥtas mea dicitaliꝰ/ imitator Cayn/ qͣꝫ vt veniam merear.qͥd conabor. qͥd ſperabo: ¶ Laxis habenis vtit̉ alter certa dānationē ſuā ꝓ incertafaciēs. quicqͥd inqͥt egero bonū ſit aut malum qd̓ de me ſtatuit deꝰ illud fiet. Miruꝫvero cur nō vtit̉ argumēto ſimili dū medicinā vt ſanet̉ vel cibū vt viuat ſumere monetur. qꝛ p̄ſciuit vtiqꝫ deus/ qn̄ moriet̉ autviuet? ¶ Honicus ¶Beatꝰ eſt volucercuiꝰ eſt vere nomen dn̄i ſpes eius. ⁊ non reſpexit in vanitates ⁊ inſanias falſas/ quales cōmemoraſti. Sed reuertor ad aduēnam noſtrum. Nōne queſo retorquet frequens ſue ꝯſiderationis oculos ad p̄terita/ que vel ꝑtulit vel alioꝝ exemplo ꝑferrepotuit? ¶ Uolucer ¶ Retorquet quidē/ etid crebro gr̄as inter triſticiaꝫ ſimul ⁊ gaudiū. ſpem ⁊ metuꝫ agens deo. nihil ſolicitꝰiuxta monitōeꝫ apl̓i. niſi vt petitiones ſueinnoteſcāt apud deū ꝓ ſua ſuorūqꝫ liberatione. conſolatione. ⁊ ſalute. ¶ MonicusIuſte vero gr̄as agit. quis enī nō eū felicem ex hoc vno ſi cetera deeſſent/ iudicauerit ꝙ deformiſſimā ⁊ horridā nedū ciuitatis p̄clariſſime. ſed totiꝰ regni nuꝑ florētiſſimi deſolationē/ non dicā experiri in ſeſed nec oculis inſpicere cōpellit̉? Nōne legimus Auguſtinū ea tempeſtate q̄ obſidebat̉ ciuitas ſua/ potiꝰ mortē a dn̄o petijſſeet impetraſſe ꝓ magno munere. qͣꝫ ꝙ malagentis ſue corā cernere cogeret̉? Hīc ⁊ matathias princeps dū videret mala que fie-
bāt in ppl̓o iuda ⁊ hierl̓m. Ue mihi ait. vtqͥd natꝰ ſuꝫ videre ꝯtritōeꝫ ppl̓i mei/ ⁊ ꝯtritionē ciuitatis ſancte. ⁊ ſedere illic cū dat̉ īmanibꝰ inimicoꝝ. Nota ē hiſtoria de catone qͥ mortē cruētā inferre ſibi maluit/ qͣꝫ indiſcidio ciuili viuere/ ip̄mqꝫ videre tāte tēpeſtatis auctorē. ¶ Uolucer ¶ Eſt vt dicis monice. Ponit nihilominus crebro p̄oculis cordis ſui/ qͦt indigniſſimas ſubſānatōnes. qͦt opprobria peſſimoꝝ; īmo fortaſſe carceres ⁊ vīcula. multos ex innocētibus caris ſuis. ꝓ fide. ꝓ iuſticia. ꝓ pace reipublice. ꝓ integritate regal̓ dominij/ ꝑpetineceſſe ē. Quintiā videre ſibi videt̉/ nonnullis hͦ accidere eo dūtaxat ꝙ ſibi vel affinitate vl̓ familiaritate vel cauſe ſil̓is defenſione/ pariqꝫ zelo ꝯiūcti ſūt. Eis obtectarip̄terea/ ꝙ magͣ mali radix ⁊ origo ab illo ꝓceſſerit ⁊ aucͣta ſit. Ueniſſe aūt tp̄s qn̄ iudiciū cū ſuis recipiet/ īmo ⁊ refuga factꝰ. exulignomīoſus ⁊ abiectꝰ/ nec aſpectu publicodignꝰ/ iā recipi. ¶ Atuero traijcit has ⁊ ſimiles ꝯtumelias/ ī ſpem vite eterne / ſciensꝙ nō ē ſeruꝰ maior dn̄o ſuo/ quē nedū beelzebub appellarūt/ ſꝫ ad mortē vſqꝫ ꝑſecutiſūt. Formidat ꝓinde ꝙ apud deū nō ſit dignus habitꝰ/ qͥ cū alijs ſil̓ia pateret̉. aut tēperauit ī illo flagellū ſuū qͥ vincit ī martyribꝰ/ ꝑcēdo ꝯfeſſoribꝰ. Aut noluit benignitas ſua addere triſticiā ſuꝑ triſticiā/ ſuis ꝓſe orātibꝰ amicis. nec veritatē in eiꝰ opprobrio vehemētiꝰ ꝯculcari. Aut ad extremuꝫreẜuat ip̄m ad alia certamina. Aut ita fierivoluit/ qͣtinꝰ ī ſolitudine qͣdā ſegregatꝰ exercitet̉ liberiꝰ ⁊ ſcopat ſpm̄ ſuuꝫ/ recogitansoēs ānos ſuos ī amaritudīe aīe ſue/ vt ſanctius deinceps ad anteriora ſe extēdat:.Monicꝰ ¶ Spero volucer v̓tet oīa in bonū deꝰ. cuiꝰ ſapīa attīgit a fine vſqꝫ ad finēfortit̉/ ⁊ diſponit oīa ſuauit/ qͣlē ei comiteꝫeſſe p̄memoratꝰ es. ¶ Uolucer ¶ Cōfidittalit̓ euētuꝝ ſibi deo ꝓpicio. ⁊ ī hac meditatione ꝯſtituit alterā ſue ꝯſolatōis cām p̄cipuā/ q̄ verſat̉ ī reuelatōne regimīs mūdi/ ꝑſcripturā ſacrā q̄ deo dicit. oīa in ſapīa feciſti. Et rurſus Oīa quecūqꝫ voluit dn̄s fec̄in celo ⁊ īt̓ra ī mari ⁊ ī oībꝰ abyſſis. q̄ volūtas ſicut ſꝑ efficax. ſic ⁊ iuſta ē/ ſine q̄ factūeſt nihil/ vſqꝫ adeo ꝙ neqꝫ foliū ab arboreneqꝫ paſſer ī terrā/ dicēte xp̄o/ cadit ſine ea.Uehemēs ꝓrſus hͦ ē diuīe libertatis ī om̄iactōe ꝯcurrētis exp̄ſſio. Tui volūtati nr̄avt ꝯformet̉ oꝑtet. Nā qͥs es o hō/ loquitur
X.