.De conſolatione. theologie.
neceſſitate ꝯſiſtit ſicut ī ſua neceſſitate vultſe deꝰ. Qualis itaqꝫ reputāda eēt diuīa ꝑfectio / ſi ex ꝓductōe creaturarū depēderet?quas ī ſui ꝯparatōe ꝯſtat eſſe qͣſi nihilū etinane. Ita vt mirādū potius videat̉ īmenſam ꝑfectōeꝫ fuiſſe dignatā res tāte imꝑfectionis/ ⁊ cuiuſdaꝫ vilitatis ꝓducere ac regere. qͣs ſi repēte deſtrueret vel in vnū confunderet. quis ei dicere poſſet. cur ita facis¶ Quintiā theologia volēs ampliꝰ captiuare oēm intellectū in obſequiū fidei ꝓpoſuit in memoriā diuinoꝝ mirabiliū/ eſcaꝫquā dedit dn̄s timētibꝰ ſe in euchariſtie ſacramēto/ vbi relucet incōprehēſibiliter ꝙſuꝑ oēm ſenſuꝫ. ſuꝑ oēm nature coīs ordinē/ deus pōt/ ſcit ⁊ vult qͦtidie mirabiliteroꝑari. ¶ Ad ꝯſolationē igit̉ aduene nr̄i ꝓrecogitatis alioꝝ calamitatibꝰ ⁊ anguſtijstheologia ſumit initiū a prima ⁊ ſupͥma cāque deꝰ eſt. In cuiꝰ ditione cūcta ſunt poſita. ⁊ nō eſt qͥ ſue poſſit reſiſtere voluntati.Dehinc ad inferiores effectus ſe deflectit.Ph̓ia vero ꝯuerſuꝫ vt ſepius ꝓceſſuꝫ retinet ab inferioribꝰ et cognitis/ ad ſuꝑioreset latētes cauſas/ ductu rōnis ſe ſubleuās.Occurrit aūt primitꝰ in hͦ ꝓceſſu mirabilitas rerū infra labētiū. variabilitas ſortishūane/ q̄ nunqͣꝫ in eodē ſtatu ꝑmanet. Deniqꝫ ꝯfuſio quedā ⁊ imꝑfectio eoꝝ oīm q̄mūdus inferior oſtētat vt ſūt diuitie. opesdignitates. regna. gloria. voluptates q̄ frequētius in ꝯtraria dilabūt̉. Sed inchoatprotinꝰ ab alto ꝑegrinus nr̄ fide fultus Etqm̄ ſicut ſolēt maiores motꝰ impedire minores ita grauioris mali recogitatio ſufferentiā leuioris facit eqͣnimiorē. Uult ecceſup̄mus iudex deus ꝓut edocet theologiaꝙ ab initio mūdi vſqꝫ hodie ⁊ ī ſecula/ ſuꝑplicijs infernalibꝰ āgeli multi ⁊ hoīes crucient̉. vult alios in purgatorij locis penistradi. ꝯqueri n̄ audes neqꝫ debes/ vult aūtviatores hoīes tribulatōnibꝰ multis exerceri. Tu qͥs es qui querulando ꝯtradicasQuid magnū ſi corruūt ⁊ pereūt qn̄qꝫ ꝑitura. ſi moriunt̉ aliqn̄ morituri? Hoc veromagnuꝫ eſt elaborare qͦ fine ꝯcludat̉ vitaſemꝑ victura/ vel ī ſocietate beatoꝝ vel indānatoꝝ calamitate. ¶ Monicus ¶ Sētio volucer ꝙ ī alienoꝝ ſicut ⁊ ī ꝓprioꝝ maloꝝ meditatōe/ ꝯtentꝰ nō eſt aduena nr̄ infima ſectari ſcādit ꝓtinꝰ ad ſup̄ma velut inarcē ſupra quā nō eſt altera. videat aūt necadat. Eſt enī vt aiūt lapſus iſte ſapiētū d̓
prouidētia dei cū arbitrij libertate. Uideat inſuꝑ ne dū fragilibꝰ ⁊ caligātibꝰ oculisincircūſcriptibile lumē nitit̉ attingere/ demergat̉ ī tenebras dēſiores exēplo nicticoracis qd̓ inducit Areſto. ad nitidiſſimamſolis lucē. ¶ Uolucer ¶ Tutat̉ eū monicefides illuminās tenebras ſuas ⁊ aciē mentis inualidā ſua luce colluſtrat vt in tā excellenti lumīe figi poſſit/ eiqꝫ ſit delectabile. iocundū. ⁊ ſalubre/ videre lumē diuinūqd̓ abſqꝫ ea odioſuꝫ foret noxium ⁊ triſte.Proinde iā accepiſti qͥd de cogitatōne nedū aliene ſed ꝓprie dānationis agit. ¶ Uerūtn̄ ad intelligētiā huiꝰ rei ne vel incredibilis vel ſcādaloſa ſit ad cognoſcēdū. Preterea qͣliter ⁊ in qͥbꝰ hūana volūtas diuinedebeat ꝯformari/ rememorāda ē diſtinctōde triplici volūtate/ ꝓut ad oēm appetituꝫnomē volūtatis ſe ꝓtendit. ¶ Eſt in ſupremo ꝓprie dicta volūtas rōnalis inſita portioni ſue ſuꝑiori/ q̄ ad leges ꝯuertitur eternas. vel ad vnicā potiꝰ eternitatis legē ſuafecūditate ſeu virtuoſitate multiplicē. Eſtenī iuxta ſapientē dei ſpūs vnicus ⁊ multiplex. Hec volūtas ita ſemꝑ ꝯformis eē tenetur diuine volūtati cognite/ vt aduerſuſbeneplacitū ſuū nunqͣꝫ remurmuret quaſivel iniuſta ſit vel irrōnabilis aut incōpoſita/ crudelis ⁊ inuida. Hec volūtas ī beatis ſpiritibꝰ ita diuīe ꝯiūcta eſt immobiliter/ vt ſicut ip̄i cū deo vnꝰ ſunt ſpūs. ita ſitvnū velle ⁊ vnū nolle qd̓ amicoꝝ eſſe ꝓprium etiam ph̓ia tradit. Hinc ꝑ pſal̓. Abſorpti ſunt iuncti petre iudices eoꝝ. Que petra xp̄s eſt ⁊ deꝰ. qꝛ xp̄s deꝰ cui ſancti iudices ſeculi ita iūcti ſunt vt abſorpti videantur in deo ⁊ vnū facti in ꝯmunione voluntatū cū eo. Porro volūtas ḣ ī viatoribꝰ bonis diuīe volūtati cognite. licet mobiliter.ꝯformis ē/ orās ex inſtituto xp̄i. Fiat volūtas tua ſicut ī celo ⁊ ī terra. qd̓ in or̄one ſuaſeruauit dicēs in agonia poſitꝰ. Abba pr̄.oīa poſſibilia ſūt. trāffer hūc calicē a me. ſꝫnō qd̓ ego volo ſꝫ qd̓ tu. Cōſiſtit in hac cōformitate ⁊ applicatōe volūtatꝭ ad primāet inobliqͣbilē regulā diuine volūtatis rectitudo cordis nr̄i/ quā ꝯſequit̉ exultatioleticia/ pax/ iocūditas/ ac vniuerſalit̓ oē bonū qd̓ vidēs in ſpū ꝓph̓a clamauit. Quaꝫbonꝰ iſrael deꝰ his qͥ recto ſūt corde? Quoꝯtra peſſimꝰ iudicat̉ deus ab habētibꝰ cordiſtortū qͣlit̓ ē ī hoībꝰ malis hic ī via. flexibiliter tn̄. in dānatis vero cū obduratione
A