De verbis domini

mēta vanitatis tue. Dicēte dn̄o. meū. tu neſcio qͥd aliud ingū videris ducere cū ſecl̓aribus. ꝑtē tuā fortaſſe cū ypocritis habitur¶ Diximꝰ etiāꝙꝫ ī cauta formido aduerſat̉tēperātie. Illa deſꝑatōnē repͥmit qͣꝫ iſta ſuggerit. Illa cor letificat qd̓ iſta ꝯturbat. Site pctōrē cōſideras ait Gre. oꝑtet vt a te dominū nō repellas. Repellis aūt ſi de bonitate eius ꝓpter tuā maliciā deſꝑas. ſi de imꝑfecto tuo intꝑate formidas. Si oꝑa noſtra ſufficerēt nob̓. dīne mīe qͥs locus eſſetPropterea gͦ dat̉ grā vt nō gl̓iet̉ oīs caro corā illo. cū ſe videt ꝑ ſolā obtinere grāꝫ qd̓ n̄pōt ꝑ virtutē ſuā. Si vilitatē tuā ꝯſiderasmagis inſta. cōfide. ſpera. clama ⁊ dep̄carealtiſſimū et dabit tibi petitōnes cordis tuiCū audis dicentē dn̄m/ ſuꝑ vos reſpira adgrām. gratus eſto grē. et de viribꝰ tuis nolip̄ſumere. ¶ Ecce de iugo dn̄i q̄ potuimꝰ diximus. mita qͥdē. ſꝫ n̄ oīa fortaſſis q̄ debuimus. Sed qꝛ ad alia ſeq̄ntia ꝓperamꝰ. iſtaad pn̄s ſufficere credimꝰ. Ueꝝ qꝛ btūs Benedictus. iugū dn̄i/ ſcolā dīni ẜuitij noīat.qͥd ī hac ſchola agēdū. qͥd ve diſcēdū/ ſit vigilāter audiamꝰ. Seqͥt̉. Et diſcite a me qꝛmitis ſū ⁊ hūilis corde. Ptꝫ ꝓfecto qꝛ magiſter noſter ip̄e ē xp̄s qͥ nos a ſe diſcere monuit. ſcūs ⁊ ip̄e nobis exēplū bonoꝝ opeꝝUos vocatis me inqͥt magiſter ⁊ dn̄e. ⁊ bn̄dicitꝭ. Sū eteī. In hoc inqͥt ꝯgnoſcēt oēsqꝛ mei diſcipuli eſtis. ſi ſic̄ ego ſū. mites ethūiles corde fueritꝭ. Mea actio vrā ē lectōmea vrā eſt diſciplina. diſcite gͦ a me qꝛ mitꝭſū ⁊ hūilis corde. Pl̓cra frēs dilectiſſimi exhortatō cū mgr̄ exhibꝫ hͦ ī factꝭ qd̓ docet verbis. ⁊ diſcipulos p̄cedit vita qͦs vult ꝑfectoseſſe ⁊ eruditos corde in ſapīa. ¶ Diligēdplane ⁊ oī ſagacitate imitandus. p̄ſertim cūnil exhibeat. nil doceat aliud qͣꝫ māſuetudinē ⁊ hūilitatē cordis. Apparꝫ ergo qͣꝫ amabilis fuit dn̄s Ih̓s. vtpote mitis et hūiliscorde. Sic̄ eī oīs iracūdus ⁊ arrogās/ odioſus. ita eregione oīs māſuetus et hūilis/gratioſus. Māſuetudo aūt hoībꝰ. hūilitasdeo amabilē ſolꝫ reddere hoīeꝫ. Amabiisergo erat dn̄s ih̓s et ml̓tū amabilis tā amabilis ī māſuetudine ⁊ hūilitate ſua. qͣꝫ magnus et laudabilis ī maieſtate dīna. Dicititaqꝫ ſe mitē ⁊ hūilē corde. ¶ Nā ꝙ mitis ⁊hūilis eſſet dictis et factis nō opꝰ habebathoc ꝯmēdare diſcipulis ſuis. Ip̄i em̄ viderūt ⁊ audierūt ⁊ ꝑ ſpexerūt. oculis ſuis ⁊ manibꝰ tractauerūt viderūt ⁊ anūciauerūt nobis. Que aūt videre ⁊ audire nō poterāt ne

ceſſe habuit vel potins ip̄i neceſſe habuer̄t⁊ ip̄e annūciaret eis. qꝛ argumentū cordisverba ſūt. ¶ Cū igit̉ virtꝰ habeat tres differētias/ duas fecit exemplo. tertiā verbo.Mitē ſe ⁊ hūilē demōſtrauit in dictis quādo horrēdis blaſphemijs laceſſitus ⁊ quinquies habere demoniū dictus. ad doctrināſꝑ qͣꝫ ad ꝯtumeliā ſe potius erexit. Mitē ethūilē ſe demōſtrauit in factꝭ. qn̄ ſic̄ ouis adocciſionē ductus ⁊ qͣi agnus corā tondente ſe ommutuit. ſe ligādū flagellandū expoſuit. qͥ ſolo nutu potuit necuiſſe malignosCū igit̉ nll̓us ſciret qͥd eſſet in eiꝰ interiorihoīe niſi ſpūs eius qͥ in ip̄o erat. bonū qd̓in corde habuit. verbo diſcipulis ꝓpoſuit⁊ hoc eos diſcere atqꝫ imitari p̄cepit. Eſt āt⁊ aliud hic cōſiderādū. Uirtus qͥdē alia cōſiſtit in actu. alia in affectu. Uirtus ī actuvirtꝰ eſt. virtus in affectu virtꝰ virtutꝭ eſt.¶ Uirtus qͣꝫtalibet ꝓferat̉ ī actu. aut ꝑuaeſt aut ull̓a/ niſi etiaꝫ de cordis emittaturaffectu. Si em̄ bonū facis ſine cordis affectu. beſtialiter facis ⁊ virtꝰ ꝑua eſt. Si bonū cōtra cordis affectū fraudulēter facis. ⁊virtus nulla eſt. magis vitiū reputat̉. Hīcp̄s ait Eructauit cor meū v̓bū bonū. Uerbū ſane bonū nō eſſet/ niſi ex bono cordisaffectu ꝓdiret. Hinc ē etiā illud qd̓ ad cōmendatōnē ſponſe in canticis canti. dicit̉.Emiſſiōes tue ꝑadiſus maloꝝ punicoruꝫ.Malapunica foris rubicūda ſūt intrinſecus granis repleta. Bone igit̉ actōnes debono corde emiſſe ⁊ egreſſe. recte/ paradiſomaloꝝ punicoꝝ ꝯꝑant̉. qꝛ ⁊ hoībꝰ foris rutilant ꝑpietatis exhibitionē. ⁊ deo ſeſe intcopulant/ ꝑ charitatis affectioneꝫ. Vt gͦ ſedominus nobis preberet exemplū nō ſolūboni operis ſed etiā munde affectionis. diſcite inquit a me quia mitis ſū ⁊ hūilis corde. qꝛ nimiruꝫ nullius momenti apud deūeſt exhibitio bone actōnis quaꝫ nō cōmendat emiſſio pie affectōnis. ¶ Sane notanduꝫ ꝙ duas inſinuauit virtutes. māſuetudinem ⁊ humilitatē. ꝙ in his ſumma cōſiſtatꝑfectionis. Sunt etem̄ duo/ qͥbus ſemperimpugnātibꝰ ab ſtatu ꝑfectōnis euertimurꝓſꝑa vicꝫ ⁊ aduerſa. Uerba igit̉ dn̄ica ſic d̓bemꝰ attēdere ꝙ duo doceamur opponere.māſuetudinē aduerſis. ꝓſꝑis huilitatem.Si qͥ e nob̓ cū ꝓſꝑis ad votū ſucceſſibꝰ pollēt ⁊ bonis tꝑalibꝰ ⁊ aī trāqͥllitatibꝰ gaudēttūc ſe ī grāꝝ actōibꝰ exer̄t at̄qꝫ d̓i circa ſe beniuolentiā debita cū reuerentia ſuſcipiuntcum aūt iniurijs incōmodis tāgūt̉/ mox in

E

H.