De verbis domini Uenite

patio expellit prudētiā. ⁊ dānat̉ ī hoc qd̓ d̓rmeū. Porro nimia formido aduerſat̉ tꝑantie ⁊ expͥmit̉ ī hͦ qd̓ ānectit̉. ſuꝑ vos. ¶ Sigula ſi placꝫ ordine ꝓſeqͣmur. iuxta alteriꝰloci ꝑabolā ad vineā dn̄i ſabaoth excolendā. alij pͥmo māe. alij hora tertia qͥdā ſextavel nona. nonnulli ⁊ vndecīa veniūt. Hocꝟo ē ꝙ ad iugū xp̄i. ad ẜuitiū d̓i ad viuēdūreligioſe. ad militandū ſb̓ regl̓a vel abbate.qͥdā veniūt ī pueritia. qͥdā in adoleſcentia.ml̓ti in iuuenili ſeu virili etate. pleriqꝫ ⁊ invltima ſenectute. ¶ Fit vero nōnūqͣꝫ vtisqͥ in pueritia ad ꝯuerſionē veīt/ frigeſcentepꝰ modū nouitij feruoris ignicl̓o/ ꝟtat̉ ī teporē. ⁊ qͥ qͦtidianis v̓tutū incremēiis grāmſibi apd̓ deū ⁊ hoīes ꝯͣparari debuerat vituperiū ſibi magnū ꝯqͥrat. Qui dū ſolā innocētiā ꝑpēdit ad oꝑa v̓tutū ſe virilit̓ n̄ accingit. Impatiēs ad ieiunia. ad vigilias ſomnolētꝰ ad orādū tepidꝰ. indeuotꝰ ad pſallendū alijsqꝫ xp̄i militibꝰ md̓o. carni dyabolovſqꝫ ad ſāguinē reſiſtētibꝰ ip̄e ſibi in oībꝰ reqͥeꝫ q̄rit tā accidioſꝰqͣꝫ ocioſꝰ. ⁊ ſecreta tacitaqꝫ ſibi cogitatōe dic̄. Quidnā ego luere habeo? Vt qͥd ita rigide diſtricte qͣꝫ viuā ſic̄ illi magni pctōres. raptores. iniuſti adulteri¶ O cogitatōeꝫ ſtultiſſimā. qͣi nll̓us teneatur ẜuire d̓o niſi irretitꝰ crimiali pctō. Certe ſcpͥtū ē. Diliges dn̄m deū tuū ex toto corde tuo. ⁊ ex tota aīa tua. ⁊ ex oībꝰ viribꝰ tuisEcce deū ita diligere iuberꝭ vt .ſ. nihil in tevacare ꝑmittas qͦ deū nō diligas. Quō aūttu diligis dn̄m deū tuū ex te toto/ qn̄ qͥdemplus poſſes ſi velles qͣꝫ facis? ¶ Sane qͣnto es innocētior tāto eē ẜuitio d̓i debes ardētior. vt vl̓ ī ſcītate ⁊ iuſticia ab ip̄o cuſtodiaris. vel vt cuſtodite ſcītati vberiꝰ regͣtieris Nō ꝑpēdis qꝛ cū alij ſibi dimidiāt diesſuos vt qͣlēcūqꝫ veniā obtineāt. tu tuos integros ẜuas. vt grāꝫ ⁊ gl̓iaꝫ tibi amplioreꝫadqͥras Quid ſi internꝰ arbiter ꝓpt̓ hoc tibiīnocētiā tuā ꝯẜuare voluit. vt pōdere pctōrū p̄gͣuatū frēꝫ tuū/ collaborādo ⁊ onꝰ eiꝰ tibi ꝑtiēdo iuuares Nōne cū ꝓpt̓ tuā deſidiāimpedit̉ hec bona d̓i volūtas ꝑ increpationē audire dignꝰ eris. Amē dico tibi qꝛ publicani ⁊ meretrices p̄cedēt te ī r̄gno d̓i. velpotiꝰ timēdū tibi ē. ne illd̓ tibi maledictōiselogiū infligat̉. Nūqͣꝫ exte frc̄us naſcet̉ in ꝑpetuū. Uerba ſunt ip̄iꝰ dn̄i maledicētis ſb̓noīe ficꝰ/ aīaꝫ hūanā folijs extrīſecaꝝ obẜuatōuū plenā ſꝫ nll̓o īterioris ſuauitatꝭ fructu plenā. Tales nimirū erāt illi dn̄o āgeliecc̄iaꝝ qͦꝝ vni ꝑ ioh̓eꝫ d̓r ſcio oꝑa tua qꝛ no

mē hēs vt viuas ⁊ mortuꝰ es. atqͣꝫ alij vtināfrigidꝰ eēs aūt calidꝰ ſi frigidꝰ eēs hūilior appareres ⁊ eēt de te ſpes. ſi calidꝰ eēs caritateferuēs arderes ī te atqꝫ alios accēderes nūcāt qꝛ tepidꝰ es ⁊ nec frigidꝰ nec calidꝰ .i. quianec hūilitate fulgēs nec caritate feruēs. putas te aliqͥd eē cū nihil ſis incipiā te euomēre d̓ ore meo. hoc eſt d̓ cetu me laudātiū eijcere. ¶ Hec d̓ ꝯtinue tepētibꝰ dcā ſūt. Nūcꝯſeq̄nſē vt de nimiū feruētibꝰ aliqͣ dicamꝰSūt pleriqꝫ qͥ feruore nouitio ducti vl̓ potiꝰ aſtutia ātiqͥ hoſtis tracti/ mox vt ꝯuerſifuerint/ ſctītatis arcē arriꝑe feſtināt ⁊ oīa ſine ꝯſilio ſine ordīe ſine diſcretōne agenteseffreni ſtudio ferunt̉ in p̄ceps vigilāt ꝓlixiieiunāt ⁊ abſtinēt ꝓpenſiꝰ plꝰ orāt ⁊ laborātqͣꝫ ꝯmunis monaſterij regula vl̓ maioꝝ cohortent̉ exēpla Si qͣ eis de mō. ſiqͣ d̓ diſcretōne ſuggeſſeris. deceptōnes putāt. d̓ſpiciūt. fugiūt velut nociua oīa arbitrāt̉ vt ſtercora. adeo ſtudioſa ⁊ odibili obſtinatōe illudētē ſibi ſequūt̉ diabolū. Et qd̓ magꝭ eſtmirādū cū ad ꝯtēplāda ſecreta celeſtia oī ſeſe ſtudio d̓uotōnis erigāt ad ābulādū pacifice ī t̓ra caligāt. ⁊ qꝛ ocl̓is ad ſb̓limia leuatꝭ/ pedibꝰ n̄ ꝓſpiciūt. qͣi celo intēti/ īt̓ra offēdat. Nll̓i nāqꝫ magꝭ qͣꝫhi vnaīmitatē fratꝝꝑ impatiētiā vitiāt. ꝑ iobediētiā turbāt. ꝑ ꝯͣtumaciā diſſipāt. ⁊ nihilominꝰ īſiſtūt indefēſis or̄oībꝰ ītroire ī ſcāſcōꝝ ⁊ ſciſſimū illd̓irrūꝑre dīne puritatꝭ arcanū. necdū tn̄ ip̄iẜuare curāt vītatē ſpūs ī vīculo pacꝭ. ⁊ qm̄nō recte pulſāt. fit iuſto d̓i iudicio vt n̄ intro eāt. Scpͥtū qͥppe ē. Hereditas ad qͣꝫ foſtinat̉ ī pͥncipio/ ī fine bn̄dictōe carebit. deniqꝫ ꝑ Ieremiā d̓ Moab d̓r. Qꝛ plꝰ fec̄ qͣꝫpotuit idcirco ꝑierūt. Si eī vires ſuas metirēt̉ ſcirēt ꝓfecto ꝙ paulatī lōgiꝰ itur Quiaꝟo nolūt mod̓rari qd̓ faciūt d̓ficiēte pꝰ modicū nat̉a corꝑis fit vt aūt a ceptꝭ tͣpit̓ deſiſtāt aūt ſi n̄ d̓ſtiterīt īfirmitates ꝑpetuas incurrāt Fiatqꝫ oībꝰ eoꝝ oneroſa īfirmitas qͥbꝰ an̄ fuit moleſta ſcītas. qͣntos hodieqꝫ vid̓mꝰ cū car̄e īire āicicias cui ātea gͣues ītulerāt pugnas. appetere delicata q̄rere ſuauiaqͥ vilia ⁊ groſſa/ priꝰ ſine ſcrupl̓o r̄ciꝑe n̄ poterāt. qͣntos itē vid̓mꝰ ꝓpt̓ īdiſcretos ſpūalexercitij labores ſēſibꝰ ꝑiclitatos eē ⁊ ad vltimū neſciſſe diſcernere it̓ bonū ⁊ malū qͥ pͥmitꝰ int̓diē ⁊ diē int̓ bonū ⁊ bonū ⁊ deīde oēꝫdiē diiudicabāt. ¶ Ue eis qͥ ſic corꝑa ſua diuino ſb̓trahūt ẜuitio vicio ſuo. ve inqͣꝫ eiscum tam miſere fiant nouiſſimi qui videbant̉ fore primi. Tolerabile tamen ſi fiant