Sermo factus in ſolennitate

Quartū apparens varietas (ſi nō me fallit iudiciū) in vna cōnectit̉ cū conceptione ſeu dignitate per ſe nota/ quam Areſtotiles lucidius expoſuit/ ꝙ beatitudo hominis ſita eſt in cōiunctōe optime potentie humane cū optimo obiecto ſuo. Uirtus enim rei cuiuſlibet ⁊ ſua quedā beatitudo vt penes ſummū quod in ea eſt qͣntificetur neceſſe eſt / quēadmodū beatitudo oculi eſſet eius cōiunctio cum ſummepulcro ſibi proportionabiliter oblato Atnota qualis eſt optima potētia humananiſi ratio. qua ſola/ preſtātior eſt homo ceteris animalibꝰ Obiectū preterea optimūquale aliud aſſignabiᵍ̉ qͣꝫ ip̄e deus glorioſus/ cuius ratio capax eſt. ⁊ quo nihil maius a ratione poteſt intelligi. Quare manifeſtū eſt/ qͣꝫ eleuare Areſtotiles beatitudinem hominis eſſe probauit cōtemplationē prime cauſe. Conformiter ad illudAuguſtini dictum. Uiſio eſt tota mercesfundatū videlicet in verbo xp̄i. Hec eſt vita eterna vt cognoſcāt te verū deū ⁊c̄. Intelligimus vero contemplatiōem nō nudam cogitatōeꝫ de deo ſed cognitiōem cūamore. Alioquī ſi dilectōem a cognitōneſeꝑaueris/ non iā ibi contēplatio/ tā dicēda eſt qͣꝫ curioſa quedā inueſtigatio/ autcogitatio vaga fructu carens atqꝫ ſenſu qͣles habuerunt quos inculpat apoſtoluscognouiſſe deum ⁊ eum nō ſicut deū glorificaſſe/ propterea euanuiſſe in cogitatōnibus ſuis. Ecce vanitatē cogitationumſi glorificatō ſecludatur. ⁊ datos fuiſſe inreprobū ſenſum/ quales multos flemusnoſtris temporibus ¶ Porro locutōnesceteroꝝ ph̓oruꝫ/ quanqͣꝫ diuerſo calle verborū incederent/ in eandem iudicio meoſententie finem cōueniunt. Nam bonumſeꝑatum quod plato poſuit/ cuiꝰ adeptione beati dicimur ⁊ ſumꝰ. nihil aliud a deopoteſt intelligi qd̓ adipiſcimur cogitādoet amando hic in enigmate ⁊ inchoatōnequadā imꝑfecta. tandē facie ad faciē plenitudine cōſummata. Rurſus ſi ſtoicorūet achademicorū ⁊ epicuri p̄nominati poſitionē reſoluamꝰ/ inueniemꝰ ꝙ nulla virtus eſt/ nulla honeſtas ſpecioſior nulla vita plus cōſentanea nature atqꝫ ratiōi. ſednec aliqua oꝑatio voluptuoſior eſt. aut ſiverbū voluptatis nimis molle iudicaturnulla delectabilior/ qͣꝫ ſit oꝑatio optimepotentie homīs coniūgens eam cū opti-

mo obiecto ſuo quod eſt deꝰ / hoc vero fitdum ipſum ratio cognoſcit et cognoſcēsamat/ ⁊ in cognito amatoqꝫ/ tanqͣꝫ in fine ſuo ⁊ centro qͥetatur. ¶ Ecce habetisomnē de beatitudīe philoſophica ꝑſcrutatiōem/ que ſuꝑ vno cardine voluitur etvnitur. ad cuiꝰ noticiā. chriſtiana religio.compēdioſa fidei traditōne ducit. qd̓ efficere philoſophica diſputatio vix lōgo circuitu quaſi palpando ⁊ innitendo valuitnec ꝑfecte tamen valuit nec ſtabiliter necſincere. Hīc p̄clariſſime dictū eſt ab apl̓oꝙ quia mūdus in dei ſapientia deū nō cognouit ſupple cognitōe que ꝑ dilectōemoꝑatur. Et intellige ꝙ hic apoſtolus ẜmdiſcipulū eius dioniſiū/ philoſophiā appellat dei ſapientiā immo ⁊ reuelatiōem.Deus inquit reuelauit eis Placuit ei perſtulticiā predicatōis. hoc eſt per compendium credulitatis ſaluos facere credētes.Non ꝙ philoſophia inutilis aut falſa ſitquippe que eſt dei ſapiētia ⁊ reuelatio. nōꝙ vere religioni aduerſa. nō ꝙ in articuloquocūqꝫ cōtraria ſicut velle demōſtrare ꝓpoſitū eſt. ſed quia hoīes bono dono male et temerarie vſi ſunt ⁊ alia ratōe. vt ad felicitatis beatitudinē ſine ratōnatiōe ſinefluitatōe ipſos etiā ſimplices ⁊ idiotas venire liceret fidei pede fulcitos. Deniqꝫ negloriaret̉ ante deum ſtulta p̄ſumptio omnis carnis.His pro primo fundamēto poſitꝭ. ⁊ viua veritatꝭ calce agglutinatis. quadruplici etiā ꝯſideratōe iſtarquattuor laterū. ſupedificare fas habemꝰ¶ Prima conſideratō. Quia dei ꝯgnitōperfecta nequit haberi per ſenſus ſolosAlioquin bruta eſſent dei capacia. ſi nr̄ebeatitudinis eſſe volumus participes vta ſenſibilibꝰ ad ſpiritualia ꝯuertemur; neceſſe eſt. ¶ Iſtud eſt inter Platōnis dogmata precipuū. aduertēduꝫ eſſe ſcꝫ a ſenſibus faciem noſtre mentis. Omnia niſiad ſenſum referre. eſt proprium pecoris/et certiſſimum veritati inueniende afferdetrimētum Huius ſententie pluries meminit. Cicero Et Auguſti. ex ea pulcerrimum illud volumen de vera religione cōtexuit. ¶ Animam itaqꝫ noſtram intellexerunt Philoſophi factam eſſe / velut inorizonte duorum mundorum. ſpiritualis/ et corporalis. Cuius facies dum ad