De celibatū ſiue

Ne murmuraueris igit̉ aduerſus caſtitatem ſoror natura. quoniam ſummꝰ mgr̄ etdn̄s noſter/ ꝓtulit hoc verbū in grāde p̄coniū volūtarie caſtitatis. ¶ Natura. Quispoteſt o ſophia capere verbū iſtud? Quiscū verbis ſūmi pr̄is nr̄i ꝯcordare/ qui prima mei ꝯſtitutione dedit legē talē. neduꝫhominibꝰ ſed animātibꝰ omnibꝰ/ vt creſcerent ⁊ multiplicarent̉. nec dubiū qͥn ꝑ generationē? Creſcite inqͥt ⁊ multiplicamini ⁊ replete terrā. Hinc dictū eſt a diſcipulis meis ph̓is; ꝙ ſum ego natura vis inſita rebꝰ. ex ſil̓ibꝰ ſimilia ꝓcreās. Eunuchorum vero quis generat. quis multiplicat.quis deniqꝫ terrā replet? Nōne dū ſponteid fecerint/ meis imo diuinis legibꝰ ſe quaſi p̄uaricatores opponūt? Nōne fiunt inutile lignū non afferens fructuꝫ. ⁊ ꝓptereaiure maledictū? ¶ Sophia. Nolito putare ſoror natura/ ſumus enī vnius patris filie. qui deꝰ eſt vnicꝰ. Nō putaueris inquādeum/ nr̄m patrē. diſſenſionis eſſe ſpiritūin quo ſit eſt et nō. qui dictjs ſuis diſſonꝰſit in lege ⁊ in euangelio. ¶ Natura. Nequaqͣꝫ ita pror ſus errauerim. ſed inde rapior in admiratōnē. quo mō fiet iſtud quodtu dicis; vt cuꝫ mea lege ſtet in euangelicaveritate laudabilis ⁊ vltronea caſtratō eunuchorū/ qui terraꝫ replere non poſſunt?¶ Sophia. Uide ne ſis tu ⁊ tui illoꝝ denumero de quibꝰ magiſter meꝰ ieſus chriſtus vtiqꝫ deus tuus p̄miſit/ ꝙ nō omnescapiunt verbū iſtud. Deinde facta diſtinctione de triplici modo eunuchoꝝ/ ſubiūxit de vltimis. Qui poteſt capere capiat.Forſitan ⁊ tu capere nō potes. ¶ NaturaCur illud nō potero te doctrice/ quam fateor meam eſſe magiſtrā. ¶ Sophia. Simagiſtrā me recognoſcis. te diſciplinā exhibe. te credulā p̄be. Nam oportet omneꝫqui diſcere vult credere; in tuis etiā diſciplinis. quāto plus in meis. que ſuperāt inmultis/ tui facultatē ingenij. quāuis ī nullo vero tibi ſim prorſus ꝯtraria vel aduerſa. Sed eſt veritas que ſuꝑgredit̉ veritatem. Prima cernit̉ in lumine fidei ſeu reuelationis/ deſcēdentis a patre luminumAlteri cōſpiciende/ ſufficit tuū lumen naturale. Nō aliter in doctrinis iudica qͣꝫ inoperibꝰ. qualia ſepe eſſe cognoſcis effectaſupra vires tuas. vt ꝙ ſol ſtetit. ꝙ virgo peperit. Quibꝰ ideo miraculorū nomen indidimus. quia nō potes ipſorū continge

rerationē. ¶ Natura. Si penitus ita ſitvt nullo pacto capere valeā quod inquiroquid oro niſi ſilere relictū eſt et ponere digitum ori meo? ¶ Sophia. Bene ſperaueris. quere cū humili pietate nō animoſitate proterua. Conabor tibi oſtēdere cōcordiam euangelij cū lege celibatus cummatrimonij caſtitate. cum fecūditate gratie celibatū. ¶ Natura. Gratum id effeceris mihi. Ecce tibi me diſcipulā exhibeodocilem. dicito que vis. ¶ Soph̓. Querendum in primis eſt/ ne nos proprie vocis ignorātia ſeducat/ quis ſit intellectushuius tue. īmo diuine legis. Creſcite ⁊ ml̓tiplicamini ⁊ replete terrā. ¶ Natura. Nimirum talis. vt ꝑ cōpulam maris ⁊ femine/ ſpecies in ſe remaneat per ꝓpagationēindiuiduorū cōtinuā. ¶ Sophia. Oportet ne quippiā aliud attendere. p̄ſertim circa genus humanū quod ratione regi debet? ¶ Natura. Quis vis attendat̉ aliud?¶ Sophia. Eſt ne precor finis altior hominis qͣꝫ vt viuat hic in terris more brutorum ⁊ ſe per generationem multiplicet.¶ Natura. Si ſit alius tu ꝯmone vl̓ edoce. ¶ Sophia. Recte petis. quoniā igno.rato fine cuiuſlibet rei/ nihil ſolidū de eadem fieri poteſt. Dixerunt itaqꝫ diſcipulitui. ꝙ ẜm exigentiā finis/ cetera debēt moderari. Eſt enim cauſa cauſaruꝫ/ mouensalias omnes. ſicut efficientē formalē ⁊ materialem. Cum ergo ſcire ſit rem per cauſam cognoſcere. ſupereſt in hac cōquiſitione noſtra vt prima potiſſimaqꝫ cauſaruꝫnon lateat. ¶ Natura. Supereſt agnoſco¶ Sophia. Sumamus in primis a fine cōpendiū. prout ſuadet diſcipulꝰ tuusplato. ⁊ dicamus ꝙ finis hominis/ eſt cognitio intuitiua ⁊ fruitio ſummi boni invita ꝑpetua. Quid refugis? Quid attonitam te ſtupor inuadit? Sentio te non capere mortales fieri immortales. nec terrenos in celeſtes cōmutari. Uerūtamen deus noſter cōmunis pater ita ſanxit. ita mihi meiſqꝫ ſua diuinitus illuſtratione retexit. Reſpiraueris aūt. Ego familiarius interea tecū agam. ſciſcitans a te quē eſſe finem propriū hominis vt homo eſt/ diſcipuli tui (quos dicunt ph̓os) poſuerūt. quēfinem appellauerūt felicitatem. Et ne gratis per diuerticula tot opinionū vagabunda perres volo mihi narraueris ſententiam illam que tibi probabilior eſtimatur

L