De caſtitate eccleſiaſticorū

38

Propoſitio. XII.Allutio diurna vel nocturnadū ſentit̉ effluere nō dꝫ violentꝓhiberi ſi ꝓbabiliter eſtimet̉ ꝙhmōi violētia fruſtra eēt. nihilominꝰ ꝓ exercitatōe virtutꝭ/ ⁊ ꝓ euaſiōe ꝑiculi videt̉ expediēs vt hō conet̉ ꝓhibere qͣꝫtū ſentit vel exꝑit̉ ꝯmode fieri poſſe. Quoniā etſi hec retentio nocere debeat corꝑi ꝓderit aīe. Natura deniqꝫ/ poſtmoduꝫ vnomodo vel alio/ talē hūorē a ſe eijcit. Patetin mulieribꝰ puerperis. quibꝰ ſiccant̉ māme dū non elicit̉ lac. alioquī ſemper fluereꝑatū eſt. Sic pollutiones iſte/ īmo ⁊ pruritus/ tutius nō vtendo vel nō exercendoſed abſtinendo vincunt̉. Sciūt exꝑti etiāin pruritu ſēſuali. ¶ Hec aūt pollutō etiāin vigilia/ ſi in principio vſqꝫ ad finē habeat iugiter rōeꝫ et voluntatē renitentē qͣꝫtum pōt iuxta caſū negocij/ volūtas reputabit̉ nedū nō peccaſſe mortaliter/ ſꝫ multipliciter meruiſſe. Iuxta illud beate Lu.cie Si me inuitaꝫ corruperis/ mihi caſtitas duplicabit̉ ad coronā. Poteſt aūt cadiurne pollutionis euenire circa eos quihabent de neceſſitate audire cōfeſſiones.vel aliqua talia cogitare vel agere ad queſequit̉ aliqn̄ renitentibꝰ eis toto poſſe. ⁊ ſibi p̄cauentibꝰ ab initio vſqꝫ ad finē/ talispaſſio feditatis. Qd̓ ſi quis dicit omittattalis qui tam fragilis eſt ⁊ lubricus audire ꝯfeſſiones. ⁊ p̄dicare. ⁊ ſil̓ia. Rn̄det̉ ꝙ inmultis caſibꝰ non oꝑtet hoc fieri. ꝓpter neceſſitatē cōſilij ⁊ euitationē ſcādali. ⁊ obligationeꝫ officij. Sed qͣles ſunt iſti caſusnō pōt generaliter arte determīari. Referamus hoc ad illud qd̓ ſapiēs iudicabit circūſtantiaꝝ ꝯditione penſata. ¶ Conſulotn̄ vt auditurꝰ cōfeſſiones in hmōi ꝑiculoaccedat preꝑatꝰ cū timore ⁊ tremore. Auertat inſuꝑ quātū poteſt faciē ſeu oculū carnis ⁊ nō minus oculū mentis ab aſpectuſenſuali illiꝰ qui loquit̉ vel cōfitet̉. ſed aſcēdat in arcē rōnis. Illicqꝫ recogitet aīam illius velut egrotā ⁊ ſauciā. qꝛ caro non prodeſt quicqͣꝫ. Deniqꝫ celebraturꝰ/ ſi pōt officiū hoc differre poſt miſſam ſuā/ tutiusagit. qm̄ recēs hmōi fluxus plus impeditcelebrationē qͣꝫ vetus. Cōſtituat ſe p̄tereacōfeſſor in illo ſtatu corꝑis in quo minusſtimulabit̉. vt ſtet. vel flectat genua. vel alicubi ſe ꝓſternat. ¶ Sit inſuꝑ ſermo ſuus

dū ad talia ventū fuerit/ breuis ⁊ rigidus.p̄ſertim vbi ꝯfitens ꝑatꝰ eſt nō renitēte verecūdia/ ſpōte totū virꝰ euomere. Sed vbiper affabilitatē quandā oꝑteta cōfitēte nimis verecūdo/ nuditatē ſue feditatis extorquere ꝓfecto maius ineſt ꝑiculū. Sed ſicharitas ad hec feda ſcrutāda deſcēdat nōcurioſitas aut lubricitas/ iuuabit charitatis auctor deus. faciēs cū tētatione ꝓuentum. ¶ Notent̉ ad intellectū pleniorē premiſſoꝝ primo ſumma cōfeſſoꝝ titulo. iij.li. iij. de bigamis vbi querit̉ qūo ꝑdit̉ virginitas. Itē tractatulꝰ quē aſcribūt aliquiſancto Thome. ſed magis apparet ex ſtilo⁊ materia ꝙ ſit Bonauēture qͥ īcipit. Qm̄fundamētū ⁊ ianua. ⁊ eſt vtilis multū.¶ Finit.Dialogus ſophie⁊ nature ſuꝑ celibatū ſiue caſtitate eccleſiaſticoꝝ ꝑ eundē cancellariū cōpoſitus lugduni Anno dn̄i. M.ccccxxiij.Ialogus apologeticus. ꝓ celibatū eccleſiaſticoꝝ. cui collocutores ſūt Sophia ⁊ natura. cōtinet actus quatuorprincipales. ¶ Primꝰ inueſtigat finē humane ꝯditionis. qui non eſtprincipalis vt generet. ſed vt felix viuat.¶ Scd̓s rōcinādo cōcludit ip̄i nature/ ꝙcaſtitas moralis. nedū mr̄imonialis ſꝫ etiam virginalis atqꝫ vidualis/ in multis eſtlaudabilis. ¶ Tertiꝰ hͦ idē deducit de herōica caſtitate. qͣlē nature diſcipuli / vel coluerūt vel beatificauerūt vel cōſuluerunt.¶ Quartꝰ ſpēaliter inſiſtit circa diuinalēcaſtitatē. qͣlis imponit̉ eccleſiaſticis virisvltro. cū ꝑpetua mr̄imonij negatōe. cū dedicatōe ad deū. cū celebri rebꝰ ſacris applicatōe. vbi tandē nature pax eſt cū ſophia.¶ Alloquit̉ in primis ſophia (q̄ ⁊ ſapiētiafroneſis aut theologia d̓r) naturā. quā ex īſpectōe cuiuſdā dialogi/ ꝑ egregiū militēdn̄m Guilhermū Sayguet nouiter editiindignatā ſenſerat/ ꝯtra votū caſtitatis ſacerdotū occidētaliū/ ex ꝯſtitutōe cōcilij niceni. Eſt igit̉ principiū verboꝝ ſuoꝝ/ veritas euangelij.¶ Sophia.Drimus actusUnt eunuchi qͥ ſeipſos caſtrauerunt/ propter regnū celorum. quipoteſt capere capiat Math̓. xix.

AA

I

K