De intentiōe ac fine actōis
30
vel non ſibi occurrit vel non attendit. nihilominꝰ tamen/ cū per prius eā habuerit/ ⁊ adhuc in habitu (vt p̄ſupponit̉) habeat. illa principalis ⁊ finalis intētio aptius ⁊ melius deo ſeruiēdi iſtos actꝰ emēdi medicinas ⁊ eundi ad foꝝ. ſeu volūtatates ⁊ intentōes que ſuꝑ ipſis ferunt̉ informabit ⁊ bonos et meritorios efficiet:ac ſi tūc illā principalē ⁊ finalē. intēſius.aptius. ⁊ melius deo ſeruiēdi in mēte realiter ⁊ de facto habuiſſet. ¶ Reſpectu vero principalis ⁊ finalis intentōis ꝑuerſeſeu corrupte/ facilius (vt ſtatim in regulaprecedēti tactū eſt) dari poteſt exēplū. ¶Intelligant̉ etiaꝫ predicta reſpectu tamēprincipalis ⁊ finalis intentōis recte/ actuumqꝫ bonoꝝ ⁊ meritorioꝝ. dum tamē inter dictos actus ſeu fines/ ſic ſibi ad vltimū finē principalit̓ intētū ſubordīatos.⁊ ſuꝑ quibꝰ hmōi precedētes voluntatesſeu intētiones ſic ferunt̉ ⁊ tendūt. nō int̓ueniat ſeu intendat̉ aliquis actus ſeu finis ex ſeipſo; ſuaqꝫ ꝓpria natura/ illi finiſic principaliter intēto quoad meritū difformis ⁊ oppoſitus. ⁊ qui voluntatē ſeuintentōem que ſuꝑ ip̄m fert̉ ⁊ tendit poſſet ꝑuertere ſeu corrūpere. Pro quo aꝑtius declarādo/ ponit̉ ſexta regula. ¶ Sexta regula. Quotienſcūqꝫ int̓ plures actꝰſeu fines ſibiinuicē ad aliquē finē vltimūalias ex ſeip̄o bonū ⁊ meritoriū principaliter intentū ſubordīatos interuenit ſeuintendit̉ aliquis actꝰ ſeu finis illi fini ſicprincipaliter intēto ex ſeipſo ſuaqꝫ ꝓprianatura quoad meritū difformis ⁊ oppoſitus. volūtatemqꝫ ſeu intentōem que ſuꝑ ip̄m fertur ⁊ tendit ꝑuertens ⁊ corrum.pens/ talis actus ſeu finis mediꝰ ſic interueniens. nō informat̉ ad meritū ꝑ illā pͥncipaleꝫ intētionē illius finis vltimi ſic deſeipſo meritorij. quin potiꝰ ip̄am principalem ⁊ finalē intētionē om̄esqꝫ alios fines ſeu intentōnes precedētes. etiā aliasex ſeipſis bonos ⁊ meritorios deformat ⁊quodāmodo deprauat. ¶ Uerbi gratia.Intendit aliqͥs ire ad aliquā domū et adhunc finē in illā domū vult ire vt ibideꝫluxuriet̉. ad hūc autē finē luxuriari vultvt ſanior inde efficiat̉. ad hūc vero finemvult ſanior effici/ vt aptius ⁊ meliꝰ deo ſeruiat. Iſte finis vltimus principaliter intētus aptius ⁊ meliꝰ deo ſeruiēdi. qui alias ex ſeipſo bonus eſt ⁊ meritorius illam
voluntatē ſeu intentionē que ſic ſuꝑ illūactum luxuriādi fert̉ ⁊ tendit/ ⁊ a minoriillū actum ſi a caſu cōmitteret̉. cū ex ſeip̄oſuaqꝫ natura ſit illi vltimo fini ſic principaliter intēto quo ad meritū difformis ⁊oppoſitus ad p̄dictam volūtatē ſeu intētionē que ſic ſuꝑ eū fert̉ ⁊ tendit. ꝑuertēs⁊ corrumpēs. nullo modo ad meritum reformare poteſt. qͥn potiꝰ illa ꝑuerſa ⁊ corrupta volūtas ⁊ intētio ip̄am vltimam ⁊principalē intentōeꝫ ac om̄es alios fines⁊ intentōes procedētes/ deformat ⁊ quodāmodo deprauat ꝑampliusqꝫ ac grauius faceret actus ſi a caſu cōmitteret̉ ¶ Etratio horū eſt. quia vna volūtas ſeu intētio ex ſeip̄a peruerſa ſeu corrupta. pluresvoluntates ſeu intētiones alias ex ſeipſbonas deprauare poteſt/ ſed nō econtra.Una etenī bona voluntas ſeu intentionō poteſt plures ex ſeipſis malas/ bonasefficere. immo nec plures bone etiā ſeinuicem conſequētes/ vnā ex ſeip̄a malā bonam efficere poſſunt. Quia vt in ſuꝑioribus ſepe dictū eſt. ad bonitatē ⁊ rectitudinem alicuiꝰ voluntatis ſeu intentōis plura neceſſe habent ꝯcurrere. qͣꝫ ad eius maliciā ſeu corruptōem. immo ad eius maliciā ſeu corruptiōem ſufficit defectꝰ vnieorū que ad bonitatē ⁊ rectitudinē cōſtituendā neceſſario reqͥrunt̉. ¶ Intelligāt̉etiā ea que ſic ſtatī ſupra; tam de actuū interiorū ipſiꝰ voluntatis. qͣꝫ etiā actuū exterioꝝ exinde cōſequētiū ꝑ principalē ⁊ finalem intentiōeꝫ quoad meritū vel demeritū. informatōe dicta ſunt. qn̄ hmōi pͥncipalis ⁊ finalis intētio. tales actus interiores volūtatis/ ⁊ a fortiori ipſos actusexteriores ſi exinde conſequant̉/ preceditvel cōcomitat̉. Nam ſi huiuſmōi principalis ⁊ finalis intētio tales actus ſubſeq̄ret̉; aliter veniret dicendū ¶ Etenī vt iamſtatim innui viſum eſt. triplici quātū adhanc materiā cōcernit poteſt ipſa intentio. ſiue de recta/ ſiue de ꝑuerſa ⁊ corruptaaccipi velit/ reſpectu ſupra dictoꝝ actuū.tam ſcꝫ interioꝝ ipſius volūtatis qͣꝫ exterioꝝ inde cōſequentiū/ cōſideratiōe comprehēdi. Uno modo vt eos p̄cedēs. aliomodo vt eos cōcomitans. alio mō vt eosſubſequēs. ¶ De intentiōe autem/ predictos actus precedēte. quomō ⁊ qͣndo eosquoad meritū ⁊ demeritū informare habeat ⁊ īformet. ſatis in ſuꝑioribꝰ tractatū
L
O
P