Compendiū Theologie
Mathei. vi. Si fuerit oculus tuus ſimplex totū corpus tuū lucidū erit. Ubi iuxta Auguſt. per oculū ſignificat̉ intentioEt ītelligitur hec regula de his maximeactibus/ qui alias ex ſeipſis ſunt indifferentes .i. qui de ſuo ꝓprio eſſe/ ꝓpriaqꝫ natura/ ſine cōcurſu alterius cauſe ſeu alterius circūſtantie/ nō habent ꝙ ſint bonivel mali Ut gratiā exempli leuare feſtucāde terra. vel mouere manū. Nam ſi talesactus deꝓprio ſuo eſſe propriaqꝫ naturahaberēt ꝙ eſſent boni vel mali aliter eſſetdicendū. vt clare ꝑ regulas ſequētes videri poterit ¶ Scd̓a regula. Actus de ſeipſo malus ex fine bono principalit̓ intento nō efficit̉ bonus. Vt gratia exēpli. Furari vel depredari. qͥ ſunt actus de ſe maletiāſi ea principaliter intētione ad hūcqꝫprincipaliter finem fiant. vt exinde in deihonore fiat elemoſina. nō propt̓ hoc boni efficiūtur. ¶ Tertia regula ⁊ oppoſitaActus de ſeipſo bonꝰ/ ex fine malo prīcipaliter intēto/ efficitur malꝰ. Vt grā exēpli. De elemoſina vel orōne vel p̄dicatōeque principaliter propter vanā gloriammundanā. vel propter lucrū tꝑale habendū. ⁊ adipiſcendū vel hmōi fieret Et ratōdiuerſitatꝭ iſtaꝝ duaꝝ regularū ex deſcriptōe intētionis recte ⁊ intētionis ꝑuerſeſeu corrupte ſupra poſitis alijsqꝫ etiā ibidem dictis clare apparet. Quia ad intentionē rectā/ duo reqͥrunt̉ ſcꝫ ꝙ tendentiavolūtatis ſit in finē debitū. ⁊ ꝙ ſit per media ad illū finē debito modo ordīata. Adintentōem vero ꝑuerſam ſeu corruptamſufficit defectus vel malicia in vno iſtoꝝſcꝫ vel ꝙ finis principaliter intētus ſit deſe malus. vt potuit tertia regula. Uel ꝙmedia ꝑ que ad illuꝫ finē tendit̉ ſint de ſemala vt ponit ſcd̓a regula. ¶ Quarta regula. Una ⁊ eadē principalis intētio finalis .i. in aliquē finem principaliter tendens. plures actus ſe inuicē conſequētesetiā diuerſimode ⁊ diſtanter abinuicē factos/ poteſt in bonū ⁊ ad meritū. vel ī malum ⁊ demeritū informare. Vt grā exēpliReſpectu intentiōis recte intendit aliqͥsvnū ſolidū pro deo in elemoſinā / ꝑ duodecim ſibi inuicē ſuccedentes dies elargiri. ⁊ dare ſic ſcilꝫ ꝙ qualibet die dabit vnūdenariū. Si a caſu contingat iſtū hoīemdatōnē aliquoꝝ iſtoꝝ denarioꝝ ꝓ aliqͥbꝰiſtoꝝ duodecim dieꝝ obliuiſci ⁊ ītermit-
tere. ⁊ in alios dies reꝑare ⁊ facere. donatio iſta nihilominꝰ ſic in alijs diebꝰ factapropter primā principalē intentōeꝫ eritmeritoria. de intentōne vero peruerſa/ facilius eſt dare exemplū cū facilius cōtingere poſſit ¶ Quīta regula Finē ſub fineſeu intentiōeꝫ ſub intētione/ pōt quis admeritū vel demeritū ſeu meritorie aut demeritorie qd̓ idem eſt/ ponere cōſentire ⁊habere. dictos qͣꝫ fines ſeu intentōnes ſicſibi inuicē ſubordinatos/ p̄t vna ⁊ eademprincipalis ⁊ finalis intētio in bonū velmaluꝫ meritū vel demeritū informare. ¶Ut gratia exēpli. Reſpectu principalis ⁊finalis intentōis recte. intendit aliqͥs iread foꝝ ad hūc finē/ ꝙ ibi emat medicīasipſas autē medicinas ad hunc finē emitvt ab aliqua infirmitate curet̉. Ad hūc vero finem ab illa infirmitate curari deſiderat. vt aptius ⁊ melius deo ſeruiat Clarū⁊ certū eſt/ ꝙ in iſto caſu/ om̄es iſte p̄cedētes voluntates ⁊ intentiōes; que ſic circaiſtos diuerſos fines ferūtur ⁊ tēdunt; perillā principalē ⁊ finalē intentiōem/ aptiꝰ⁊ melius deo ſeruiēdi. in bonū ⁊ ad meritum informant̉. ⁊ propter eā/ bone ⁊ meritorie exiſtūt. immo in tali caſu qn̄ ſcꝫ voluntas in aliquos fines ſeu intētiōes ſicſibiinuicē ad aliquē principalē ⁊ vltimūfinē ſubordinatos principaliter propterip̄m principalem ⁊ vltimū finē fert̉ ⁊ tendit. licet illi fines ſeu intentiones/ pluresſint ⁊ diuerſi. nō tamen proprie debet dici nec proprie eſt niſi vnꝰ et idem ip̄iꝰ volūtatis motus Et intelligūtur hec in iſtaregula dicta. etiā ſi tēꝑe realis executōnisſeu adimpletōis illoꝝ actuū ſuꝑ quibusſic dicte precedētes volūtates ſeu intentionis ferūtur ⁊ tendūt; illa principalis ⁊finalis intentio non realiter ⁊ de facto inmente haberet̉. Vtputa quia ꝓ tunc/ velnō occurreret vel non attenderet̉. ſufficitenī ꝙ p̄ceſſerit ⁊ in habitu habeat̉ Vt verbi gratia in exēplo ſtatī poſito detur ꝙ ille talis qui ſic ab aliqua infirmitate curari deſiderat vt aptius ⁊ melius deo ẜuiattēꝑe quo emit medicinas ad hoc vt a dicta ſua infirmitate curari poſſit. ⁊ temꝑequo predictis medicinis ad dictā ſuā curationē emendis ad forū vadit/ ⁊ illā prīcipalem ⁊ finalem intentōeꝫ aptius ⁊ melius deo ſeruiendi nō realiter ⁊ defacto inmente habeat. qꝛ tūc forſan vt dictum eſt
N