Propoſitio facta

propheta. Deus iudiciū tuū regi da. Accōmodū ſatis eſt quod ſequitur/ ⁊ iuſticiamtuam filio regis. Iuſte quidem ſic expoſcimus. rite ſic exordimur: quoniam dicenteeodem ꝓph̓a. Honor regis iudiciū diligit.Que ratio? Nimirū quia conſtitutꝰ eſt rexa deo iudex oīm in vindictā malefactoruꝫ/laudem vero bonoruꝫ/ neqꝫ enī ſine cauſagladium portat. Confitet̉ hoc ip̄m pia grataqꝫ recognitione/ idem rex ſuis patentibꝰliteris prout infra docebimꝰ. Sed ve mūdo a ſcandalis/ ve calūniantibus xp̄ianiſſimum regem ſuperbis / ita vt exclamare fashabeat tam apud deum qͣꝫ apud hoc concilium dei nutu congregatū. Feci iudiciuꝫ⁊ iuſticiam ne tradas me calūniantibꝰ me.Et illud quod ſequitur. Suſcipe ſeruumtuum in bonum/ non calūnientur me ſuꝑbi. Et a quibus oro calūniantibus queritrex eripi?; quales ſunt iſte calūnie. Dicemꝰpauca pro re tanta: vt protinus ad rem veniamus quā exponere atqꝫ defendere miſſiſumus nos humiles ⁊ deuoti eiuſdē regisambaſiatores. Ecce calūnia dicentiū etiaꝫin hoc concilio/ quam auribus his accepiQuid queritis? Rex veſter nō fecit iudiciūet iuſticiā ſuꝑ nece luctuoſiſſima vnici fratris ſui/ quaꝫ vel diſſimulauit vel indulſit.Calūniantur ex aduerſo plurimi dicentesRex vtiqꝫ iuſtificationē mortis illius noniuſte damnari fecit vel ꝑmiſit: quā morteꝫnō reprobare ſed approbare debuerat. auditis calūnias quaquauerſum dextrorſum⁊ ſiniſtrorſum/ quas quomō diſſoluemusAttendite patres orthodoxi. Allegatū nuper hic audiſtis: ⁊ ī epiſtola dominice currentis ſcriptum eſt. Sequamini inquit veſtigia eius/ qui peccatum non fecit: ⁊ hic ēchriſtus ieſus quem inuenimus propriasiniurias equanimiter indulſiſſe qui cummalediceretur ſicut ſubdit petrus non maledicebat. cum pateretur non cōminabat̉.Ipſum vero patris ſui dei diuineqꝫ legisſue contumelias acriter repuliſſe legimusſemper: adeo ꝙ referente Marcō dictū eſtquādoqꝫ de eo propter feruorem defendēde legis dei quoniā ī furorē verſus ē. Notat iſta Chryẜ ſuꝑ illud mat. Uade retroſathanas; vbi nos inculpat qui mites ī iniurijs dei ſumus acres vero et implacabiles īmo crudeles in noſtris vindicādis inuenimur. Non ſic moyſes qui manſuetiſſimus exiſtens omniuꝫ qui erant in terra-

mira ſeueritate preuaricatores legis diuine vindicare curauit. Rex igitur xp̄ianiſſimus ⁊ vere manſuetiſſimus atqꝫ totꝰ amabilis ſequēdo veſtigia eius qui peccatumnon fecit/ pronus fuit ac indulgentiſſimꝰin perſonalibus iniurijs; ſicut ⁊ fuerat ip̄efrater ſuus quo iubente nemo vnqͣꝫ vita pͥuatus eſt. Recogitat ideꝫ rex velut ad ſe dictum / ꝙ reges iſrahel clementes ſunt? Etillud Salomonis? Miſericordia ⁊ veritas cuſtodiunt regem/ ⁊ clementia roboratur thronus eius. Quāobrem ſicut traditin his patentibus lr̄is miſericordia in eoſuꝑexaltauit iudiciū: dum de fratris amantiſſimi nece vindictam nō accepit. Atuerodum ad iniurias diuine legis ac fidei/ duin adulterationē ſacrilegā verbi dei proceſſum eſt: ip̄e nulla ratione potuit hactenusinduci/ vt diſſimulanter eas ferret: approbando iuſtificationē ſceleratā hereticalem⁊ impiam huius execrande necis. Tenuitmiſericordiā in primo. veritatem in alterocuſtodiuit. Accipite patres ꝯſcripti memoriter quēadmodum collaudauit. ⁊ gratias egit ip̄e rex huic ſacro concilio. ꝙ hācaſſertionem Quibus tyrannis ⁊c̄. damnauerat vt hereticaꝫ. Que quidem aſſertio ſicut referunt predicte litere inuenta eſt ex teſtimonio fide digno/ ſufficienter contineriin damnata ꝓpoſitione defuncti Ma. Io.parui qui iuſtificare mortem hanc nititurhorribilem. Et ecce teſtimoniū. xvi. magiſtrorum in theologia in his literis qualesſunt apud iudices. Lectura vero tam iſtarum qͣꝫ aliarū literarū atqꝫ ſcedularum placeat vt reſeruetur in finem/ ne fiat interimnoſtra veluti cicat̉coſa narratio. Porrolicet habeat paruitas mea hoc loco patresceleberrimi / grandem ⁊ multam aduerſuscalūniantes me reſpondendi materiamnihilominus pudet me ⁊ pudere debet qͥ ſuꝫpuluis ⁊ cinis. ſi non ad imitationem xp̄icapitis noſtri. ſi non exemplo xp̄ianiſſimregis vt prefertur. ſi non ad publicam huius ſacri concilij iuſſionem. quāqꝫ velut.celo ſonantem libens accipio/ ſi nō inquenunc agam diſſimulanter circa proprias īiurias quatenus illas dei ac fidei moroſius. ⁊ eo efficacius quo patientius/ poſſimproſequi. Decreui preterea nō inſiſterecitca relationem eorum que ſunt in facto: dequibus conſtare poterit ⁊ poteſt/ quis vera vel falſa dixerit in proſpectu tam ſacri

A