arbitrium dum conſentit. ¶ Capittulo. x.probatur multis racionibꝰ ꝙ facienti qd̓ in ſeeſt datur omnino grāVod autem deus facienti quod in ſeeſt infallibiliter dat grām patꝫ ml̓tis racōnibꝰ. Primo enim dicitapoſt. ij. thi. ij. deus ſemetipſū negaDre non poteſt ſuper quo. b. Auguſtinus cum ſitiuſtus non poteſt negare ſuam iuſticiā. ergocū ſit bonus et miſericors non poteſt negareſuā bonitatem et miſericordiā qͥa pronior ē adlargiendū de miſericordia et pietate ꝙͣ ad puniendum de iuſticia. ſicut ergo non poteſt ſuāiuſticiam negare facientibꝰ malū multomagisnon poteſt ſuam miſericordiam et bonitatē abhijs negare qui requirunt eā. Sed qui facitquod in ſe eſt requirit bonitatem eius et miſericordiam ergo deꝰ non poteſt ei negare qͥ facitquod in ſe eſt ſuā bonitatem et miſericordiamdat ergo ei. hoc eſt infundit grām. Cū apꝰconcordat ſcriptura ecc̄. vi. d. Cogitatū habe in preceptis dei et in mādatis illius maxīeaſſiduus eſto et ipſe dabit tibi cor bonum et cōcupiſcencia ſapiencie dabitur tibi. Secundoſic nā. d. Augꝰ. ſuper. j. xo. v. Iuſtificati exfide pacem habeamus deꝰ recipit confugientes