xii

ignorās. hec ignorācia non excuſet̓ peccatumnec minuit quia non eſt cā peccati. ſꝫ. conſequitur omne peccatum. De ignoranciā eciā habes plura ꝑte. j. ca. xv concluſioē ij. Ex. prifactis ōnibꝰ iā liquet ꝙ tres ſolū ignorācie videlicet inuincibilis iuris et facti peccatum excuſant augent vel diminuūt omniūqꝫ predictoꝝ vna racio talis eſt. Sicut ſe habet ignorācia ad cauſandū vel non cauſandū minuendumvel augendū voluntariū ſic ſe habet ad excuſandū. Nā eo ipſo aliquid imputatur ad meritum vel culpā quia eſt voluntariū ⁊ ꝙͣntū eſt voluntariū tantū eſt imputandū Sed ignorātia ſe habet ad cauſandū voluntariū vel in volūtariū ⁊ augendū ipſū ſeu minuēdū mō quo dictum eſt vt patuit per menbra ſingula ergo ⁊cͣSed diceres quis forte in multis ignorāciis inſciꝰ iam laboro qd̓ igitur faciā vt eas euadam vel vt deus michi non imputer ad peccatūnam delicta quis intelligit. Ideo cū iͣs clamare habeo. Ab occultis meis mūda me domine et ab alienis parce ſeruo tuo. Reſpondet̉petrus de thar̄ ꝙ ꝑ verā contricionem deleturignorācia in quātū eſt peccatū quo adreatummanet tamen ignorācia actu cuius rō eſt quiaquādo deſinit eſſe voluntariū deſinit eē pccm̄