Martino SermoDe ſancto

tinꝰ puer octo vel noue̓ annoꝝ voluit ꝑquirere legem verā exquo lex pr̄is non ſibi placebat. Ideo iuit ad ſynagogam iudeoꝝ ad rabinos dicens eis quid adoratis vos Reſponderūt nos nō adoramusoꝑa manuū hoīm ſꝫ adoramus deum creatorem celi ⁊ terre non adoramus ydolavt pagani nec ymagines vt criſtiani. Etbeatus Martinꝰ quid ꝓmittit vob̓ illedeus. Reſpondit rabinus ꝓmittit nobispane̓ vinū ⁊ oīa terrena ⁊ tꝑalia. qꝛ dic̄ꝑ Yſaiā in. j. ca. Si volueritis ⁊ audieritis me bona terre ꝯmedetis. Et martinꝰ⁊ in alia vita ꝓmittit aliqͥd. Rabinꝰ tacuit qꝛ in tota lege moyſi nō ꝓmittit̉ vita eterna. Et martinꝰ veſtra credētia videt̉ michi bona ꝓ iſto mundo ſꝫ qꝛ habēꝰmori ⁊ dimittere iſtū mūdū ⁊ ire ad aliū⁊ lex vr̄a nichil dicit de alio veſtra credētia de vno deo videt̉ bona ſed ſpes veſtravana nō placet michi lex veſtra. Ideo reꝓbata lege paganica ⁊ moſayca ꝓpter ſpēvanā venit ad eccleſiaꝫ xp̄ianoꝝ petensep̄m vel curatum qui erat valde aptus ⁊bene fuit nc̄cͣrium qui qn̄ vidit nobileꝫ ⁊tam gr̄oſum gauiſus eſt ſciens ſui generꝭnobilitatē d. Quid vultis fili mi Reſpōdit beatus martinꝰ vellē cognoſcere creatorē qꝛ lex pr̄is mei nec iudeoꝝ nō placent michi. Ideo vellem ſcire vos xp̄ianiqͥd adoratis. Reſpondit epiſcopꝰ dicēsNos xp̄iani credimus ⁊ adoramus vnūdeū creatore celi ⁊ terre ⁊ oīm reꝝ corporaliū ⁊ ſpūalium. Qui licet ſit vnꝰ ineſſentia ē tres ꝑſone pater filius ⁊ ſpūsſanctus. Reſpondit beatꝰ martinꝰ paterhoc nō poſſum intelligere ꝙ vnꝰ deus ſittres ꝑſone. Ep̄us declarauit ꝙ ſic̄ in ſole vno eſt pr̄ filius ⁊ ſpirituſſanctus. Sicnos xp̄iani intelligimꝰ trinitatem ꝑſonarū nō cogitetis ꝙ ſint tres ꝑſone vt tresreges. Sꝫ ſic̄ eſt de ſole ⁊ nunqͥd deꝰ eſtmaioris virtutis qͣm ſol iō ⁊cͣ Reſpōditbeatꝰ Martinꝰ bene placet michi hͦ ſꝫ eſtvnū de lege veſtra ꝓpter ꝙ ego abhorreo

eam. qꝛ adoratis ymagines vt parentesmei ydola. adoratis em̄ ymagine vniꝰ hominis crucifixi. Cui ait ep̄ūs fili nos nonadoramꝰ niſi deum creatore. Sꝫ fili vosdebetis ſcire ꝙ ex peccato inobedientie pͥmoꝝ parentū ⁊ ex alijs peccatis poſt factis om̄s hoīes erant ꝯdempnati ad infernū ⁊ martinus ait bene credo. Sicut quifacit contra voluntateꝫ imꝑatoris. ꝓpt̓qd̓ filiꝰ dei nō pater nec ſpūſſanctꝰ aſſūpſit naturā humanā in vtero cuiuſdaꝫ puelle virginis quēadmodū radiꝰ ſolis trāſiens ꝑ vitreaꝫ coloratam radius recipitillum colorem ⁊ nō ſub̓a ſolis nec calorEt ſic filius dei factus eſt homo ⁊ deꝰ dicens patri. Comꝑatior ꝙ tot ſuſpendant̉in furca inferni. Ideo pater ego ſolus ſuſpendat in furca inferni ne aliqͥs michi credens ⁊ obediens ſuſpēdat̉. Et placuit patri. Et ne tm̄ beneficiū qd̓ nobis fecit tradatur obliuioni a xp̄ianis in memoria tāti beneficij tenemus cruce ⁊ ymaginē ſuāquomodo fuit paſſus ⁊ ymagine matrisNon vt adoremus ſꝫ ne obliuioni tradamus. Et ait martinꝰ magna ratio eſt iſta⁊ placet michi. Ideꝫ de ymaginibꝰ ſanctoꝝ ꝓ memoria ⁊cͣ. Idem de hoſtia nosnō adoramus panem. qꝛ dictis verbis axp̄o ordinatis nō remanet̉ ibi panis ſꝫ infra cortinā albāʳ ē xp̄s verus deus ⁊ verus homo. Iſtud ſacrificium inſtituit nobis qn̄ debuit recedere vt xp̄iani adorenteum ⁊ nō ydola Nunqͥd vidiſtis vos imꝑatorem infra cortinas in templo quando vadatis cum patre veſtro ⁊ adorat̉ amilitibꝰ licet nō videatur ab eis. Ideꝫ dexp̄o. Et ait martinus. Modo videamusquid promittit nobis lex veſtra. Reſpondit epiſcopus nichil tꝑale diuitias honores nec dignitates ſeu delectacōnes ymodicit ꝙ deſpiciamus omnia mundana ſedꝓmittit nobis peccatoꝝ remiſſionem inhoc mundo ⁊ ꝓpter hoc ordinauit baptiſmum Et ſi poſt homo peccat ordinauit ſacramentū penitentie ſcꝫ ꝯteri de peccatis