dominici. Sermo I.Infra octauas ſcī

et rectores cōmunitatū. Ecce p̄ceptumdei Leuitici. xx. vir ſiue mulier in quibusphitonicꝰ vel diuinacōnes fuerit ſpiritusmorte moriant̉. Si dicat̉ dn̄e ⁊ qͣ morte ſuſpenſus vel ſubmerſus ⁊cͣ. Reſpondet lapidibꝰ obruent eos ſcꝫ omnes populos. Racio quia omnibꝰ de populo nocent. Si dicat̉ dn̄e erit peccatū occidereeos. ſic rn̄dit. Sanguis eoꝝ ſit ſuꝑ illosLeuitici. xix. ¶ Scd̓m preceptū ordinatos ꝓ reuerenciā dei. Iā ſcitis ꝙ pͥmusnunciꝰ manifeſtās illa que ſunt in cordeeſt os. Ideo d̓t ſcpͥtura. Ex habundā ciacordis os loqͥtur. bonus homo de bonotheſauro cordis ⁊ ꝓfert bona ⁊ malus homo de malo theſauro ꝓfert mala. Mathei. xij. Id̓o exquo dn̄s ordinauit cor ꝑpͥmū preceptū ordinat ſtatim os dicensNon aſſumes nomē dn̄i dei tui inuanūnec habebit inſontē .i. innocente ⁊ inpunitum dn̄s eū qui aſſumpſerit nomen dn̄idei ſui fruſtra. Exodi. xx. Iaꝫ ſcitis ꝙ qn̄homo loquit̉ de ꝑſona honorabili noī ſuoiungimꝰ aliquā dictionē honoris vt dn̄spetrus vel magiſter petrꝰ ⁊cͣ. Modo nullus dn̄s honorabilior deo eſt. Ideo vultvt cū reuerencia ⁊ honore ſui homo loqͣtur de eo. Non iurare īuanū. Inuanū iuratur quādo ſine neceſſitate vel vt litatehomo iurat. Neceſſitas iurandi eſt qnͣdohomo ꝑ ſuperiorē cogit̉ in iudicio vel aliavtilitas qu ꝓ bono pacis aliquoꝝ iurathominū bēne ille qͥ ſcit veritatē. O quotiuramēta fiunt qͦlibet die inuanū dicēdoper deū ſic vel ſic ſine neceſſitate ⁊ vtilitate. Dicunt aliqͥ ego dico veꝝ. Id̓o poſſūiurare nō ſufficit dicere veꝝ ſꝫ aliquid requirit̉ ſcꝫ vr̄ fiat ꝓpter neceſſitate ⁊ vtilitatem. Modo fiat cōcluſio ſi iurare inuanum ſit tantū pctm̄ quāto qn̄ iurat̉ falſevt faciunt emptores ⁊ venditores dicendo per deum tantū cōſtat me res iſta. Etquāto magis iurādo enormit̉ ꝑ caput ꝑcorpus ⁊cͣ. Et quāto plus iurare ad deſpectum vel ⁊cͣ. aut blaſphemādo ⁊cͣ. Iō

dicit. nec enī inſontē patet racio preceptihuiꝰ ſecūdi. Modo videamꝰ experienciāin xp̄o cū dicat non veni ſoluere legē ſedadimplere. Dico duo. Primo ꝙ nunqͣꝫiurabat niſi per aduerbia dicendo. amenid eſt certe ⁊ ſi volebat magis affirmareduplicabat dicēdo. Amen amē vt dicitIohānes euuangeliſta ſolus. Tali modo vos mulieres debetꝭ inſtruere filios veſtros vt iurent ꝑ aduerbia vt poſſetis corrigere defectum iurandi melius qͣꝫ regesexquo a puericia erunt ſic nutriti. Si forte iurent corrigant̉ bene. ¶ Secundū ꝙdico de xp̄o eſt ꝙ recitatur a duobꝰ euuageliſtis. Mathei. xxvi. ⁊ Luce. xxij. ꝙ innocte paſſionis quādo xp̄s a pͥncipe ſacerdotum interrogabat̉ ſi ipſe eſſet meſſias⁊ ſi eſſet filius dei xp̄us ſciens iudiciū calumpnianciū tacebat ⁊ nihil eis reſpondebat. Tandē pͥnceps dixit. Adiuro teper deū viuū vt dicas nobis ſi tu es xp̄sfilius dei. Tunc ſciens xp̄s ꝙ malū eſſetſibi de affirmacione tamē quia adiuratusꝓpter reuerenciā noīs dei conſenſit veritatem dicens. Ego ſum verūptamen dicovobis. Ammodo videbitis filium hominis ⁊cͣ. Tunc omnes ſurrexerunt contraeum. Uideatꝭ ergo quāta reuerencia xp̄iad nomē dei. Exemplū habetis hic ꝙ ſialiquis veſtꝝ ſit captus aliquo crimine ⁊iudex cū iuramento petit a te veritatem ſifeciſti hoc quid debes facere. Si nō dicisveritatē forte euadit corpus. Sed damnabitur anima. Si dicis fiat iuſticia de te⁊ morieris quid facies. Dicat̉ ꝙ exquoper iuramentuꝫ ſtrictus es debes dicereiudici. Domine licet plus diligā vitammeā qͣꝫ aliquid tamē plus diligā honoredei ⁊ noīs ſui voꝝ eſt ꝙ feci. Ex hoc forte deus liberabit te vel ad minꝰ ſi fiat iuſticia eris ſaluus in paradiſo. Non tamendebet iudex iuramēto quēcunqꝫ aſtringere ſꝫ ſcd̓m allegata ꝓbata ⁊ iuſta iudicareHic apparet ſi ꝓ vita ꝓpria nō debet fierifalſum iuramētū ꝙ pctm̄ eſt illoꝝ qͥ pro