Dnica. XIX. pꝰ trinitatis Sermo. V
ad renouandū aīaꝫ. Pn̄ia actualis ē qn̄ꝑſona q̄ diu vixit in peccatis ⁊ ī mala vita redit ad ſe dicēs. o miſer ego ſū religioſus vel clericꝰ. Hic pn̄ia ꝟa incipit. Secūdo recipit ꝓpoſitū nō peccandi. Terciorecipit ꝓpoſitū ꝯfitēdi. Quarto acceptatpnīam ⁊ ſic renouat̉ aīa. De hͦ exꝑimentū in nat̉a videꝰ. Dicunt natales qͦ exꝑtiſūt ꝓprietates reꝝ ꝙ ẜpens ex nimia antiqͥtate vix pōt ſe mouere ex groſſitia ⁊ ruditate pellis qd̓ ip̄a aduertes pͥmo ieiunat. Scd̓o pellis ex ieiunio qͣi ſeꝑat̉ a carne. Tercio a dura pelle renouat ꝑͤ artumforamē. Sic aīa in pctīs antiqͣta ⁊ īuēterata nō pōt ſe mouere ad eūdū ad ꝑ adiſū ꝑ oꝑa meritoria. Sed remediū bonūhꝫ ſerpētis remedio ſil̓e vt ſcꝫ ſic̄ ẜpēs ieiunat ſic pctōr tal̓ faciat abſtinētiā a peccatis elōgando ſe a mala ſocietate deindeꝑ artū foramē ꝯfeſſionis deponat pelleꝫpctōꝝ. ſicut ẜpēs cū magna labore deponit pellē. Ita etiā ꝯfeſſio eſt laborioſa inqͣ hō qͣſi diffamat ſe dicēdo pr̄. Ego ſummiles vel ciuis ⁊cͣ. getes ⁊ hoīes honorātme ſꝫ ego ſū tl̓is ⁊ tl̓is/ ⁊ ſic aīa renouatur⁊ induit noua pelle .ſ. gr̄e ⁊ ſic aīa pōt ambulare meritorie aucͣts. Deponite ẜm ꝓſtinā ꝯuerſacōneꝫ vetere hoīeꝫ qͥ corrupit. ẜ deſideria erroris. Renouai ſpū adEph̓. iiij. Deponite ſcꝫ vitā ⁊ ꝯuerſacōne mala pctōꝝ. Nota cū dic̄ qͥ ẜm deumcreatꝰ eſt. Nam pn̄ia fuit pͥma p̄dicatioxp̄i poſtqͣꝫ ieiunauit. vn̄ dic̄ matheꝰ Exin de cepit predicare ⁊ dr̄e. pn̄iam agite.Mat. iiij. Nō iniuſticia .i. pn̄ia a pctīs p̄teritꝭ ⁊ ſctītate cuſtodiēdo ſe a pctīs futuris ꝟitatꝭ ſ. pn̄ie gͦ renouamī ⁊cͣ. Terciꝰmodꝰ ē ꝑ huīlitatē cordialem. qn̄ ꝑſonavna ſuꝑba ⁊ pōpoſa vult huīliari toto ⁊ꝟo corde dimittēdo vaītates q̄ tot dāpnāt tūc aīa renouat̉. Itē qn̄ ml̓r videt ꝙvir iā nō ſufficit ad vaītates qͣs ip̄a facit.ymo oꝫ eū facere vſuras retinere decīas⁊ bona defūctoꝝ. ⁊ retīere eū oꝫ p̄cium
ẜuoꝝ. ⁊ ip̄a dic̄ viro. Ecce iocalia nō faciatis iſta de cetero ego volo ire ſimpl̓r nedāpnem vos ⁊ ego qͥd mihi ꝓderūt manice ⁊ caude. Meliꝰ em̄ eſt dare amoredei tūc aīa renouat̉. Iꝫde dn̄o ſiue p̄lato cꝰuis ſit ſtatꝰ. qn̄ de ſtatu vano ⁊ pōpoſo huīliat ꝓ d̓ d. Nolo oīa expēdere īvaītatibꝰ ī ꝯuiuijs ⁊ cū dilectis ml̓ieribꝰEgo habeo tot florꝭ vl̓ ſolidos de redditibꝰ tm̄ expēdā ꝓ corꝑe ⁊ tm̄ ꝓ aīa. qū aliqͥs ſic huīliat aīa renouat̉. de hͦ exꝑimentū ī nata Dicūt nat̉ales ꝙ qn̄ aquila eſtml̓tū antiq̄ hꝫ roſtꝝ in tm̄ reflexū ꝙ nonpōt os aꝑire nec comedere ⁊ ſic marceſcit⁊ hn̄ꝗat in plumis. Et a ſua vetuſtate renouat̉ allidēdo roſtꝝ ad petraꝫ totū hͦ fitad exēplū nr̄m aqͥla antiq̇ ē aīa pctīs antiqͣta roſtꝝ hn̄s .i. intellctm̄ accutū qꝛ nil̓accutiꝰ eſt ī hoīe nec ſubtiliꝰ qͥ cū debereteē rc̄ts erga deū ⁊ celeſtia ꝯtēplādo reflectit tn̄ ad ſeip̄ꝫ cogitā do ſuū genus vt degenere regali vel tali ⁊ cogitando ꝓpriamexcllentiam dic̄. Ideo tu debes ire ſic indutus. Ecce habundantia plumaꝝ. Itēego ſum nobilis vel miles Id̓o debeo ſic⁊ ſic incedere. Non opus eſt follo ſuſpendere cimbalum collo. Et ſic anima ſe macerat non recipit cibum ſpiritualem ⁊ habundat in plumis id eſt vanitatibꝰ. Ideꝫde religioſis vel clericis cogitantibꝰ. Egoſum magiſter vel doctor aptus ad diſputandum et predicandum. Ideo debeo tenere ſtatum. Debeo eſſe dominus ⁊cͣ. ecce plume. ¶ Idem de mulieribus cogitantibus. None ⁊ ego ſum melior ⁊ pulchrior qͣm talis que facit ſic ⁊ ſic cum manicis caudis ⁊ ornamentis monilibꝰ ⁊cͣ.Dicatur contra expenſas que fiunt in manicis caudis ⁊ camiſijs Remedium habemus vt aquila allidendo Roſtrum adpetram de qua apoſtolus. Petra autemerat xp̄s. jͣ. Coꝝ. x. Et ſic anima renonabit̉. Allidit em̄ cogitādo quō xp̄s iuit indutus qͥ. xxx. annis portauit eā de tunicam