Dnica. XVII. pꝰ trinitatis Sermo. IIII
Rō qꝛ ſi ego teneā manū extentā ⁊ apertā corā vobis vos poteſtꝭ in ea ponere rēignitā vel lutū Sꝫ in ptāte mea eſt cōburi vel nō. qꝛ poſſū ſtatī ꝓicere. Ita ymaginacio cordis nr̄i aperta ē angel̓ bonis⁊ malis ⁊ pn̄t in ea ponere malas ymaginaciones ⁊ cogitacōes vigilādo ⁊ dormiendo dicēdo. O mō tu poſſes te vindicare de tali vel tu poſſes habere delectacione cū tali muliere. qꝛ talis optunitas ⁊cͣ.ſꝫ in te eſt ꝓicere vel retinere Et iſte retinent̉ qn̄ hō cogitat ⁊ moroſe delectat̉ ⁊ſic aīa cōburit̉ Id̓o cuſtodiat cor. Omnicuſtodia ſerua cor tuū. qꝛ ex ipſo vita ꝓcedit qd̓ veꝝ eſt ſi bene cuſtodiat̉ alias ſimale ſeqͥtur mors. ꝓuerb̓. iiij. Id̓o dicitſcpͥtura ī ꝑſona dei Prebe fili mi cor tuūmihi ſcꝫ cuſtodiēdo a malis cogitacionibus ⁊c̄. ꝓuerbioꝝ. xxiij.¶ De eadē dn̄ica. Sermo qͣrtuspſe vero apprehenſuꝫ ſanauit eū. Habet verbūiſtud originalit̓ Lu. xiiij. ⁊ recitatiue ī euuangelio currētis dn̄ice. Mō volo vob̓p̄dicare totū curſū medicine quē xp̄s ſexuat ī ſua curacōne aīaꝝ. Sꝫ pͥus ſalutetꝟgo maria. Inuenit̉ ſatis clare ī ſacͣ ſcpͥtura tā in veteri qͣꝫ in nouo teſtamēto ꝙxp̄s d̓r medicꝰ. Rō clara ⁊ euidēs. ꝓprie⁊ vere ille appellat medicꝰ qͥ hꝫ duo. ſcꝫſcīam ſpeculatiuā curſū medicīe qͥ ſcꝫ ſcitꝓprietates herbaꝝ lapidū ⁊cͣ. Et quō debent applicari īfirmitatibꝰ. Scd̓o reqͥriturꝙ habeat pͣcticā ī opere. al̓s nō eſſet medicus ſi ī altero iſtoꝝ deficeret. ſi enī nonhꝫ ſcīam tūc errabit ⁊ multos interficiet.talis nō dꝫ dici medicꝰ ſꝫ merdicꝰ ꝑ oppoſitū ſi hꝫ tm̄ ſcīaꝫ tātā vt galienꝰ ſiue ypocras ⁊ nō hꝫ pͣcticā baccalariꝰ p̄t dici ſꝫ n̄omedicꝰ oportet enī hr̄e medicū ſcīam inintellectu. ⁊ pͣcticā in opere. Ꝙ aūt xp̄shabeat iſta duo nullū veſtꝝ credo ī hͦ dubitare. qͥs enī meliꝰ ſciet ꝓprietates herbarū lapidū ⁊ ꝯſtellacionū qͣꝫ ille qͥ creauitoīa. Nota ꝙ ph̓i nō ſciuerūt ꝓprietates
oēs de vno folio ſaluie Sꝫ de ſcīa xp̄i d̓tapl̓s. In qͦ ſunt oēs theſauri ſapīe ⁊ ſcīeabſcōditi. Ad col̓. vij. ⁊ pꝫ ꝙ hꝫ theoricā. hꝫ etiā pͣcticā qꝛ a pͥncipio mūdi vſqꝫnūc ſꝑ pcticauit. Nūqͣꝫ aliqͥs fuit curatꝰab aliqͦ morbo niſi ꝑ manꝰ xp̄i. maxime īaīa. intm̄ ꝙ dauid qͥ fuerat vulneratꝰ incorpore ⁊ etiā in aīa ꝑ pctā qn̄ fuit curatus nō regͣciabat̉ medicꝭ. ſed deo. faciēsvnū pſalmū de hoc di. Benedic aīa meadn̄o ⁊ oīa q̄ intͣ me ſūt noī ſcō eius. Benedic aīa mea dn̄o ⁊ noli obliuiſci oēs retribucōes eiꝰ Qui ꝓpiciat oībꝰ iniqͥtatibꝰtuis qͥ ſanat oēs īfirmitates tuas. Ergomagnꝰ pcticus ē xp̄s. Si gͦ aliqͥs d̓r medicus qꝛ hꝫ ſcīam ⁊ pct̄ica ⁊ vtrūqꝫ xp̄shꝫ. iō bene p̄t dici medicꝰ ⁊ ipſemet vocat ſe medicū cum eſſet int̓ publicanos ⁊pctōres ⁊ phariſei murmuraret. dixit eisih̓s. Nō egent qͥ ſani ſunt medico ſꝫ quimale habēt Luce. v. qꝛ vnꝰ illoꝝ erat īfirmus de ſuꝑbia. aliꝰ de auaricia ⁊cͣ. Iō bonū eſt ꝙ medicꝰ ſit int̉ eos. d̓t h̓ gloſa auguſtini: de celo ad nos venit medicꝰ quiamagnꝰ ꝑ totū mūdū vbiqꝫ iacebat egrotus. pꝫ gͦ rōne ⁊ aucͣte ꝙ xp̄s d̓r medicꝰmaxīe aīaꝝ. Id̓o d̓t the̓. Ip̄ē vero .ſ. xp̄sapprehenſū ſupple īfirmū in cura ſua ſananit eū. pꝫ the. Cogitaui quō poſſeꝫ vob̓declarare curā ⁊ modū que xp̄s ſeruat īcuracōe aīaꝝ. Et vt ītelligatꝭ declaraboẜm modū ⁊ pͣcticā quā ſeruāt medici incuracōe corpoꝝ. Et īuenio ꝙ medici ẜmartē medicine ſeruāt decē modos ſcꝫ¶Prīo ꝑ ſudorē. ¶ Scd̓o ꝑ vomitū.¶ Tercio ꝑ dietā ¶ Quarto ꝑ vnctionē.¶ Quīto ꝑ minucionē. ¶ Sexto ꝑ cauteriū ¶ Septīo ꝑ criſtere ¶ Octauo ꝑſomnū. ¶ Nono ꝑ exerciciū ¶ Decimoꝑ pocionē. Oēs iſtos. x. modos xp̄s medicus ẜuat ī cura cōy aīaꝝ a pctīs. Id̓od̓t the̓ Ipē apprehenſū ſanauit eū ¶ Dico pͥmo ꝙ ẜm artē ⁊ curſū medicīe Aliq̄īfirmitates ſūt q̄ curant ex ſudore. qn̄ d̓tmedicꝰ cooꝑiat ⁊ ſudet ⁊cͣ. ⁊ ſic mali huPP P .iij.