ltatis Sermodnīca xiii poſt Tri
li qui vidēt q̄ vos ⁊cͣ. qͥ videbāt eū nōſolū oculis corꝑis ſꝫ aīe .ſ. credendo. obediendo. ⁊ audiebāt eū non ſolū auribꝰcorꝑalibꝰ ſꝫ aīe. Si bene attendiſtis. xp̄oponit̉ duos modos cognicōis de ꝟitatediuinali. Prīo ſcꝫ videndo. Scd̓o ſcꝫaudiēdo. qꝛ aliter non p̄t haberi. Iō adcognoſcendū deū ſumme ſūt nccͣij viſuset auditus. Ex viſu enī ſiue audiēcia naturali rōe poſſumus ſcire illa q̄ ꝑtinet ad vnitatē dei. Hoc eciā ph̓ij oſtender̄t clare dice̓? ꝙ eſt vnus deus. vnꝰ princepsvna prīa cā. vnus pͥmus motor hoc eciam qͥlibet intellectu vigens p̄t videre ⁊ſcire. qꝛ ſicut ille qui intrat palaciū, ⁊ optime ordinatū ⁊ gubernatū qͣꝫtuncuꝫ ſitrudis ſtatiꝫ cognoſcit ſine hoc qd̓ dicatur.ſibi ꝙ magnus dn̄s ⁊ potens eſt qͥ illudpalaciū fecit. ordīauit. gubernat ⁊ regit.Ita de palacō hꝰ mundi ⁊ eius ordinacōe ⁊ gubernacōe potes cogitare ⁊ videre ꝙ magnus dn̄s ⁊ potes eſt qͥ ip̄m fecit qꝛ nihil fit a ſeip̄o ⁊ ille eſt deus. Iſto mō antiqͥ qui nōduꝫ habebāt librosmgr̄os nec p̄dicatores cognoſcebāt deūvidendo mūduꝫ ⁊cͣ. Iſtā deductōneꝫfacit apl̓us dices. Inuiſibilia dei a creatura mūdi ꝑ ea quē facta ſunt intellectacōſpiciūtur. ſempiterna quoqꝫ eius ꝟtꝰet diuinitas ita vt ſunt inexcuſabiles. adRo. j. Inuiſibilia dei ſunt attributa diuina ſcꝫ eternitas. omīpotencia. ſapiencia. excellencia. ⁊ hmōi que ꝑtinēt̉ ad vnitatē eſſencie. Iteꝫ ex viſu ſcitur ⁊ ꝯgnoſcit̉ ꝙ quilibet dn̄s ſapiens ⁊ potensbonus ⁊ iuſtus dat retribucōeꝫ ſuis ſeruitoribꝰ bonos remunerando ⁊ malospuniēdo hoc igit̉ intellectu naturali poſſumus ꝯgnoſcere ꝙ ꝑſona q̄ viuit ⁊ ſer bn̄uat dei p̄cepta a deo habebit remunerationē qͥ autē male viuit a deo habebit punicōeꝫ. Iſti duo articuli ſcꝫ ꝙ deus eſtoīm creator. Scd̓o ꝙ eſt bonoꝝ ⁊ maloꝝ retributor fuer̄t ſꝑ neceſſarij ad cre
dendū exp̄ſſe vt dicūt ſancti doctores.qꝛ ad oculū pn̄t videre rōnabiles. Aucͣtas. Sine fide impoſſibile ē quenqͣꝫ placere deo credere enī oportꝫ accedenteꝫad deū. qꝛ eſt. ⁊ ꝙ inqͥrentibꝰ ſe remunerator ſit. ad Heb̓. xi. ¶ Secūdo ex auditu cognoſcūtur ſecreta miſteria fidei catholice/ qꝛ ad ea non ſufficit viſus corꝑalis nec intellectualis. Iō ph̓ij neſcierūtea. qꝛ nec oculis nec argumētis nec rōnibꝰ pn̄t cognoſci nec cōprehendi. Mōexquo xp̄us nob̓ eā reuelauit facimꝰ rōnes. argumēta de trinitate. de incarnacōede morte ⁊ paſſione. de ſacramēto altarꝭSꝫ niſi deus reuel aſſꝫ modicū valerētargumēta ⁊ rōnes. qꝛ hec miſteria nō exviſu nec argumētis hn̄tur. Sed ex ſolaaudientia. ꝟbi gracia. Quilibet xp̄ianustenet iſtā ꝟitateꝫ in corde ſuo ꝙ xp̄s deus eſt tres ꝑſone. pater ⁊ filius. ⁊ ſpūsſanctus. Iſta veritas nō ꝑ oculos. necꝑadoratū. nec ꝑ nares. nec ꝑ tactū intrauit. ſꝫ ꝑ aures qꝛ audiuiſtis p̄dicar̄ꝭ illd̓.Tres ſunt qͥ teſtimoniū dant in celo pater. verbū. ⁊ ſpūs ſanctꝰ. ⁊ hij tres vnūſunt. prīa Ioh̓is. v. Dic ſimilitudine devno ſole. Itē ideꝫ dicendū eſt de incarnacōne filij dei quā quilibet xp̄ianus credit firmiter. Et ꝙ in illa hūanitate paſſus eſt: mortuus ⁊ ſepultus. ⁊ reſurrexit tercia die. Et aſcendit in celū fide tenemus. Nā iſte veritates ꝑ audienciā illius ꝟbi Qui cū in forma dei eſſet ⁊cͣ. adHhilippen. ij. intrauerūt in corde. Iteꝫde altaris ſacramēto non ſufficit viſus.qꝛ nō videt̉ a nobis ibi. Nec ſufficit guſtus ſiue tactus. ſed ꝑ auditū illius ꝟbixp̄i. Caro mea vere eſt cibꝰ. ⁊ ſanguismeus vere eſt potus. Ioh̓. vi. Illa veritas intrauit in cor noſtrū. Caro illa xp̄inō eſt mortua ſꝫ viua. Ergo ibi eſt ſanguis ⁊ anima ⁊ diuinitas. Ideꝫ eciā poteſt dici de alijs articulis ⁊ ſecretis fideiIō apl̓us. Fides eſt ex auditu. auditus