Sermodo .xij pꝰ trini

Saluuū me fac deus vbi dauid loq̄bat̉in ꝑſona xp̄i dicēs. Deus tu ſcis īſipienciā meā ⁊ delicta mea. Nota ꝙ peccatappria ppl̓i dicit ſua. a te nō ſunt abſcondita. gloſa dat hāc ſil̓itudinē ac ſi manꝰ vl̓pes fecerit alicui offenſam. ⁊ caput ſiueos peteret veniā q̄ nō fecerūt offenſaꝫSed hoc dicit ꝓpter cōiunctionē mēbrorū ⁊ capitis. ita etiā ⁊ nos ſumꝰ mēbraet xp̄s caput ad Ro. xij. Mēbra fecerūt offenſas ⁊ pctā. ⁊ xp̄s pctā mebro) ab et mini alioqͥn mercedē nō habētis apudrū dicit eſſe ſua. Secūdo fuit cōfeſſus īmorte in lecto crucis qn̄ dixit̉. hely. hely.id eſt deus meus ⁊cͣ. ſeqͥtur longe a ſalute mea verba delictoꝝ. qꝛ ergo primoip̄e fuit cōfeſſus. ideo ⁊ tu cōfitere pctātua. Quīta ibi ſuſpiciēs in celum. Ecceattenta orō qͣꝫ poſt cōfeſſionē homo debet reciꝑe iuxta illud. Fili peccaſti ne addicias iteꝝ. ſed de pͥſtinis dep̄care vt tibi dimittantur ecōs. xxi. Sexta ibi ingemuit. Ecce pnīalis oneris ſuſceptio Sicut aīal ex onere īgemeſcit ita corpꝰ exonere pn̄ie. Id̓o dicit dauid in perſonapenitetis. Afflictus ſum ⁊ humiliatusſum nimis rugiebā a gemitu cordis meipͣs. xxxvij. Septima ibi. Effeta ꝙ ē adaꝑire. Ecce iniuriaꝝ remiſſio. ꝑ cordisaꝑicionē. ⁊ debitoꝝ reſtitucio. ꝑ ſiniſtreaꝑicōem. Elēoſinaꝝ qͦꝫ largicio ꝑ dextre aꝑicōem. Etiā os eſt aꝑiendum adeuchariſtie coīonem ⁊ ſic curat̉ homo aſpūali īfirmitate ⁊ ideo ſequit̉. Et ſtatīaꝑte ſunt aures eius. ⁊ ſolutū eſt vincūlum lingue eiꝰ ⁊ loq̄bat recte. ¶ Dicotertio ꝙ oſtendit ſcm̄ euāgeliuꝫ de xp̄ovirtualem hūiliacōnem. cū dicit p̄cepiteis ne cui dicerent vſqꝫ et mutos loqui.Queſtio ē hic qꝛ dicit textꝰ p̄cepit eisne cui dicerent. ⁊ poſt dicit quāto āt eismagis p̄cipiebat tanto magis plus predicabant. ¶ Eſt queſtio ſi illi peccabantvel nō. Et videtur ꝙ peccabāt. qꝛ faciebāt contra mādata xp̄i. Huic queſtioniReſpōdet ſctūs thomas ꝙ nō peccabāt

qꝛ nō faciebāt ꝯtra xp̄i mādatū/ quādoenī xp̄s p̄cepit eis ne cui dicerēt hoc dixit tali geſtu ⁊ modo ꝙ īnuebat ꝙ nolebat vanā gloriā/ ⁊ ex alia ꝑte īflāmabat corda illoꝝ vt miracula publicarētad dei laudē ⁊ honorē. in hoc oſtenditurꝑfecta humilitas. q̄ habet duo. pͥmo fugere vanā gloriā ⁊ vitare de bonis oꝑibꝰ mathei. vj. Attendite ne iuſticiā veltram faciatis corā hominibus vt videapatrem veſtrū qͥ in celis eſt Nota ꝙ vana gloria ſiue gloria mūdi poteſt eſſe inbonis oꝑbꝰ tripliciter Primo veluddomina Secūdo velud ſocia Tercio velud ācila. pͥmo mō eſt pctm̄ mortale. ſecūdo mō ē veniale. tercō ē meritū. Primo modo vl̓ vt domina eſt vana gloriaqn̄ quicqͥd ꝑſona facit hoc facit ꝓpter vanā gloriā mūdi vt videat̉ laudet. reputet̉ ⁊cͣ: tūc oꝑa illa ſunt vt pulchra poma ſꝫ intus eſt ꝟmis inanis glorie/ ⁊ tūceſt pctm̄ mortale. ꝓpter hoc dicit attendite ⁊cͣ. I. Secūdo eſt velud ſocia qn̄homo incipit opꝰ bonū ſācta ⁊ bona intentione vt ẜmonem vel aliud ſed poſtvenit vana gloria cogitādo O modo dicet̉ ꝙ tues bonꝰ vel aptus ⁊cͣ tūc eſtvt ſocia qꝛ aſſociata eſt oꝑi bono. tuncnō eſt pctm̄ mortale ſed veniale. Notade beato bernhardo qͥ in tēpore ſuo eratde maioribꝰ mūdi p̄dicatoribꝰ ⁊ cum ſemel p̄dicaret ſācta ⁊ bona intentōe prohonore dei ⁊ ſaluatione animaꝝ ⁊ declarando illa magna ſecrēta ſcripture ꝯuerteret multos. veīt ad eū vana gl̓a cogitauit dimittere ẜmonem ſꝫ non fecit: Sꝫreſpondit vane glorie dicens. nec ꝓ te īcepi nec ꝓ te deſiſtā ¶ Tetio velud ancilla ⁊ tunc non ſolū nō eſt pctm̄ mortale nec veniale. ſꝫ meritoria. qꝛ ē ꝑfectōisapoſtolice qn̄ p̄latꝰ ep̄ꝰ vl̓ p̄dicator appetit bonā famā vti ſua p̄dicatio faciatfructū. qꝛ ſi reputat̉ ribaldꝰ eiꝰ doctrinanullū furctū facietꝭ Sꝫ ſicut miles qͥ ha