tatis Sermo iiiDn̄ica IIII pꝰ trini
liora ſcꝫ zuccaꝝ roſaꝝ vel alia bona Itadeus filijs ſuis dat eis ꝙ eſt magis vtile⁊ ꝓficuum. Multi petunt pecunias ⁊ nōdatur eis. qꝛ ſcit deꝰ ꝙ eſſent eis dāpnoſe. Idē de infirmo qui petit ſanitatem ⁊c̄ſꝫ ſi gratia qͣꝫ petunt ſit eis bona ⁊ ꝓficuaſtatim deus ꝯcedit. Ecce qͣnta eſt eiꝰ miſericordia declaret̉ iſta miſcd̓ia ꝑ ſimilitudinem talem. Si aliquis ſuis criminibuseſſet ſentenciatus ad furcā ⁊ ille petensveniam a rege rex ſi ꝑceret magnā miſericordia ei faceret. Sed ſi ille homo vltrahoc peteret aliqͣꝫ gr̄am a rege equū vel caſtrū vel alia ⁊ daret ſibi maioreꝫ gratiamſi oſtenderet qꝛ multi reges de hoc indignarentur. Sic etiam deus qui miſericorditer ꝑcit peccatori ad furcam inferni ſentenciato qn̄ humiliter petit ſibi indulgerideinde ꝯcedit ſibi gratias ei vtiles ⁊ proficuas nec indignatur ei petenti nec inproperat peccata. deus dat omnibꝰ affluent̉⁊ nō inproperat ſcꝫ peccata preterita Iacobi. jͣ. Nota nō in ꝓperat iam ſcitis de bēata magdalena qualis fuit ⁊ xp̄s ſibi oīaremiſit. Et qn̄ magdaleua petijt pro gratia ꝙ eſſet ſocia virginis matris ſue ꝯceſſit ſibi nec in ꝓperauit peccata dicendo etuunqͥd feci tibi ſatis ⁊cͣ. Ita ꝙ eſſet apoſtola ⁊ ꝯceſſit ſibi. Item ꝙ poſſet viuerein contemplacōne ſine cibo ⁊ potu indeẜto ⁊ ꝯceſſit ſibi. xxxiij. annos. Item ꝙ abangelis eleuaretur ⁊ ꝯceſſit ſibi. Item depaulo apoſtolo cui remiſit omnia peccata⁊ poſt petijt vt oſtenderet ſibi celū ⁊ gloria eiꝰ ⁊ fecit ⁊ nō in ꝓperauit. Ita facitde peccatoribꝰ Ideo Iſa. Miſeratio noſtri dn̄i recordabor ſuꝑ multitudine bonoꝝ que largitus eſt ẜm indulgentiā ſuā⁊ ẜm multitudinē miſcd̓iaꝝ ſuaꝝ Iſaie.lxiij. Ergo pater veſter miſericors eſt¶ De eadem dn̄ica Sermo. iij.Stobemiſericordes Luc̄. vj. In iſto ſer
mone intendo declarare quō debēmus mimiſcd̓iaꝫ hr̄e de aīabꝰ noſtris. Sed pͥmoſalutetur virgo maria. Pro declaracōnehuiꝰ verbi ⁊ introductione materie predicā de. Sciendum ꝙ poſt deū plus obligatur homo anime ſue qͣꝫ alicui creature.Et ecce quō ſancti doctores declarātesmodum caritatis ⁊ dilectionis. In primo loco ponunt deum qͣꝫ ſuper oīa creata tenet̉ diligere. ſcd̓o aīaꝫ. tercio ꝓximūquarto corpus ꝓprium. quinto bona tēporalia ¶ Primo ergo ponūt deum. qꝛamor dei in corde debet eſſe vt oleū in lāpade ꝙ eminet ⁊ ſupernatat ſuꝑ omneꝫalium liquore. In ſcd̓o loco ponūt aīamqͣꝫ poſt deum debemus diligere ſuꝑ omīaalia. qꝛ licet debeatis diligere pr̄em ⁊ matrem filios ⁊ amicos. nō tn̄ tantū ꝙ amore eoꝝ faciatis aliqͥd ꝯtra animam vr̄amCorpus autē ⁊ bona poteſtis ponere ꝓeis ſꝫ animam nō caueatis ibi In tercōloco ponit̉ amor ꝓximoꝝ ⁊ quanto ſūtꝓximiores tanto magis debetis eos diligere ſcꝫ filius patrem ⁊ econuerſo vxorviꝝ ⁊ econuerſo frater fratre ⁊ econuerſo ⁊ ſic de alijs. ¶ In quarto loco ponit̉corpꝰ ꝓprium quilibet debet diligere corpus ꝓprium ſꝫ magis ꝓximū. ¶ Quintodiligenda ſunt bona temꝑalia vt diuitiedignitates honores beneficia ⁊ officia ⁊cͣTn̄ hodie videmus ꝙ plus diligunt̉ bona temꝑalia qͣꝫ corpus ꝓprium ⁊ ꝙ proximus anima ⁊ qͣꝫ deus. Ecce qualiter ordo caritatis eſt inordinatus. De predicta ordinacōe caritatis auctoritas. Introduxit me rex in cellam vinariā ⁊ ordinauit in me caritatem Canticoꝝ. ij. Cellaꝫvinariā vocat ſtatum deuoconis qn̄ deꝰde mala vita vocat aliqͣꝫ ad bona vitaꝫ⁊ ad deuocōneꝫ. talis poteſt dicere. Introduxit me rex in cellam vinariā ⁊ inebriatur in amore dei ⁊ ordinauit me in p̄dictis quinqꝫ gͣdibꝰ vt dicunt ibi gloſe ⁊poſtille. Si ergo ex ordinacōne diuina de