tatis. Sermo. II.Dn̄ica II poſt trini
Ergo accipite ⁊ manducate hoc ⁊cͣ¶ Dn̄ica ſcd̓a poſt feſtū trinitatis SermoprimusOmīe factumeſt vt imꝑaſti Luce. xiiij. Sermo erit de ſancto euuāgelio huins dn̄ice⁊ habebimus multas bonas ſpeculacōes⁊cͣ. In preſenti ſermone cogitaui teneremodum edificatoris ſiue magiſtroꝝ doꝰQui primo ponūt fundamentū firmum.⁊ forte. deinde ſuperedificant edificium ſiue cameras ad quieſcendum. Ita intendo facere fundamentum firmum ⁊ fortete qd̓ ponam erit ſanctum euuangeliū firmius celo ⁊ terra de quo xp̄s. Celum ⁊terra tranſibunt. verba aūt mea nō tranſibunt Luce. xxj. Quo poſito edificabo cameras ſcꝫ aliquas ꝯſolacōnes. dicat hyſtoria euuāgelij. De iſto fundamēto apoſtolus dicit. Fundamentum aliud nemopoteſt ponere preter illud ꝙ poſitū eſt qd̓eſt criſtus ih̓s glo. i. fides iheſu criſti. jͣ. adCorinth̓. iij. Super hoc fundamento volo nūc edificare quatuor cameras que ſūtlargitas glorioſa. Caritas gratioſa. Eqͥtas rigoroſa. Pietas copioſa. Quibusedificatis potero dicere domine factū eſtvt imperaſti Prima camera eſt largitas glorioſa ita edificatur. In iſto angulo fundamenti cum dicit̉ homo quidaꝫ fecit cenaꝫ magnā ⁊ vocauit multos Iſtacamera habet quatuor angulos ẜm ꝙ qͣtuor ſunt videnda. Prīo quis eſt iſte homo. Scd̓a que eſt iſta cena. Terdo quare dicitur magna. Quarto qui ſunt vocati ad iſtam cenam. Quantum ad primūiſte due dictōnes homo quidam ſignantduas xp̄i ſubſtantias quidaꝫ que eſt dictio infinita illimitata ſignat xp̄i diuinitate in determīatā ſine principio ⁊ ſine fineinfinitam de quo vide ſctm̄ thomam pͥmaꝑte q. vij. arti. pͥmo. Homo que eſt dictio finita ⁊ determinata ſignat xp̄i humanitatem finitam ⁊ determinatam. Cum
gͦ d̓r hō quidam .i. homo deus de iſto hoīeIeremie. xvij. ẜm interp̄. lxx. hō eſt ⁊ qͥscognoſcet eum biblia noſtra hꝫ prauumeſt cor hoīs ⁊ inſcrutabile quis cognoſcetillud. De ſcd̓o iſta cena qͣꝫ hō xp̄s parauit eſt gl̓ia celeſtis ẜm ꝙ ſancti doctores exponūt. Sꝫ eſt hic queſtio quare dr̄cena ⁊ nō prandiū Rn̄ deo qꝛ datur in fine diei huius vite. Cum dederit dilectisſuis ſompnū ecce hereditas dn̄i inqͥt. ꝑsDe tercio dicitur magna qꝛ xp̄s ſuis ſeruitoribꝰ dat prandium debile. ſꝫ dat bonam cenam. Oppoſitum facit dyabolusqui illis qui ſibi ſeruiūt in peccatis dat bonum prādiū in hͦ mūdo qͣntū deus ꝑmittit ſcꝫ diuitias ⁊ honores dignitates ⁊ officia ⁊ delicias. Sꝫ poſt dat eis malā cenam in inferno vt patet de diuite epulōequi cottidie epulabatur ſplendide ſed ī inferno habuit ⁊ habet malam cenam quiaguttā aque qͣꝫ petebat n̄ obtinuit nec obtinebit vnqͣꝫ. ſꝫ xp̄s in hoc mūdo dat ſuis ẜuitoribꝰ debile prādiū vult ꝙ abſtīeāt animio cibo potū dormicōe riſu ⁊ a ml̓tisdelctācionibꝰ honoribus diuitijs ⁊ ꝙ viuāt in pn̄ia dicens pn̄iaꝫ agite. Sꝫ ī aliomūdo dat eis optimā cena vt pꝫ de lazaro mendico qͥ habuit malū prādiū h̓ ſedde alio mūdo dic̄ euuāgeliū. Factum eſtvt moreret̉ mendicꝰ ⁊ portaret ab angelis in ſinu abrahe Luce. xvj. Ubi ꝯmeditſꝑ in menſa dei de eiſdē eſcis. btūs qͥ māducat pane in regno dei Luc̄. xiiij. Deqͣrto qͥ ſūt vocati ad iſtā cena qꝛ dicit ꝙvocauit multos ſꝫ nō noīat eos. Dico ꝙom̄s nacōnes mūdi vocate ſūt pͥmo iud̓iꝑ xp̄m qͥ ꝑſonal̓r deſcendit indutꝰ carnehūana ⁊ ibat de loco in locū īuitā do iudeos ſi dictū fuiſſet ſibi dn̄e qͣre veniſtis rn̄diſſet ad īuitādum iudeos ⁊cͣ. Et miſeriiudei noluerūt venire. Dein̄ ꝑ apl̓os īuitauit om̄s nacōnes dd̓. In omēꝫ tertā exiuit ſonꝰ eoꝝ ⁊ in fines ⁊cͣ. Etiam hodieinuitāt̉ ab illis qui predicant qꝛ nūcij deiſunt ad inuitandum gentes ⁊ homines.