Duica prima poſtginitatis ſermo ī
diuitem de bono iuſto nō eſt peccatum.Sꝫ eſſe diuitē ⁊ male vite ⁊ ip̄ium hͦ ēpctm̄ ⁊ de talibꝰ dicit deꝰ Nō ꝯgregaboconuenticula eoꝝ de ſanguībꝰ. Unū cōuenticuluꝫ eſt diuitū ſuꝑboꝝ volentiuꝫhabere regimē ciuitatis ⁊c̄ Nō intēdentiū ad onus qͥd recipiūt Aliud eſt ꝯuēticulū auaroꝝ vſurarioꝝ vt habeāt ōnespecunias Aliud luxurioſoꝝ ducentiumvxores iſto reſpectu ut ex ea habeāt amicos Aliud guloſoꝝ ꝯuiuia facientiū ⁊cͣAliud iracudoꝝ ⁊ iuramenta ſibi facientiū ꝙ mutuo ſe iuuabūt dicēdo Qui tāget vos. me tāget. de omnibꝰ iſtis dicitNon ꝯgregabo ꝯuēticula ⁊cͣ ſcꝫ in cel ocū angelis ⁊ ſanctis. nec memor ero nominū eoꝝ ꝑ labia mea. Sꝫ quia nomēpauperis lazari erat inſcriptū ī libro deiergo qꝛ cū patientia recipiebat pauꝑtatem. ſperans ditari in celo. Ideo noīaul exe eEauit ipſum. ⁊ fuit ꝯpleta ꝓphecia dauid dicens Aīas pauperum ſaluas faciet. Exvſuris ⁊ iniquitate redimet aīas eoꝝ ⁊. honorabile nomē eoꝝ corā illo Et loqͥtur de pauperibꝰ ꝑs ſeptuageſiō primo.Nota aīas pauperū ſaluas faciet. ſi patienter ſuſtinet paupertateꝫ Nō debemꝰfurari nec contra deū indignari. ſed ſperantes in paradiſo ditari Ex vſuris ſcꝫqͣs mō ſoluunt redimet eos. quia nichilpoſſunt habere de diuitibꝰ. niſi cum vſuris / ſi petūt ab eis mutuo nō obtinēt niſicū vſura Si volūt emere bladū vel pānū ⁊cͣ cū vſura emūt. ſcꝫ plus ſcꝫ ꝓpterſolutionis dilationeꝫ ſi vendunt eis cūvſura Et iniqͥtate .ſ. quā eis faciūt liberabit eos. quia nō poſſūt obtinere iuſtitiā.Aduocati ⁊ procuratores et notarij qͣꝫdiu in eis ſenciunt pecunias. protrahunteos nimis. poſtea dicunt eis conuenitiscum parte quia malum ius habetis etquare non dixiſti ante; Ideo pro vnadie tu ſtabis mille milia annis ad portā
paradiſi nec intrabis Dicit ergo ꝙ ex vſuris ⁊ iniquitate redimet animas eorum⁊ honorabile nomen eorum coram illoQualis honor ac ſi rex vl̓ papa nominaret ⁊ peteret de aliquo paupere Secundū ſecretum eſt ibi cum dicit canesveniebant et lingebant vlcera Qui ſunt⁊ qͥd iſti canes ſignifiant dicit gregoriusin omelia ſuper iſto euangelio dicens allegorice Quot canes ſunt illi qui habētofficium predicandi Ratio Iam ſcitis ꝙdominus nō mirtit oues ſuas ad nemusniſi cū canibꝰ ut cuſtodiāt oues a luppisIta ille qui dicit Ego ſū paſtor bonus⁊cͣ Ioh̓ r nō dimitit oues ſuas ſine cuſtodibꝰ Cuſtodes ſunt p̄lati Muſtiuip̄dicatores primi muſtiui optīe latrātesfuerūt apoſtoli. deinde martires doctores. ⁊ ꝯfeſſores. hodie ōnes illi qui p̄dicant ⁊ latrāt ꝯtra lupos inferni ne apꝓximēt ouibꝰ xp̄i Et nūqͥd eſt hec magnadignitas Ecce qͥd dicit. Iob in perſonaxp̄i Et ita exponit gregorius in moralibꝰNūc derident me iuniores tꝑe quorūpatres non dignabar ponere cū canibusgregis mei Iob xxx Nota nunc deridentme iuniores ſcꝫ iudei qui tunc orabantdicendo vach. qui deſtruis templum deiAlios ſaluos facit ⁊cͣ quorum patresſcꝫ patriarchas ⁊ ꝓphetas nō dignabarponere cum canibus gregis mei Ita ꝙmaior eſt dignitas predicatorumqͣꝫ prophetarum nec patriarcharuꝫ Iſti caneshabent linguam medicinalem quandolingent vlcera peccatorū plaga ⁊ vulnꝰſuperbie que in capite conſiſtit lingitur apredicatore quando cōmendat ⁊ laudatvirutem humilitatis. Et quomodo chriſtus ſaluator noſter ⁊ beata virgo Maria fuerunt humiles ⁊ quantū eis placēthumiles perſone caſte. deuote. beniuole.⁊ ſic de alijs. Et quomodo ⁊ qualiter ſuperbia fuit inicium tocius mali clauſitqꝫ