Feria. iii. pꝰ iudicaSermo.

dicerēt ⁊ quō ē hoc qꝛ nūqͣꝫ ſtuduit ⁊ p̄dicat ⁊ in hoc apparet ſtricta afflictio ih̓uxp̄i. Nā inter duas molas ſtabat ſicut oliua vſqꝫ dū exit oleū. Ita ſil̓r cōtingit d̓xp̄o. Nā ip̄e ſtetit ⁊ fuit p̄ſſus donec exiuit oleū effūdēdo ſanguine. Et tūc fuitcōpleta vna ꝓphīa de dauid in pͣs. Dn̄ene in furore ī ſcd̓o ibi. Amici mei ⁊ ꝓximi mei aduerſus me appinquauerunt ⁊ſteterunt ⁊cͣ. Et qui iuxta me erant pergenus vel tribum ⁊cͣ. Et vim faciebātqui q̄rebāt anīam meā ſicut fit oliue hicſūt due moralitates ⁊ pͥma tāgit eccleſiaſticos qͥ ſūt inter duas molas .ſ. amicorū ⁊ inimicoꝝ ſcꝫ dyaboloꝝ qꝛ licꝫ layci ſint inimici dyaboloꝝ tn̄ plꝰ clerici eteccīaſtici. qꝛ demones plus temptāt clericos de pctīs qͣꝫ laycos ⁊ ſic ab vna ꝑtehn̄t demones ex alia ꝑte hn̄t amicos cōſanguineos. qꝛ poſtqͣꝫ qͥs ē clericus amici nō hn̄t cōſcīam accipiendi bona eoꝝ ⁊iſto mō ē inter duas molas. Et vide circa iſtā materiā qm̄ ſi tu nō es pauꝑ tu n̄potes aliqͥd acciꝑe a filio clerico nec ip̄ep̄t tibi dare. Iō Augꝰ dic̄. Sic dꝫ clericus de bonis eccleſiaſticis dare pauꝑibꝰet amicis ut ſi indigeāt nō indigeāt ſꝫ nōvt diuites fiant. qꝛ ſi clericus vult ſibi retinere illa bona qͥbꝰ nō indiget ⁊ nō datindigentibꝰ ſacrilegiū cōmittit ⁊ furtū facit. Iō ſanctꝰ Bern̄. dicit. qͥcqͥd clericusde bonis eccīaſticis p̄ter nccͣm victū ⁊ voſtitū ſibi retinet ⁊ pauꝑibꝰ indigētibꝰ nōtribuit furtuꝫ facit ⁊ ſacrilegiū ⁊ multoplus peccat dando amicis diuitibꝰ. ſꝫ bn̄dꝫ dare pauꝑibꝰ ⁊ iō ſi aliqͥs aliqͥd accipit niſi in viā el̓ine reſtituat eſſet enī neceſſariū ꝙ clericꝰ hn̄s. c. floꝝ. in redditibus ꝙ diſtaret. c. leucis a ꝑentibꝰ ſuis. ecce quō ſtringuntur pn̄t enī clerici dicereillud met ꝟbū. Amici mei. i. parētes ⁊ꝓximi .i. dyaboli ⁊cͣ. Alia moralitas ēhumilitatis ꝓ laycis. ⁊ vt intelligat eaꝫdicā vobis ꝑabolā. Si aliqͥs notabiliset potens eſt in aliqua ciuitate ⁊ aliqͥ agri

cole ⁊ pauꝑes exurgerēt in eū ⁊ potensiſte miles poſſet eos occidere ſolo verboet diceret ne iſti moriant̉ cū iſta maliciacedā ⁊ ibo ad aliā ciuitatē qͥd diceremꝰde iſto vere tm̄ eſſet hūilis ꝙ reputaret̉ſibi in ſtulticiā. ſic fuit hūilitas ih̓u xp̄i cꝰpoſſe ē tale ꝙ poſſit illico in momēto totū mundū deſtruere ⁊ aliū facere ⁊ licetmaiores ciuitatis irl̓m exſurgerēt contraeum tamen agricole ſunt eius reſpectu.licet illos poſſet occidere credebat tamē⁊ recedebat a iheruſalem. Habetis enīexemplum morale vt cedatis inimico ⁊non ſumatis vindictam iuxta illud. Sifieri p̄t qd̓ ex vobis eſt cū omībꝰ hoībuspace hn̄tes nō voſmetip̄os defendētescariſſimi ſed date locū ire. Scriptū ē enīMihi vindictā ⁊ ego retribuā dicit dominꝰ ad Ro. xij. Nota defendentes id ēvindicātes nec ē tibi dedecꝰ cedere inimicis tuis apud deū. qꝛ honor ē hoī qͥ ſeꝑatſe a cōtentōibꝰ. oēs āt ſtulti miſcent̉ cuꝫcontumelijs Prouer. ij. ſed apud ſtultos diceret illud eſſe dedecus ſed in iudicio dei ab oībus laudabit̉. Date ergo locum ire. quia ſcriptū eſt mihi Uindictaꝫetcͣ quia regalia eſt dei. Nulli ergo vindicta cōpetit ſed iuſticia ⁊ ad hoc vide miraculū ꝙ habet̉. ij. Dyalo. Erant duo viri potentes in eadem patria ⁊ vnꝰ eratnobilis ⁊ multū famoſus alter tamē nōerat ita famoſus ⁊ ille ardebat inuidia cōtra aliū adeo ꝙ ꝓpt̉ inuidiā diffamabataliū ⁊ intm̄ creuit inuidia ꝙ alteri munꝰvenenoſū pn̄tauit. Et dixit aliꝰ magnusego credā huic ⁊ dimiſit vicinū ⁊ mutauit locū. Iſte inuidꝰ dicebat exultās ⁊ego faciam illum recedere etiam ab illoloco ⁊ ſubito dum hoc cogitaret ceciditdomus eius ſupra eum. ecce hic vindicta dei ideo dixit chriſtus. dimitte mihivindictam ⁊ ego retribuam. quia retribuit in corpore ⁊ anima. Nam glorioſius eſt exemplo domini iniuriam et inimicum cedendo vincere qͣm reſiſten-