Feria iii. pꝰ IudicāSermo
ciū palā loquebat̉ de illo id eſt ꝓ illo. lꝫalij loquerent̉ palam nō tn̄ ꝓ illo ſed bene centra illū. In hoc tꝑe xp̄us habebatſtrictā afflictionem ex ꝑte oīm ſcꝫ amicoꝝ ⁊ alioꝝ ⁊ de hoc ſit mentio in principio euangelij cū dr̄ Ambulabat ih̓usin galileā vſqꝫ ibi eū fratres eiꝰ Pro qͦrū intellectu ſciendū eſt ꝙ terra ꝓmiſſionis vltra mare diuidebat in duas ꝓuincias ſcꝫ in iudeā ⁊ galileā ⁊ in iudea eſtciuitas irl̓m tāqͣꝫ metropolitana ⁊ ibi ſtabant doctores magiſtri ⁊ ſtudiū generale ⁊ ibi morabant̉ inimici xp̄i. Sed parētes eius ⁊ amici ſtabant in galilea. qꝛ criſtus ibi fuerat nutritus in ciuitate capharnaum vt ibi nō habebat inimicos tot ſic̄in iudea. Ideo ambulabat in galilea ⁊ibi fuit tribulatus ⁊ afflictus a conſanguineis ſuis ⁊ iſtos ſcā ſcriptura appellatfr̄es eiꝰ. Et iſte ē modꝰ ſacre ſcripture īveteri ⁊ in nouo teſtamēto. vnde Ben̄.xiij. dicit Abrahā loth ne q̄ſo ſit iurgiūinter me ⁊ te fr̄es enī ſumꝰ ⁊ tn̄ eranttm̄ cōſanguinei ⁊ ſimile habet̉ ex varijspaſſibus ſcripture ꝙ cōſanguinei dicuntur fratres. vnde dicitur. Optabā enīego ip̄e anathema eſſe a chriſto ꝓ fratribꝰ meis qui ſunt cognati mei ẜm carnem ⁊cͣ ad Ro. xi. ⁊ ab illis conſanguineis habuit pp̄s ſtrictā afflictionē. Nāin iudea q̄rebat eū occidere iudei ex vnaparte ⁊ ex alia ꝑte fr̄es eiꝰ impellebantvt iret in iudea nō tn̄ ꝙ haberet intentionē mali Et aſſignabāt ei conſanguinei ⁊ꝑentes qͣre deberet ire qͣtuor rōnes. Etpͥma rō fuit deuotōis qꝛ erat feſtus diesꝓximꝰ cenophagiīa ⁊ dr̄ a cenos qd̓ ē tabernaculū ⁊ fagi qd̓ ē comedere grece qꝛfaciebāt tabernacula ⁊ cōmedebat ī tabernaculis. vt habet Leuiti. xiij. ⁊ erat p̄ceptū dei Exod̓. xxiij. ꝙ om̄es irent ī il̓rmideo cū oēs iudei deberent ire volebantcōcludere ip̄e etiā debeat illuc ire. Sediſta nō tāgebat chriſtū qꝛ ip̄e erat imꝑator qui dedit legem moyſi in ſil̓itudineꝫignis Exo. xix. Et iō ſolutus erat legibꝰ
maxime qꝛ poſt ip̄e dedit legem in ſimilitudinē hoīs ⁊ ideo non erat ip̄e ligatusSecūdo etiā quia erat exceptus qꝛ habebat ibi inmicos capitales ⁊ ideo inqͣꝫtūhomo erat excuſandus ⁊ ideo iſta primarō non cōgebat. Secūda rō erat dilectōnis ⁊ caritatis ſcꝫ ꝓpter diſcipulos quiip̄m diuiſerant rōne ſermonis quē fecerat de ſacramento altaris qn̄ dixit. Caromeo vere ē cibus ⁊cͣ Ioh̓. vi. Ex qͦ ſermone fuit inter eos tantū ſcandalū ꝙ dixerunt illi de ſocietate durus eſt hic ſermo qͥs p̄t eum audite ⁊ ideo abierūt retrorſum ⁊ cū eo non ambulabāt qꝛ reputabant ſtultū ꝙ de eiꝰ carne haberentcomedere. De his ergo dicebant ſibi parentes ⁊ conſanguinei Tranſi in iudeaꝫvt ⁊ diſcipuli tui qͥ receſſerūt a te videatoꝑa tua qͥ facis ⁊ cōuertent̉ ad te qꝛ ſcādalizati receſſerūt a te hoc nō fuit dictuꝫde apl̓is qꝛ illi nō receſſerūt ab eo ſed dealijs. ſed nihil valet iſta ſcd̓a rō. qꝛ diſcipuli de qͥbꝰ loq̄bat̉ iā multa mirabiliaviderāt ab eo. Tercia rō ē ambitōnis ⁊tāgit̉ ibi cū dic̄ trāſi hīc. Nā nemo qͥppein occulto ⁊cͣ aliqd̓ ſcꝫ notabile facit. vade ergo ī iudeā qꝛ ibi erūt gentes totiusmūdi ⁊ faciēt tibi ⁊ nobis magnū honore. Ecce ī qͦ hēbāt cor ut haberet honorē ⁊ cōmodū. Nā ip̄i ideo volebāt cumip̄o ire. ſꝫ iſta rō nō vꝫ qꝛ ſecū ducit vanā gl̓iam ⁊ auariciā credētes ꝙ aliqͥ forte veniret ad rogādū eos vt faceret ꝙih̓s ſanaret aliqͦs ip̄oꝝ ⁊ ꝙ ex hͦ haberetpecunias. Quarta rō erat affectōis cogitātes ꝙ ex miracul̓ caꝑet xp̄s ī rege ⁊ tueip̄i eſſent magni cū eo ⁊ iſta rō tagit̉ ibicū d̓r ſi hec facis manifeſta teip̄ꝫ mūdoſi hec facis ſcꝫ diuinitꝰ nō oꝑe dyabolico manifeſta te md̓o. Mūdū appellantirl̓m duabꝰ rōnibꝰ. pͥma qꝛ ibi concurrebāt qͣſi oēs gētes md̓i. ſcd̓a qꝛ erāt mūdani ⁊ qͥ hͦ dixer̄t ad xp̄m volebāt honores ⁊ vanitates ⁊ forte volebāt etiamab eo recedere qꝛ iſti etiā nō credebantin eo īmo etiāmurmurabāt ꝯͣ illū quaſi