Feria terciapoſt letare ſermo

ſanguine ſꝫ nō eſt veꝝ ymo damꝰ vobisde ſanguine qꝛ in hoſtia ꝯſecrata eſt ibi totum corpus ex vi ꝟboꝝ ⁊ totus ſanguisex cōcomitātia reali. vnde antiquitus dabatur etiam de ſanguine. Et qꝛ ex hoc ſequebant̉ multa pericula. Nam multi ruſtici cū magnis barbis ꝯmunicantes faciebant ꝙ aliqͥd in barba remanebat ⁊ perꝯſequens pl̓a alia ꝑicula. Ideo fuit mutatū. Nam in corpore eſt ſanguis Ideo d̓rIo. vj. Qui manducat mea carnem ⁊ bibit meū ſanguine ⁊cͣ. accipiendo ⁊ ꝓ etiāNā viua caro eſt ⁊ corpus viuū ⁊ ideonō ſine ſanguine ⁊ hoc fruſtum eſt ꝯfidentia diuina. Sed tunc apl̓i quaſi deſperabant eo. qꝛ nō poterant hoībꝰ prouidere.Sed xp̄s voluit aliter ꝓuidere ſcꝫ modoinuſitato ad dandū intelligere ꝙ in nullocaſu ſiccitatis nec alio mō deſperemus dedeo ſꝫ ꝙ habeamus bonā ꝯfidentiā ⁊ nonteneamꝰ modū alioꝝ ruſticoꝝ qui dicūtſi nō pluit nō habebimus iſto anno bladaſꝫ iſti nō hn̄t bonā intencōem nec ꝯfidētiāde deo. Nā deus poteſt dare nō ſolū frumenta in cāpis. ymmo etiā in horreis idēde vino Ideꝫ de alijs ⁊ ſic interdum nonꝯcedit ꝓpter diffidētiam noſtram. Et circa iſtā materiā audiatis ꝑabolam. Namſemel ꝯtigit ꝙ in ciuitate valentie bladaerant duabꝰ palmis ſupͣ t̓rā ⁊ ſiccitas nimia ⁊ crudelis ⁊ nō creſcebāt ⁊ fiebāt inceſſant̉ ꝓceſſiones cum ml̓tis letauijs ⁊nūqͣꝫ pluit ⁊ tꝑe meſſiū gētes collegerūtblada ita ꝑua ⁊ nūqͣꝫ tm̄ frumētū habuerūt. Nā ſpice erāt meliꝰ gͣnate qͣꝫ vnqͣꝫpͥus lꝫ hr̄nt paꝝ de palea ⁊ id̓o ſi nos ſeq̄remur xp̄m vt illi ꝓuideret nob̓ ſic̄ ⁊ illis petatis gͦ pluuiā vt ſibi placet. qꝛ al̓rpoteſt ꝓuidere abſqꝫ pluuia ꝓuidet ſemꝑaīalibꝰ. Et placeret deo ꝙ nos diceremꝰde eo ſic̄ dic̄ filiꝰ ꝑuulus de pr̄e ſuo Naꝫſi introgans pueꝝ? Quid ꝯmedes hodiedicet ip̄e pr̄ meꝰ hꝫ curā. Et ſi dicis ſibipꝰ iſta veſtem qͥs dabit tibi aliā. Rn̄ detpr̄ meus ꝓuidebit Iſtū modū vellet d̓s

hr̄e de nob̓ ꝙ hr̄emus de eo talē ꝯfideutiā ſic̄ filiꝰ hꝫ de pr̄e nat̉ali. Sꝫ nos minus ꝯfidimus de deo qͣꝫ de vno iudeo velſaraceno. qꝛ ſi tu hes aliqd̓ inſtrumentuꝫmanu alicꝰ notarij ſcriptū in qͦ ꝯͣtineaturꝙ talis iudeꝰ ſit tibi obligatꝰ in. xx. vl̓. xxxflorenis ⁊ d̓r tibi vn̄ habetis frumentumiſto anno rn̄ detis. Ecce talis eſt mihi obligatus de illo habeo ⁊ non ꝯfidis de deoiniuriā facis ei. qꝛ cartā fecit tibi deꝰ ꝑinotariū fidedignum ſc̄m lucā cum dy primūquerite regnū dei ⁊ hͦ oīa adicient vobisEt nolite ſolliciti eſſe ⁊cͣ. Mat. vj. Cōfidatis gͦ de deo ſic̄ de pr̄e ⁊ queratis honore ſuū ⁊ iuſticiā ſcꝫ pn̄iaꝫ ⁊ ꝯfidētiaꝫEcce gͦ fruſtū panis ſcꝫ diuinalis ꝯfidentia. Et id̓o voluit mō inſolito xp̄s prouidere. Quintū fruſtū eſt liberalis miſcd̓iagͣ pauꝑes largit̉ ſe hr̄e ⁊ hͦ tangit̉ cum d̓rvt aūt impleti ſūt vſqꝫ ibi manducauer̄tNā videns ih̓s ꝙ iam ꝯmedebant. dixitapoſtolis ꝙ quererent vaſa aliqua cū quibus colligerent fragmenta. Dans diuitibus exemplū ꝙ nullū panis fruſtum ponatur in armario ſed ꝙ detur pauperibꝰ ⁊nō dent canibꝰ nec gallinis nec alijs aīalibꝰ Et apoſtoli ſic inquirendo inuenerūtxij. cōphinos ⁊ quilibet ex apoſtol̓ habuitvnū ⁊ collegerūt panes. Et alij d̓ cōmedentibꝰ abſconderunt panem ⁊ hoc ꝓpterbonum ſaporem viatici ⁊ nolebant deponere ſed apoſtoli querebāt ⁊ petebant cūmagna diligentia. Deinde dico vobis ꝙſi ego eſſem in illo ꝯuiuio ꝙ penes me retinuiſſem etiam vnum fruſtum ⁊ coll egerunt. xij. cōphinos. Et hic demonſtraturmiſcd̓ia ih̓u xp̄i lib̓alis ⁊ iō dr̄ Luc̄. xj. verumtn̄ qd̓ ſuꝑ eſt date elemoſinaꝫ ⁊ ecceoīa munda ſūt vob̓ Semel ih̓s xp̄s fuitīuitatus in domo cuiuſdam diuitis ⁊ ipſediues amore xp̄i inuitauit alios diuites⁊ xp̄s dixit illis date qd̓ ſuꝑeſt ⁊ omniamūda ſunt vobis Nam tāte virtutis eſtelēoſina ꝙ mūdat pcā ⁊ dixit ꝙ ſuꝑeſt ⁊nō dixit ꝙ ncc̄e eſt. Sꝫ q̄ro qͥd ſignificēt