Feria quartaipoſt reminiſcere

de egipto qͥ ab egiptijs inſequebant̉ ⁊ nōpoterat fugere qꝛ ad vnā parte erat mōsaltiſſimus ad aliā mare rubꝝ ⁊ inceper̄tmurmurare ꝯtra moyſen dicendo nunqͥderāt ſepulchra in egipto ⁊cͣ. Moīſes vidēs neceſſitate ſtetit corā dn̄o. Nō legit̉ꝙ diceret aliqͥd ſꝫ deſiderabat ī corde auxiliū diuinū Cui dixit deus. Quid clamasad me Exo. xiiij. Dicunt gloſe ꝙ deſiderium moyſi clamor erat ī auribus dn̄i. Etobtinuit ꝙ mare diuideret Ecce quō iſteeſt bonꝰ modus. Dico ſcd̓o ⁊cͣ. ſcꝫ lacrimādo plangenter. Qn̄ em̄ ꝑſona eſt ī aliqua tribulacōne anguſtia vel temptacōe⁊ cor reſtringitur ⁊ cerebꝝ velut ſpōgiadiſtillat lacrimas. Iſte modꝰ eſt meliorqꝛ nō ſolū eſt ibi deſideriū cordis ſꝫ lacrime que deū pūgunt Bernardus Oratiodn̄m vngit. ſꝫ lacrima deum pūgit. Resaſpera dura ⁊ rigida ſi vngat efficit̉ mollis ⁊ ſuauis. Sic ꝓpter peccata nr̄a deuseſt nob̓ rigidꝰ aſper ⁊ durus. ſꝫ oratio deuota ip̄m vngit ⁊ efficit ſuauis ⁊ mollis⁊ benignꝰ. Nota exemplum de euāgeliovbi loquēs de ſe dicit. In ꝑſona cuiuſdāregis ꝙ quidā rex q̄ſiuit a ſuo theſaurario⁊ facta adequacōne inuenit ꝙ theſauriſarius tenebat reddere regi dece milia florenoꝝ Qui dixit dn̄e nō habeo vnum denariū. Et rex qꝛ tu vane expēdiſti pecuniam meam cum vxore ⁊ filijs tuis. Ideop̄cepit vt caꝑet̉ ipſe ⁊ filij ⁊ vxor ⁊ venderent̉. Ecce h̓ duricia ⁊ aſꝑitas in regeSed dicit textus ꝙ ille thezaurarius procidens ad pedes regis orans humiliter. d̓Dn̄e pacīam habe ī me ⁊ miſertus eſt ei.Math̓i. xviij. Et dimiſit ei totū debituꝫEcte oro quō deū vngit. ſed lacrima deūpungit. hoc eſt plus ſicut em̄ or̄o deū vngit ad remittendū peccata ſic lacrima euꝫpungit ad dādum gr̄aꝫ. Ideo eſt bonusmodus ꝓ ꝑſonis bonis ⁊ deuotis ⁊ tribulatis vt viduis pupilli ⁊ orphanis quinō hn̄t aliud remediū niſi recurrere ad deum ⁊ flere corā eo ⁊ ille lacrime pūgunt

dēum ad dandū eis ꝯſolacōes gr̄as ⁊ faciendum iuſticiam de ꝑſecutoribꝰ. auctoritas. Nō deſpiciet deus viduā ſi effūdetloquelam gemitus in me lacrime viduedeſcendunt ad maxillaꝫ a maxilla autemaſcendunt vſqꝫ ad celos Eccl̓. xxxij. Omnis qui petit ſcilicꝫ lacrimā do plangenteraccipit. Dico tercio explicando patenter.ſcꝫ ore dicendo deo ſuas miſerias neceſſitates tribulacōnes ⁊ temptacōnes. Iſtomodo. Ego dn̄e ſum in tali tribulacionetemptacōne miſeria vel infirmitate. Dn̄evelitis me adiuuare Nō intelligatis ꝙ talia ſunt deo explicāda quaſi ip̄e neſciat qꝛmelius ſcit qͣꝫ vos met orans tribulacōesSed dicitur ad humiliandum cor. quiaquando tales tribulacōnes dicuntur orecor humiliatur ⁊ deuotio augmentatur.Iſtum modum on̄dit dauid. d. Reueladomino viam tuam ſcilicet neceſſitateꝫ ⁊⁊ ſpera in eo ⁊ ipſe faciet. pͣs. xxxvj. Legitur in vitis patrum ꝙ quidam ſctūs heremita mirabiliter habebat gratiam orandiEt aliqui queſiuer̄t ab eo vt doceret eosorare qui reſpondit eis. Illi qui docuer̄tme docebunt vos orandi modū ſi vultisEt quis docuit vos r̄ſpondit pauperes qͥoſtendūt plagas ſuas dicendo reſpice ⁊c̄Mouent pias perſonas ad dandum. itaego oſtendo deo plagas peccatorum meorum vilitates miſerias meas ⁊ neceſſitatem dicendo. dn̄e totus ſū corruptusde luxuria per cor os ⁊ per oculos. Ideodomine iuuetis me dando virtutem caſtitatis ⁊ ſic de alijs. Iſto modo omnis quipetit accipit. Dico quarto ſupplicando humiliter. Qui enim vult obtinere gratiaꝫa rege ſeu papa nunquid ſupplicat humiliter genibꝰ flexis capite diſcooperto ym̄o.Ita quando homo facit orationes tuncſupplicat rege criſto vel pape Iheſu. Qn̄dicis Aue maria ſupplicat regina celi. iōhumiliter ⁊ flexis genibꝰ debent fieri or̄ones que non ſunt niſi ſupplicaciones. Sꝫin hoc multi deficiuntꝭ. quia quādo ſurgūt