Druckschrift 
1 (1485) Sermones de tempore. Pars hiemalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Sermo.II.

Nam caritas dat fortitudinē voluntatine mutet ꝓpoſitū ſꝫ ꝑſeueret Dat etiāfortitudine contra teptaciones dyaboli cōtra occaſiones mūdi inclinacionescarnis. ideo dicebat apl̓us. Det vobisdeus vt in caritate radicati fundati poſſitis cōp̄hendere omnibꝰ ſanctꝭ ſupplegloriā dei. Ad epheſios. iij. Nota differenciā inter radicatū fundatū Iicut ar Eꝰbores quarū eſſe viuere eſt in radice.Itē fundati vt domus cuiꝰ eſſe permanere eſt a bono ſuppoſito fundamento.Radix eſt ꝟtus caritatis dans humiditatem deuocōnis eſſendi viuendi ſpiritualiter fundamentū eſſendi permanendi in eadē. Multī tn̄ ſunt radicati pdenocionē ſꝫ non ſunt fundati qꝛ modicovento tēptacionis ſtatī cadunt eradicātur. Sed ſi ſunt fundati timent Ecceneceſſitas iſtaꝝ virtutum in hoc mundo.Ideo d̓t thema. Nunc ſcꝫ in hoc mundomanent fides ſpes caritas tria hec. Scd̓oꝓpter cauſam. De pͥmo obiectū aliarumꝟtutū eſt res creata. qꝛ obiectū humilitatis eſt deſpectꝰ honoꝝ. Obiectū caſtitatis eſt deſpectus luxutie. Obiectū mīeeſt deſpenſare bona in pijs cauſis ſic dealijs. Sed obiectū iſtaꝝ triū ꝟtutuꝫ eſtdeus. qꝛ deus eſt obiectum fidei. Quia fides nichil aliud ē qͣꝫ credere. Nam deusdixit. Spes ē ſpectare quia deus ꝓmiſit.Caritas autē eſt diligere deū ꝓpter ſe etꝓximū ꝓpter deū. Ideo dicunt̉ theologicales ꝓpter cauſam. alias ꝟtutes p̄thomo acquirere ſe viuendo moralit̓. ſꝫhee tres poſſunt haberi niſi a deo ſpecialiter infundant̉. Ideo ſolum iſtis orateccleſia dicēs O īpotens ſempiterne deꝰda nob̓ fidei ſpei caritatꝭ augmētū ⁊cͣ.Nota oportet aliquas ꝟtutes theologicas ad acquirendū beatitudine ſupernaturalē. vt d̓t ſanctus Thomas pͥma ſecunde queſtione ſex ageſimaſecunda articulo pͥmo tercio ſcpͥto diſtinctione vigeſimatercia q̄ſtione pͥma. articulo qͣrto.

queſtione tercia. idē d̓t in queſtionibꝰdiſputatis de ꝟtutibꝰ q̄ſtione pͥma capitulo. xij. Et vt d̓t idē ſcus Thomas ꝟtutes theologice dicunt̉ quia habent deūobiecto. quia a deo infundunt̉ tantūper reuelacōnē dei in ſacra ſcpͥtura tradūtur. vt d̓t ſcūs Thomas ibi ſuꝑ prima ſecunde queſtione ſexageſimaſecunda articulo pͥmo tercio diſtinctione vice ſimatercia q̄ſtione pͥma articulo qͣrto queſtione tercia. Hee enī ꝟtutes habent idemobiecto fine ſcꝫ deū vt d̓t ſanctus Thomas quarto ſcripto diſtinctione decimaquarta q̄ſtione pͥma articulo pͥmo q̄ſtione quarta ſcd̓m. tercia diſtinctione non aEt ſunt tantū tres ſcꝫ fides ſpes caritas pͥma ſcd̓e q̄ſtione ſexageſimaſecundaarticulo tercio. Secundo declarandū eſtverbū thematis iuxta intellectum appropriatū ſeu ſpūalem Pro quo ſciendum in alio mundo ſecreta loca ſeu receptacula animaꝝ ex hac vita decedenciū ſunttria ſcꝫ. Primus infernꝰ damnatorum eſt locꝰ inferior vbi eſt fides ſolūſine caritate. Quō eſt fides in demonibꝰ quō non. oſtendit ſcūs Thomas ſcd̓aſcd̓e q̄ſtione quinta articulo. ij. q̄ſtionexviij. ar. iij. ad ſcd̓m. in tercio ſcpͥto diſ.xxiij. q. iij. ar. iij. q. pͥma diſtinctione. xxvi. Scd̓s locus ē purgandoꝝ vbi eſtſpes ſingularit̉. Tercius locus eſtbeatoꝝ vbi ē caritas excellent̉. Dicopͥmo ⁊cͣ. in inferno ſit ſpes. Auctoritas. Mortuo hoīe impio nulla erit vltra ſpes. ꝓuerb̓. xi. Inpenitens d̓r impiꝰ crudelis qꝛ noluit liberare filiam regisſcꝫ animā ꝓpriam ab incendio cuꝫ poſſet⁊cͣ. Ipſo mortuo nulla erit ſpes vltra ſcꝫnec redēpcionis nec liberacionis nec etiāreleuacionis ſꝫ extirpatur error aliquoꝝtheologoꝝ antiquoꝝ gloſaꝝ aliquarūiuriſtarum dicenciū licet in inferno nulla ſit redempcio tamē eſt ibi penaꝝ alleuiacio. Dant exemplū de illo qui portatonus qui licet non poſſit onus dimittere

q .iij.